Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca), reprezentowana wówczas przez prokurenta Z.G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji w Krakowie z dnia 28 grudnia 2022 r. nr 1201-IOP2-1.4103.51.2022.8 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, listopad i grudzień 2013 r.
Zarządzeniem z dnia 10 marca 2023 r. wezwano prokurenta Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: przedłożenie odpisu z KRS na okoliczność wskazania numeru KRS oraz osób uprawnionych do reprezentowanie strony skarżącej oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Opisane powyżej zarządzenie prokurent Skarżącej odebrał w dniu 12 kwietnia 2023 r.
W wyznaczonym terminie, Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Dopiero w dniu 25 kwietnia 2023 r. prokurent Skarżącej uzupełnił ww. braki i wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Pismem z dnia 26 lipca 2023 r. pełnomocnik Skarżącej, wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 22 czerwca 2023 r.
Po rozpoznaniu zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2026 r., oddalił ww. zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Właściwe zastosowanie tych przepisów daję sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności oraz stanowi gwarancję dla strony należytej reprezentacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jeżeli zatem stroną skarżącą jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna mająca zdolność sądową, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to do skargi należy dołączyć również dokumenty pozwalające na ustalenie, czy osoby wnoszące skargę były upoważnione do dokonania tej czynności w jej imieniu. Istotą takiego dokumentu jest wskazanie (określenie) podmiotu umocowanego do reprezentacji.
W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych przejęto, że dokument ten powinien być zgodny z prawem i autentyczny. W przypadku spółki z o.o. uznaje się, że jest to odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 685) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się następujące dane: oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji, a w przypadku gdy w spółkach osobowych nie ma takiego organu – wskazanie wspólników uprawnionych do reprezentowania spółki, a także sposobu reprezentacji; w przypadku oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń oraz głównych oddziałów zagranicznych zakładów reasekuracji dane te podlegają ujawnieniu co do przedsiębiorców zagranicznych, zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji, odpowiednio z uwzględnieniem odmienności struktury ich organów.
Obowiązek wykazania umocowania, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny i formalny, a jego niedochowanie stanowi brak formalny pisma uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu.
Brak tego rodzaju dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., II FSK 581/05; postanowienie NSA z 26 września 2013 r., I GSK 1346/13, CBOSA). Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Z kolei w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 231 p.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (w innych sprawach pobiera się wpis stały).
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, listopada i grudzień 2013 r., a zatem niewątpliwie na Skarżącym ciążył obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę postanowieniem.
Skarga w niniejszej sprawie nie czyniła zadość opisanym wyżej wymaganiom.
Mając przedstawione regulacje prawne na uwadze zarządzeniem z dnia 10 marca 2023 r., wezwano prokurenta Skarżącej, do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez doręczenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego na okoliczność wykazania numeru KRS oraz osób uprawnionych do reprezentowania Spółki i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka zawierająca ww. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 12 kwietnia 2023 r., co oznaczało, że termin na uzupełnienie braków skargi upływał w dniu 19 kwietnia 2023 r. W powyższym terminie Skarżąca nie uzupełniła ww. braków skargi. Skarżąca dopiero w dniu 25 kwietnia 2023 r. drogą pocztową uzupełniła powyższe braki skargi, a zatem z uchybieniem zakreślonego dla tej czynności terminu.
Usunięcie zaś braków skargi po terminie jest równoznaczne z ich nieusunięciem, co uniemożliwia nadanie temu pismu dalszego biegu (por. postanowienia NSA z: 14 lutego 2017 r., sygn. II OZ 104/17 i 15 grudnia 2021 r., sygn. II OZ 891/21, CBOSA).
Wskazać również należy, że postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny na skutek zażalenia Skarżącej, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2026 r. sygn. akt I FZ 122/26, oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
W tym stanie rzeczy, bezspornym jest, że przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.