Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Z. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 września 2015 r. nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2009 r.
W skardze zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Został on jednak oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2016 r., które to postanowienie po nieskutecznym sprzeciwie skarżącego, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 14 kwietnia 2016 r.
Wobec odmowy udzielenia skarżącemu prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2016 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 9.067 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 13 czerwca 2016 r.
W dniu 19 czerwca 2016 r. skarżący w odpowiedzi zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu do dnia 30 czerwca 2016 r. z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i finansową oraz przedłożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o wydłużenie terminu do uiszczenia wpisu należy wyjaśnić, że wskazany w zarządzeniu siedmiodniowy termin nie jest terminem sądowym, określonym w art. 82 cyt. ustawy, który może ulec skróceniu bądź wydłużeniu. Termin na uzupełnienie braków fiskalnych określił ustawodawca wprost w art. 220 § 1 cyt. ustawy, a zatem strona nie może skutecznie wnioskować o jego wydłużenie. Wystosowany przez skarżącego wniosek w tym zakresie jest zatem bezskuteczny.
Oceniając natomiast powtórny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu należy wskazać, że prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek uiszczenia przez stronę wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02 oraz postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 cyt. ustawy. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 761/13, postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 536/13).
Ponadto, ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez Sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie. Dopiero bowiem wydanie przez Sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy, skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia (por. postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 146/98). Odmienne postępowanie Sądu uniemożliwiłoby rozpoznanie sprawy co do meritum, sprowadzałoby się bowiem do rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy.
Należy także mieć na uwadze zasadę wyrażoną w art. 220 § 1 cyt. ustawy, stosownie do której Sąd nie podejmuje żadnej czynności w stosunku do pisma, od którego strona nie uiściła należnej opłaty. Zgodnie z art. 220 § 3 cyt. ustawy konsekwencją nieuiszczenia należnego wpisu od skargi jest odrzucenie tego środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.