Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2017 r. zostało przyznane skarżącej M. P. prawo pomocy obejmujące m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata K. B. - S..
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r.
W dniu 18 października 2017 r. do Sądu wpłynęła, sporządzona przez adwokata K. B. - S., opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2017 r.
Pismem z dnia 30 października 2017 r. M. P., powołując się na trudną sytuację materialną i pogorszenie stanu zdrowia, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu, który sporządzi skargę kasacyjną od orzeczenia tego Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy umorzył postępowanie z wniosku o ustanowienie adwokata.
W sprzeciwie wniesionym od powyższego postanowienia skarżąca podniosła, że nie stać jej na adwokata z wyboru, który sporządziłby skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2017 r. Podkreśliła, że przedmiotowa sprawa jest dla niej życiowa, ponieważ grozi jej egzekucja komornicza. Wskazała na pogorszenie się stanu zdrowia. Wniosła o ustanowienie nowego pełnomocnika z urzędu, który sporządzi skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 września 2011r. sygn. akt I OZ 654/11 zauważył, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który upoważniałby stronę do żądania na drodze kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wyznaczenia innego adwokata w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony adwokat nie spełnia jej oczekiwań w zakresie akceptacji i wykonania jej własnej koncepcji czynności procesowych.
Jak trafnie wskazał referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu, w toku niniejszego postępowania przyznano już skarżącej M. P. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Możliwość jego utraty została wyraźnie wskazana w art. 249 i 251 p.p.s.a. I tak zgodnie z art. 251 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała, lub też jak stanowi art. 249 p.p.s.a. może być stronie cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć. Jeżeli zatem nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w tych przepisach, to strona z przyznanego jej prawa pomocy może korzystać na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi w ramach sprawy, w której prawo pomocy zostało jej przyznane.
Przyznanie postanowieniem prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, wyznaczanego przez okręgową radę adwokacką, ma ten skutek, że stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym, wobec czego jej ponowny wniosek w tym samym zakresie jest bezprzedmiotowy, gdyż dotyczy uprawnienia, które zostało wcześniej uznane prawomocnym orzeczeniem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011r., sygn. akt II OZ 1313/10).
Z powyższych względów stwierdzić należy że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości ponownego rozstrzygania o przyznaniu prawa pomocy w sytuacji gdy strona z takiego prawa już korzysta, a nie zostało ono cofnięte lub nie wygasło.
Tym samym zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o umorzeniu postępowania sądowego z wniosku o ustanowienie adwokata. O powyższym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.