Uzasadnienie
Skarżąca M. N. domagała się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. We wniosku wskazała, że otrzymuje rentę (I grupa) w wysokości 934 zł miesięcznie, jednak kwota ta nie wystarcza jej na miesięczne utrzymanie. Po zapłaceniu czynszu za mieszkanie (459,18 zł) rachunku za energię elektryczną (25 zł) i raty kredytu (400 zł) stronie skarżącej pozostaje do dyspozycji kwota 50 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania w T. o pow. 60,5 m2 i dwóch działek o pow. 0,87 ha i 0,37 ha położonych w gminie L., podarowanych przez matkę. Jest też właścicielką sklepu o pow. 24 m2 o nieuregulowanej sytuacji prawnej. Lokal ten nie jest użytkowany od trzech lat, a skarżąca zalega z płatnościami za ten okres.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił M. N. od kosztów sądowych w 1/2 części, a w pozostałej części oddalił jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W sprzeciwie od tego postanowienia skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 816 zł plus 84 zł odsetek, natomiast wpis sądowy wynosi 500 zł.
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.) od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.).
Skarżąca domagała się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, bowiem przy bardzo niskim dochodzie miesięcznym ponosi wysokie koszty utrzymania. Wprawdzie jest właścicielką mieszkania, które zajmuje oraz dwóch działek, jednakże nieruchomości te nie przynoszą żadnego dochodu. Skarżąca w żaden sposób nie jest w stanie poczynić oszczędności, które wystarczyłyby na poniesienie choć częściowych kosztów postępowania. Należy również podkreślić istniejącą w niniejszej sprawie dysproporcję pomiędzy wartością zaskarżonego świadczenia (816 zł) a wysokością wpisu (500 zł).
Biorąc pod uwagę uzyskiwane przez skarżącą dochody oraz comiesięczne wydatki należało uznać, że M. N. nie jest w stanie ponieść wpisu, a także ewentualnych dalszych kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jej wniosek o prawo pomocy zasługiwał więc na uwzględnienie w całości.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.