Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi E.W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą FHU "E" w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 grudnia 2011r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2008r.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła w nim, że organ podatkowy odmówił prawa do odliczenia podatku naliczonego za okres siedmiu miesięcy, przy czym w przedmiocie tym wydał siedem odrębnych decyzji. Suma kwot nienależnie odliczonego podatku wynosi 440.587 zł. E.W. wskazała, że zapłata wskazanej kwoty stanowi znaczne obciążenie finansowe, mogące spowodować znaczną szkodę utrudniającą prowadzenie sprawy. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powołała się też na zarzuty, podniesione przeciwko samemu rozstrzygnięciu organów podatkowych.
W piśmie z dnia 19 marca 2012r. E.W. wniosła o połączenie spraw o sygnaturach akt I SA/Kr 144/12 do I SA/Kr 150/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Sądu żadna ze wskazanych w powołanym przepisie przesłanek nie została przez skarżącą uprawdopodobniona. Skarżąca podała wprawdzie łączną kwotę zobowiązań podatkowych, wynikającą z siedmiu wydanych wobec niej decyzji. Jednak sama kwota, która miałaby zostać wyegzekwowana – aczkolwiek obiektywnie wysoka – nie pozwala jeszcze na przyjęcie, że wykonanie wszystkich decyzji spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę albo wywoła trudne do odwrócenia skutki. Bez informacji na temat obrotów przedsiębiorstwa, prowadzonego przez skarżącą, jego dochodów oraz majątku i środków finansowych, jakimi skarżąca dysponuje, nie można jednoznacznie stwierdzić, że została zrealizowana jedna z przesłanek, od których przepisy postępowania sądowoadministracyjnego uzależniają wydanie postanowienia o wstrzymaniu zaskarżonego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca nie podała żadnych okoliczności w tym zakresie. Sąd nie był zatem w stanie ocenić, czy rzeczywiście wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody bądź skutków trudnych do odwrócenia.
Odwołanie się do zarzutów skargi i jej zasadności również nie mogło osiągnąć zamierzonego przez skarżącą skutku. Jednoznaczna treść art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozwala bowiem na przyjęcie, że orzekając w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego należy brać pod uwagę prawdopodobieństwo wyeliminowania go z obrotu prawnego, co jako dodatkowa przesłanka musiałoby wynikać wprost z przepisu. Należy podzielić w tym zakresie pogląd, zgodnie z którym sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 2588/10, Lex Omega nr 734443).
Odnosząc się do wniosku o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia Sąd wskazuje, że nie mógł on zostać uwzględniony na tym etapie postępowania. Przepisy o postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 10, art. 90 § 1 p.p.s.a.) przewidują jako zasadę rozpoznawanie sprawy na posiedzeniu jawnym. Wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym możliwe jest tylko wówczas, gdy przepis szczególny tak stanowi. W odniesieniu do kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, na orzekanie poza rozprawą pozwala art. 61 § 5 p.p.s.a. Analogicznej możliwości nie stwarza art. 111 p.p.s.a., przewidujący połączenie kilku oddzielnych spraw celem łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. Należy zatem przyjąć, że wydanie takiego postępowania na posiedzeniu niejawnym nie jest możliwe. Wniosek skarżącej może zatem zostać rozpoznany dopiero na rozprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.