Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2014 roku przyznane zostało skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] w dniu 28 marca 2014 roku wyznaczyła dla K. K. pełnomocnika w osobie radcy prawnego dr P. Ł..
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi K. K. oddalił.
Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu przed Sądem I instancji i z tego tytułu postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2014 roku zostało mu przyznane stosowne wynagrodzenie.
W dniu 12 listopada 2014 roku do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2014 roku sporządzona przez radcę prawnego P. Ł.. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm prawem przepisanych, powiększonych o stawkę podatku od towarów i usług wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Wniosek ten został podtrzymany w piśmie pełnomocnika z dnia 12 lutego 2016 roku.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 roku sygn. akt II FSK 778/15 skargę kasacyjną oddalił.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715). Zgodnie jednak z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) do obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej: rozporządzenie),
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit "c"), zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata wynosi 120 zł (240 zł x 50% = 120 zł). Z uwagi na fakt połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwóch spraw, przedmiotową opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 240 zł (120 zł x 2 = 240 zł).
Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (240 zł x 23% = 55,20 zł) w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.