Uzasadnienie
Skargę w imieniu skarżącej S. D. wniósł doradca podatkowy M. D. – M., który skargę podpisał. Ponieważ jednak doradca podatkowy nie należy do kręgu osób mogących być pełnomocnikiem w postępowaniu objętym niniejszą skargą, Skarżąca została wezwana do podpisania skargi. W wezwaniu zakreślono Skarżącej termin 7 dni do usunięcia tego braku formalnego skargi oraz wskazano rygor odrzucenia skargi, w przypadku braku jego usunięcia. Zarządzenie to zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 11 lutego 2011 r. Pomimo jednak upływu zakreślonego terminu, Skarżąca nie usunęła powyższego braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast w świetle art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo musi zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie pod skargą podpisany był pełnomocnik, będący doradcą podatkowym. Biorąc jednak pod uwagę treść art. 35 p.p.s.a. oraz art. 41 ustawy o doradztwie podatkowym, należy stwierdzić, że doradca podatkowy nie ma uprawnień do reprezentowania Skarżącej w niniejszej sprawie. Oznacza to z kolei, iż wniesiona skarga nie została podpisana. Brak podpisu stanowi natomiast brak formalny skargi.
W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca nie podpisała bowiem skargi, lecz jedynie złożyła pismo zawierające cofnięcie skargi.
Sąd nie mógł przy tym rozpoznać wniosku o cofnięciu skargi. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięciu skargi dopuszczalne jest bowiem tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Można również przytoczyć uwagi zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008r. (I OSK 1829/07, LEX nr 335007). W uzasadnieniu tego postanowienia zostało stwierdzone, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Badanie zatem dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniesiona skarga obarczona jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu - brak podpisu pod skargą. Z uwagi na fakt, iż w zakreślonym terminie, powyżej opisany brak formalny skargi nie został usunięty, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia