Uzasadnienie
U Z A S A D N I E I E
Decyzjami z dnia [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił:
- - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. w wysokości 177,00 zł z tytułu zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (decyzja nr[...]),
- - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. w kwocie 5.389,00 zł z tytułu zaniżenia zobowiązania podatkowego (decyzja nr[...]),
- - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w kwocie 128,00 zł z tytułu zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu (decyzja nr[...]).
Jak ustalił organ I instancji spółka w rozliczeniu za styczeń 2005 r. zaniżyła podatek należny o kwotę 590,00 zł poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki podatku od towarów i usług (7%), zamiast stawki (22%) w stosunku do sprzedanego produktu. Tym samym spółka działała niezgodnie z treścią art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.),
Natomiast w rozliczeniu za październik 2005 r. i listopad 2005 r. spółka zawyżyła podatek naliczony do odliczenia o kwoty odpowiednio: 17.962,00 zł i 426,00 zł, co było wynikiem rozliczenia faktur korygujących VAT wystawionych dla innego podmiotu. Spółka przyjmując do rozliczenia faktury korygujące dotyczące innego podmiotu naruszyła przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze organ I instancji obok decyzji "wymiarowych" za styczeń, październik i listopad 2005 r. (nie kwestionowanych w trybie instancyjnym przez spółkę) w oparciu o treść przepisu art. 109 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług wydał odrębne decyzje wymienione na wstępie, którymi za powyższe okresy rozliczeniowe ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
Po rozpatrzeniu odwołań spółki, Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia [...]o numerach odpowiednio[...],[...]oraz [...]utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, a to wskutek zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, które zostały wadliwie implementowane do krajowego porządku prawnego i są niezgodne z VI Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej.
W uzasadnieniu skarg wskazano, że na podstawie przepisu art. 109 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług zostało ustalone zobowiązanie podatkowe od czynności, która nie jest ani dostawa towarów ani nie jest świadczeniem usług. Tymczasem VI Dyrektywa nie zawiera normy prawnej zezwalającej na jakiekolwiek opodatkowanie czynności, która nie jest ani dostawą towaru ani świadczeniem usług. Wprowadzenie przez polskie ustawodawstwo wskazanej wyżej normy prawnej w jej obecnym brzmieniu można by uznać jedynie za środek specjalny (art. 27 VI dyrektywy), który to środek może być zastosowany na podstawie szczególnej procedury określonej w art. 27 ust. 2-4 tej dyrektywy i wymaga powiadomienia Komisji Europejskiej, państw członkowskich i zgody Rady Unii Europejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym związanym z tożsamym – jak ten, który wystąpił w niniejszej sprawie – problemem prawnym dotyczącym dopuszczalności możliwości nałożenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w świetle przepisów prawa wspólnotowego, a mianowicie:
- 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej?
- 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego?
- 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)?
Mając na uwadze treść przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd rozważył kwestię dopuszczalności zawieszenia postępowania w związku ze skierowaniem do ETS pytania prejudycjalnego w innej, choć dotyczącej tego samego problemu prawnego, sprawie.
Wprawdzie w powołanym przepisie nie wymieniono wprost Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jednakże zdaniem Sądu nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z postawionym w innej sprawie pytaniem prejudycjalnym i toczącym się w związku z nim postępowaniem przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), a więc postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, w świetle art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny może zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości. Nadto ustawodawca używając sformułowania "może" pozostawił sądowi swobodę podjęcia decyzji w tym zakresie, pod warunkiem zaistnienia przesłanki wpływu wyniku postępowania przed ETS na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. W przedmiotowej sprawie taka przesłanka zaistniała, ponieważ wykładania przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez ETS na użytek sprawy, w której Naczelny Sad Administracyjny zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym będzie miała decydujące znaczenie także dla niniejszego postępowania, z uwagi na tożsamość problemu prawnego występującego w obu sprawach.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.