Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2007 r. działając przez pełnomocnika K.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] orzekającej o jego odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej – członka zarządu spółki z o.o. "V" za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2001 r. do grudnia 2002 r. w łącznej wysokości 5.703. 293,70 zł. W skardze tej sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając takie żądanie wskazano, że przedmiotowa decyzja została wydana przedwcześnie, a przesłanki uruchomienia odpowiedzialności subsydiarnej nie zostały wykazane.
W związku z tym interes prawny skarżącego przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Podniesiono również, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie odpowiada prawu, jak również nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Opierając się na treści art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazano, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie godziło w ważny interes strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odwołując się do treści powołanych przepisów stwierdzić należy, że okoliczności powoływane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mieszczą się w ramach zakreślonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej, autor wniosku odwołuje się do treści przepisu (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej) mającego zastosowanie w administracyjnym toku instancji, nie zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, a to w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a. niesprecyzowany "ważny interes" nie stanowi przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji, przesłankami takimi mogłyby być natomiast konkretne okoliczności, które w mniemaniu wnioskodawcy warunkują ten nieokreślony "ważny interes". W związku z tym oczywiście błędne określenie podstawy prawnej żądania, nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia, jeżeliby tylko wykazano istnienie takich elementów stanów faktycznego, które mieszczą się w ustawowej formule przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem poza powołanym "ważnym interesem" autor wniosku przywołuje w uzasadnieniu jedynie okoliczności dotyczące samego zaskarżonego aktu.
Należy zatem wyraźnie podkreślić, że w ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie może dokonywać oceny legalności decyzji, gdyż byłoby to przedwczesne, a tym samym niedopuszczalne na tym etapie postępowania. Ocena skarżącego, co do niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, sama w sobie nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.