Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 15 grudnia 2020r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 9 września 2020r., nr [...] w sprawie określenia dla A. R. i M. R. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 30 złotych miesięcznie począwszy od dnia 1 marca 2019r. do dnia 29 lutego 2020r.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W sprawie ustalono, że działka nr [...] w miejscowości G., na której znajduje się dom o nr [...] stanowi własność A. R. i M. R.. W aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Posterunku Policji w S. z dnia 15 sierpnia 2019r. znak: [...], w którym stwierdzono: "Posterunek Policji w S. informuje, iż w toku przeprowadzonych czynności na wskazanej posesji zastano wymienioną oraz jej małżonka tj. Pana A. R.. Zgodnie z posiadanymi informacjami oraz własnymi ustaleniami, w tym na podstawie stwierdzonych na miejscu śladów korzystania z posesji jednoznacznie wynika, że państwo R. zamieszkują wskazaną posesję tj. przebywają w niej z zamiarem stałego pobytu, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe.
Ponadto zgodnie z oświadczeniem M. R., pod ww. adresem mają przebywać z całą pewnością, co najmniej do listopada 2019r." Ponadto w aktach sprawy, zalega pismo Dyrektora Zakładu Usług Wodnych w W. R. z 22 sierpnia 2019r., w którym poinformowano, że M. R., pobierała wodę z sieci wodociągowej: "w okresie od 20.11.2018 do 21.08.2019r. w ilości 82m3". W aktach sprawy jest też pismo Zakładu Usług Wodnych w W. R. z dnia 8 maja 2018r., przedstawiające odczyty licznika wodociągowego w okresie od listopada 2012r. do 8 maja 2018r. Z dowodów tych wynika, że na przedmiotowej posesji, zamieszkują mieszkańcy. Skoro w okresie od 20 listopada 2018r. do 21 sierpnia 2019r., pobrano 82 m3 wody, to w przeliczeniu na dni wynika, iż dziennie woda ta była pobierana w ilości 3,3 m3. Nie jest możliwe, aby na niezamieszkałej nieruchomości, generowano takie ilości poboru wody z wodociągu gminnego.
W konsekwencji, nie można przyjąć, aby na tej nieruchomości nie powstawały odpady komunalne, bo jest to po prostu niemożliwe, skoro jest ona zamieszkała. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia 25 stycznia 2019r., w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych położonych na terenie Gminy S. oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, określono wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Ponadto, ustalając wysokość opłaty, organ przywołał uchwałę Rady Gminy w S. nr [...] z dnia 28 grudnia 2018r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty. W świetle powyższego, organ I instancji, określił dla A. R. i M. R., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 30 złotych miesięcznie, począwszy od dnia 1 marca 2019r. do dnia 29 lutego 2020r.
W odwołaniu M. R. i A. R. zarzucili organowi, iż ten nie zawiadomił ich o zebranym w sprawie materiale dowodowym. Ponadto strony wskazały, że zamieszkują w K. i tam realizują ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W gminie S. przebywają sporadycznie i okresowo w zależności od pór roku.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 15 grudnia 2020r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 6c, art. 6h, art. 6i, art. 6j ust. 1, art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r.o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 1439) oraz na § 2 uchwały z dnia 28 grudnia 2018r., nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty, która obowiązywała do dnia 29 lutego 2020r. W uzasadnieniu wskazano, że gminy mają obowiązek organizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.
Z kolei na mieszkańcach gminy, będących właścicielami nieruchomości, spoczywa obowiązek składania deklaracji oraz ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy, powołał się na dowody w postaci: 1. pisma Kierownika Posterunku Policji w S. z dnia 15 sierpnia 2019r.;
2. Pisma Dyrektora Zakładu Usług Wodnych w W. R. z 22 sierpnia 2019r., 3. Pisma Zakładu Usług Wodnych w W. R. z dnia 8 maja 2018r. Następnie, mając na uwadze treść art. 6m ust. 1, ust. 1a, ust. 2 ww. ustawy - uznano, że M. R. i A. R., mieli obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Materiał dowodowy przekonuje, iż na działce nr [...] powstawały odpady w związku z zamieszkiwaniem na tej posesji. Przede wszystkim, zwrócono uwagę na zaświadczenia Zakładu Usług Wodnych w W. R., z których wynika jednoznacznie, że co najmniej od listopada 2012r., konsekwentnie pobierana jest woda z wodociągu i to w ilości takiej, która wskazuje na zamieszkiwanie na przedmiotowej nieruchomości. Dlatego też, SKO uznało, że zaskarżona decyzja organu l instancji jest prawidłowa. Co do zarzutów odwołujących, wskazano, iż mylne jest twierdzenie, że skoro skarżący, uiszczają opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytułu zamieszkiwania w K., to są z niej zwolnieni w sytuacji, gdy zamieszkują też na terenie Gminy S.. Otóż cytowane wyżej przepisy, wskazują jednoznacznie, że zamieszkiwanie, stanowi przesłankę dla powstania takiego obowiązku lub w przypadku nieruchomości niezamieszkałej, przesłankę tę stanowi powstanie odpadów. W postępowaniu wykazano, że odpady takie powstały na terenie Gminy S., a więc strony miały obowiązek złożenia stosownej deklaracji. Odnośnie zarzutu niedoręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, to wskazano, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Wójta Gminy S. z 17 grudnia 2019r. o wszczęciu postępowania, które było dwukrotnie awizowane. Podobnie rzecz ma się z postanowieniem organu l instancji z dnia 29 stycznia 2020r., informującym o zebraniu w sprawie materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę, według oceny Kolegium, w sprawie nie było przesłanek do uznania decyzji organu l instancji za wadliwą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący A. R., zaskarżył ww. decyzję, jako niezgodną z prawem, podjętą na podstawie fałszywych danych, pobranych nielegalnie i z naruszeniem prawa, które następnie zostały powielone i wykorzystane przez SKO w T., tworząc m.in. nieprawdziwe wyliczenia, które to miałyby uprawdopodobniać fakt zamieszkiwania nieruchomości, który w następstwie miałby sankcjonować pobieranie tzw. opłaty śmieciowej. Skarżący podniósł, że nie jest mu znana dokumentacja zgromadzona przez U.G. S., na którą powołuje się SKO w T..
Skarżący nie mógł się zapoznać się z tymi dokumentami, ponieważ U.G. S. przesłał je listem poleconym, który dostępny jest przez 14 dni w urzędzie pocztowym, a ponieważ ww. nie zamieszkuje w miejscowości G. na stałe, czy w sposób ciągły, to jest to dla niego utrudnione i z tego powodu część korespondencji nie dociera do ww. Następnie skarżący zauważył, że żaden z punktów art. 6i ustawy nie może uzasadniać, czy też potwierdzać jego sytuacji. Nie zamieszkuje on na stałe, ani powyżej miesiąca, nie wykorzystuje nieruchomości komercyjnie na cele rekreacyjne i wypoczynkowe, czy wreszcie nie zmienił miejsca zamieszkania. Zdaniem ww., SKO w T. oskarża go o przebywanie w dwóch miejscach jednocześnie, a to jest niemożliwe.
Skarżący podniósł, że nie znalazł w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zapisu, który nakazywałby kilkukrotnie obciążać opłatą śmieciową z tytułu samego posiadania kilku nieruchomości. Jeżeli nie ma takiego zapisu w ustawie, to decyzja podjęta przez Wójta Gminy S. jest niezgodna z prawem i dlatego podlega zaskarżeniu. Stwierdzenie w uzasadnieniu SKO, że w aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Posterunku Policji w S., w którym jest zapis oświadczenia żony skarżącego, że pod ww. adresem będzie przebywać do listopada 2019r. jest zaprzeczeniem uzasadnienia SKO. Żona skarżącego stwierdziła, że od listopada 2019, tj. w okresie, za który U.G. S. nalicza opłatę śmieciową nie będzie przebywać pod tym adresem. To nie może uzasadniać stwierdzenia, że tam mieszka. W sprawie wykorzystano pismo z jednej wizyty policji. Gdzie znajdują się pisma z przeprowadzonych czynności przez policję, w trakcie których, stwierdzono obecność jednej osoby lub nie zastano nikogo pod ww. adresem.
Było kilka wizyt. Wybiórczo przyjęto do sprawy fakty, które sprzyjają podjęciu decyzji przez U.G. S.. Nie jest to rzetelne i sprawiedliwe. Manipulowanie faktami w ten sposób, nie może uzasadniać podjętej decyzji i powinno podlegać napiętnowaniu. Przywołane w uzasadnieniu SKO, pismo dyrektora Zakładu Usług Wodnych w W. R. i wskazanie zużycia wody na 3,3 m3 dziennie jest kuriozum w swoim rodzaju. Absurdalnie wysokie zużycie wody, wyliczone przez urzędników, wydaje im świadectwo rzetelności. Ponadto skarżący uważa, że zdobycie tej informacji przez urzędników, nastąpiło ze złamaniem prawa. Abstrahując od tego, że zużycie wody ma się nijak do opłaty śmieciowej, a w sytuacji skarżącego, większa część zużytej wody, służy do podlewania roślin ogrodowych. Przywołane przez SKO, wystąpienia podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska w odpowiedzi na interpelację poselską, nie ma mocy prawnej i nie może być stosowane, jako obowiązujące prawo.
Na koniec, SKO w T. stwierdziło jednoznacznie: "powstawały odpady w związku z zamieszkiwaniem na tej posesji". Skarżący postawił pytanie, gdzie są te odpady, skoro służby porządkowe Gminy nie odebrały z jego posesji, ani jednego grama jakichkolwiek odpadów. Podniesiono też, że Gmina twierdzi, że adresem do korespondencji skarżącego jest: G., od 2016r. Jeżeli to prawda, niech Gmina przedstawi dokumenty: ile razy wysyłała na ten adres korespondencję, zawierającą choćby nakaz płatniczy z tytułu podatku od nieruchomości. A jeżeli takie fakty miały miejsce, ile razy przesyłka została odebrana pod tym adresem. Nigdy, żadne z małżonków nie podawało adresu G. do korespondencji.
W związku z tym, że skarżący nie miał okazji zareagować na te zarzuty, został pozbawiony prawa do obrony. Następnie skarżący w punktach zawarł argumenty, w jaki sposób prowadzono wobec niego inwigilację i nękanie m.in. przez GOPS w S., Wydział Meldunkowy, Urząd Gminy S..
W oparciu o powyższe zarzuty i argumentację skargi, wniesiono o "odrzucenie" decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodząc przyczyny określone w art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że była ona prawidłowa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja dotycząca określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości skarżącego została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.) - zwanej dalej u.c.p.g. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Art. 6h u.c.p.g stanowi, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Norma art. 6i u.c.p.g określa, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g).
Wskazać należy, że sposób ustalania wysokości opłaty przyjęty w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach opiera się na obowiązkowym systemie składania deklaracji, w której zobowiązany do złożenia tej deklaracji samodzielnie dokonuje obliczenia wysokości opłaty. System ten powoduje, że złożenie poprawnej deklaracji nie wymaga wydawania decyzji administracyjnych o wysokości tej opłaty. Natomiast w przypadku niezłożenia deklaracji, bądź uzasadnionych wątpliwości co do danych w niej zawartych wójt ma obowiązek w drodze decyzji określić wysokość opłaty.
Zgodnie bowiem z treścią art. 6o ust. 1 u.c.p.g w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie był zarówno fakt, iż Skarżący wraz z żoną, tj. A. R. i M. R., byli właścicielami działki o numerze [...] w miejscowości G., na której stoi dom o numerze [...] jak i również bezsporna była okoliczność, iż nie dopełnili oni obowiązku złożenia deklaracji, o którym mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Żona Skarżącego M. R. jest uczestnikiem postępowania, jednakże nie zajęła stanowiska w sprawie.
Jak wynikało z twierdzeń Skarżącego, przedmiotowa nieruchomość w tym okresie nie była na stałe zamieszkiwana. Na odmienny fakt, iż przedmiotowa nieruchomość była zamieszkiwana, wskazywały dołączone do akt pismo Kierownika Posterunku w S., oraz pismo Dyrektora Zakładu Usług Wodnych w W. R., zgodnie z którym zużycie wody na w/w nieruchomości w okresie od 20 listopada 2018 r. do 21 sierpnia 2019 r. wyniosło 82 m3, z czego w przeliczeniu na dni wynika, iż dziennie zużywano około 3,3 m3 wody. Nie jest możliwe, aby takie zużycie wody generowała nieruchomość, która była niezamieszkała. Nadto w całej dokumentacji sprawy skarżący wskazywał, iż jego miejscem zamieszkania była nieruchomość pod innym adresem, a nie może on jednocześnie zamieszkiwać w obu miejscach, gdyż przeczy to zasadom logiki.
W niniejszej sprawie Sąd w pełni podzielił stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1418/15, zgodnie z którym pojęcie: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. W przypadku "zamieszkania" w rozumieniu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie ma znaczenia, czy dana osoba ma zamiar i wolę stałego pobytu na danej nieruchomości. Istotne jest jedynie, że dana nieruchomość w danym miesiącu jest miejscem, w którym koncentruje się jej aktywność życiowa. Powyższe wynika z celu regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, którym jest zapewnienie odbioru odpadów komunalnych z tych nieruchomości, na których faktycznie przebywają ludzie, a w związku z tym przebywaniem powstają odpady komunalne.
Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Należy więc uznać, iż organ, ustalając obowiązek wniesienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie może sugerować się jedynie miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji urzędy, prowadząc postępowania, nie mogą opierać się wyłącznie na danych dotyczących zameldowania. Są to tylko informacje pomocnicze. W praktyce kluczowym dowodem stają się ustalenia faktyczne przeprowadzane z inicjatywy urzędu i takie dowody jak zeznania świadków. Zgodnie z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. 2020 poz. 1325), zwanej dalej "Ordynacją podatkową" organy podatkowe zobowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu. Art. 187 §1 Ordynacji podatkowej wskazuje również, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przepisy te są stosowane na podstawie art. 6q ust. 1 u.c.p.g. Stanowi on, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
W niniejszej sprawie wójt, określając w decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od zamieszkałej nieruchomości, której właściciele nie złożyli odpowiedniej deklaracji, miał obowiązek zebrać wszelki, niezbędny materiał dowodowy wskazujący na fakt zamieszkiwania bądź też niezamieszkiwania danej nieruchomości. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt VIII Sa/Wa 500/18 wskazał, iż w przypadku sporu co do zamieszkiwania nieruchomości na gruncie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, istotne jest zbadanie czy na nieruchomości występują przejawy bytowania ludzi, do których należy zaliczyć powstawanie odpadów komunalnych, czy korzystanie z mediów niezbędnych do zwykłego egzystowania, jak energia elektryczna, woda. W niniejszej sprawie trafnie zatem orzekające w sprawie organy, powołując się na pismo Dyrektora Zakładu Usług Wodnych, ustaliły fakt zużycia wody na w/w nieruchomości oraz ilość jej zużycia, wyraźnie wskazującą na fakt zamieszkiwania.
Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, organ wydający decyzję o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi miał obowiązek zebrać niezbędny materiał dowodowy na okoliczność zamieszkiwania danej nieruchomości, a więc mógł zasięgnąć informacji od lokalnej policji, jak i również zlecić jej wykonanie wszelkich niezbędnych czynności w celu zebrania informacji, które mogłyby mieć znaczenie dla danej sprawy. Mając to na uwadze Sąd uznał, iż wszelkie czynności podjęte w niniejszej sprawie przez organ wydający decyzję w celu zebrania materiału dowodowego na okoliczność zamieszkiwania w/w nieruchomości, zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i nie budzą one wątpliwości Sądu co do ich legalności, a więc należy wskazać, iż organ słusznie się na nie powoływał.
W konsekwencji należy przyjąć, iż uznanie nieruchomości za zamieszkałą powoduje obowiązek złożenia deklaracji i opłat. Ponadto należy wskazać, iż ustawowe rozumienie pojęcia "zamieszkanie" nie wyklucza możliwości zamieszkania przez jedną osobę w kilku miejscach, choćby nieregularnie. Fakt ponoszenia przez osobę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi również w innym miejscu nie zwalnia z konieczności uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, która faktycznie jest zamieszkiwana. W niniejszym stanie faktycznym Skarżący powoływał się na okoliczność, iż na stałe zamieszkiwał on pod innym adresem i tam generował odpady.
W świetle powyższych rozważań argumentacja ta pozostaje bez znaczenia, gdyż zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nieruchomość nr [...] w miejscowości G., której właścicielem jest skarżący, była w w/w okresie zamieszkała, co miało kluczowy wpływ na powstanie obowiązku poniesienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W realiach niniejszej sprawy skarżący kwestionował obowiązek ponoszenia opłaty, wskazując, iż śmieci w w/w okresie nigdy nie zostały przez niego od tym adresem wygenerowane. Podkreślił również, iż służby porządkowe gminy nigdy nie odebrały żadnej ilości odpadów z jego posesji, a on sam nie płacił kar porządkowych za zanieczyszczanie środowiska. Należy jednakże mieć na uwadze, iż wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, na której zamieszkuje mieszkaniec powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania na nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych (w przeciwieństwie do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania na nieruchomości takich odpadów). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej.
Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów, ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt. I SA/Gd 542/16, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, a także wyroki WSA: w Gliwicach z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/14; z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 827/14; z 24 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1120/14; w Kielcach z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 174/15; w Poznaniu z 29 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1505/13. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają więc swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania.
Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. W niniejszym stanie faktycznym nie miał więc znaczenia fakt, iż odpady nigdy nie zostały nigdy odebrane z w/w posesji. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości zamieszkałej nie jest bowiem w żaden sposób uzależniona od ilości wygenerowanych odpadów, a sam Skarżący zobowiązany był do jej comiesięcznego uiszczanie ze względu na sam fakt zamieszkiwania nieruchomości.
W niniejszej sprawie Skarżący powoływał się również na fakt, iż nie odbiera on korespondencji pod adresem G., co miało wskazywać na okoliczność niezamieszkiwania pod tym adresem. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy jednak zauważyć, że Skarżący posługiwał się tym adresem zarówno w korespondencji z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jak i z Sądem. Przesyłki kierowane pod ten adres były odbierane przez Skarżącego, co stoi w sprzeczności z zarzutem przez niego wysuwanym, iż nie posługuje się tym adresem jako adresem do korespondencji.
Konkludując, Sąd nie dopatrzył się błędu przy ustaleniu skarżącemu przez organy wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości o numerze [...] w miejscowości G. za okres od 1 marca 2019 r. do 29 lutego 2020 r., zarówno w zakresie sposobu jej określenia jak i samej jej wysokości.
Całokształt przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych spowodował, że Sąd nie podzielając zasadności twierdzeń skargi oraz działając w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.