Uzasadnienie
Dnia 22.10.2015r. Referendarz Sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 02.11.2015r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata T.T..
Pełnomocnik upoważnił do zastępowania go w w/w sprawie aplikanta adwokackiego J.R.
W dniu 12.01.2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę a na rozprawie stronę reprezentował aplikant adwokacki.
W dniu 22.01.2016r. wpłynął do sądu wniosek adwokata T.T. o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. We wniosku pełnomocnik wniósł o zasądzenie czterokrotności stawki minimalnej wynikającej z rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, z dnia 28 września 2002r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek adwokat powołał się m.in. na bardzo duży nakład pracy, związany z koniecznością wnikliwego zbadania stanu faktycznego i prawnego sprawy, dwukrotną wizytę w sądzie, wykonanie wielu telefonów, czas poświęcony na spotkanie ze skarżącym oraz wysoki stopień skomplikowania sprawy.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia jest fakt, iż przedmiotowy wniosek nie zawiera stosownego oświadczenia pełnomocnika, iż żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
§ 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U z 2013r., poz. 461 z p. zm.) stanowi natomiast, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie to jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona, a zatem, że zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
W przedmiotowej sprawie adwokat nie złożył takiego oświadczenia.
Stąd też okoliczność ta, zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą, skutkuje oddaleniem wniosku w zakresie przyznania wynagrodzenia, niezależnie od żądanej jego wysokości (por. postanowienie SN z dnia 14.10.1998r. sygn. II CKN 687/98, OSNC 1999/3 poz. 63, postanowienie NSA z dnia 18.10.2005r., sygn. akt II FZ 625/05, postanowienie NSA z dnia 18.06. 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, postanowienie NSA z dnia 25.03. 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09). Kwestia wysokości wynagrodzenia rozpatrywana byłaby bowiem dopiero po złożeniu wskazanego oświadczenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).