Uzasadnienie
M. J. (dalej: Skarżąca) pismem z dnia 4 września 2020 r. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej: Wójt) z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie wymiaru Skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 640,00 zł. W bardzo obszernej skardze (110 stron zapisanych ręcznie), Skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z dokonania wymiaru podatku, wielokrotnie wskazując, że nie jest wstanie zapłacić powyższego podatku. De facto w skardze tej Skarżąca podnosiła, że podatek ten nie powinien w ogóle być wymierzany ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną.
Z kolei pismem z dnia 10 września 2020 r. Skarżąca zażądała wymierzenia grzywny Kolegium oraz Wójtowi. Podobnie jak skarga pismo to zostało wniesione za pośrednictwem Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jako podstawę prawną żądania Skarżąca wymieniła: art. 149 § 2 i art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Przyczyną wymierzenia grzywny Wójtowi zdaniem Skarżącej miało być "naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 210 § 1 pkt 4/5/6/§4 ustawy ordynacja podatkowa. Decyzja NR [...] wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 wydana w dniu 30 stycznia 2020 r." Natomiast przyczyną wymierzenia grzywny dla SKO zdaniem Skarżącej miało być "naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 233 § 1 § 2 w zw. z art. 125 § 1 § 2, art. 139 §1 § 2 § 3, art. 187 §1 § 3, art. 210 §1 pkt 4/5/6/§4, art. 67a § 1 pkt 3, art.194 § 1, art. 247 pkt 3/7/8/§3, art. 248 §1 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa Decyzja SKO-Pod -4140-274/20 wydana w dniu 29 lipca 2020 r."
Kolegium w odpowiedzi na obydwa pisma wniosła o oddalenie skarg. Odnosząc się do wniosku o nałożenie grzywny SKO wskazało, że w jego ocenie decyzja własna i poprzedzająca organu pierwszej instancji wypełnia wymogi art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm.), a niekorzystne rozstrzygnięcia nie mogły zostać skutecznie zaskarżone poprzez żądanie nałożenia grzywny.
Powyższe pisma Skarżącej zostały zarejestrowane pod sygnaturą akt I SA/Kr 937/20. Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2021 r. polecił zarejestrowanie wniosku Skarżącej z dnia 10 września 2020 r. jako odrębnej sprawy, której nadano sygn. akt I SA/Kr 21/21.
Jednocześnie Sąd rozpatrzył skargę Skarżącej na decyzję SKO z dnia 29 lipca 2020 r. i wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 937/20 oddalił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Zawarty w skardze wniosek był niedopuszczalny i w związku z tym skarga podlegała odrzuceniu. Powołane we wniosku jako podstawy wymierzenia grzywny przepisy, w zaistniałym stanie faktycznym nie mogły być podstawą wymierzenia grzywny.
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w tym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast zgodnie z przywołanym przez Stronę przepisem art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl z kolei przywołanego przez Stronę przepisu art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Przepisy te po pierwsze określają treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, po drugie, dają uprawnienie sądowi do wymierzenia grzywny w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, po trzecie określają jej wysokość, zatem przepisy te nie mogły być podstawą wymierzenia grzywny, gdyż Skarżąca nie składała skargi na bezczynność ani przewlekłe prowadzenie postępowania (podkreślenie Sądu).
W ocenie Sądu wniosek o wymierzenie Sądu orzekającym w sprawie organom podatkowych jest związany z niezadowoleniem Skarżącej z dokonania przez Wójta decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego i utrzymaniem tej decyzji przez SKO. Zatem przyczyną wymierzenia grzywny miały być powyższe decyzje nakładające obowiązek zapłaty podatku. Tego typu wniosek (skarga) w ogóle nie mógł być rozpatrywany w tym postępowaniu i dlatego Sąd uznał wniosek za niedopuszczalny, co spowodowało jego odrzucenie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Jeżeli podatnik nie jest zadowolony z dokonania wymiaru podatku, a tak było w tej sprawie, to powinien zaskarżyć taką decyzję. Skarżąca zresztą to zrobiła i jak już Sąd wskazał powyżej skarga ta została oddalona wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 r. Oddalenie skargi na decyzję SKO oznacza, że Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała zarówno przepisy prawa procesowego, jak i materialnego, w tym wskazywane przez Skarżącą, jako naruszone, w piśmie z dnia 10 września 2020 r. Wyrok ten jest nieprawomocny i może zostać zaskarżony przez Skarżącą.
Sąd ponownie podkreśla, że jeżeli organ I instancji wydał i doręczył podatnikowi decyzję w sprawie wymiaru w łącznego zobowiązania pieniężnego, z której to decyzji podatnik nie jest zadowolony, to właściwym postępowaniem jest składanie środków zaskarżenia od tej decyzji (odwołania, a następnie skargi do sądu), a nie inicjowanie postępowania w sprawie wymiaru grzywny dla organów, tylko dlatego, że organy orzekły wbrew stanowisku podatnika i że podatnik jest niezadowolony z takiego rozstrzygnięcia.
Na marginesie Sąd wskazuje, że obecnie rozpatrywany wniosek Skarżącej o wymierzenie grzywny organom, które wydały decyzje nie spełniające oczekiwań Skarżącej, jest kolejnym wnioskiem o wymierzenie grzywny organom rozpatrywanym przez tut. Sąd. WSA w Krakowie konsekwentnie w takich sytuacjach wnioski Skarżącej oddalał lub je odrzucał (por. np.: wyrok z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1238/15 lub postanowienie z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1676/15).
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.