Uzasadnienie
I. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia P. G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 9 września 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26 września 2018r. nr [...] orzekającej o odpowiedzialności P. G. jako byłego członka zarządu-solidarnie z P. C. Sp. z o.o. za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące X,XI 2014r. w łącznej kwocie 28.275,80 zł z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 38.882,00 zł utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 4 marca 2019r. nr [...], działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 w zw z art.239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 900 ze zm. dalej-O.p.)-utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz akt administracyjnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia 26 września 2018r. nr [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki P. C. Sp. z o.o. z tą spółką za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące X,XI 2014r.
Od powyższej decyzji, skarżący złożył odwołanie a organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
P. G. złożył do WSA w Krakowie skargę na powyższą decyzję oraz zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji w oparciu o art. 61§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.). WSA w Krakowie postanowieniem z 9 października 2019r. sygn. akt: I SA/Kr 664/19, działając na podstawie art. 61§3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania decyzji organu z dnia 4 marca 2019r. nr [...]
Pismem z dnia 22 sierpnia 2019r. P. G. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 4 marca 2019r. jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26 września 2018r. na podstawie art. 61§2 pkt 1 p.p.s.a.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], postanowieniem z dnia 9 września 2019r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26 września 2018r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu-solidarnie z P. C. Sp. z o.o. za zaległości za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące X,XI 2014r.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się uchylenia postanowienia i jednocześnie umorzenia postępowania egzekucyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie działań egzekucyjnych prowadzonych przez organ do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zarzucił też naruszenie art. 33§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej-u.p.e.a.) poprzez błędną interpretację.
Organ II instancji w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia przypomniał treść art. 239e O.p., art. 239f O.p. wskazując, że organ I instancji prawidłowo dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o te przepisy.
Organ odwoławczy przypomniał, że wniosek skarżącego z dnia 22 sierpnia 2019r. został załatwiony zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2019r. w terminie 14 dni, zgodnie z art. 239f§2 O.p. Zaznaczył, że powołane we wniosku przepisy regulują tryb postępowania przed sądami administracyjnymi, natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] rozstrzyga sprawy na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Wniosek z dnia 22 sierpnia 2019r. został rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zawartych w Dziale IV,,Postępowanie podatkowe", Rozdział 16,,Wykonanie decyzji".
Z powyższych norm wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej przez organ I instancji może nastąpić na wniosek strony jak i z urzędu. Wstrzymanie wykonania decyzji musi zostać poprzedzone wniesieniem przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Gdy z wnioskiem występuje strona, organ I instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej, wyłącznie po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego o którym mowa w art. 33d§2 O.p. Obowiązek wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej istnieje tylko wówczas gdy nastąpi przyjęcie przez wierzyciela zabezpieczenia o którym mowa w art. 33d§2 O.p.
Tymczasem w sprawie, poza wniesieniem skargi z dnia 25 kwietnia 2019r. do sądu administracyjnego na decyzję z dnia 4 mara 2019r., skarżący nie spełnił określonych w art. 239f§1 pkt 1 O.p. tj. nie przedstawił formy zabezpieczenia, która mogłaby zostać przyjęta przez wierzyciela w myśl art. 33d§2 O.p.
Nie zaistniała w sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 239f§1 pkt 1 O.p. i skoro nie złożono wniosku o zabezpieczenie wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26 września 2018r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 4 marca 2019r., w żadnej z form wskazanych w art. 33d§2 pkt 1-7 O.p., to organ I instancji zobowiązany był do wydania postanowienia odmawiającego uwzględnienia złożonego wniosku.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że nie mógł się odnieść do naruszenia art. 33§1 u.p.e.a. oraz innych związanych z tym zarzutów bowiem wniosek dotyczył wstrzymania wykonania decyzji a nie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zaznaczono też, iż nie istnieją podstawy prawne do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek strony.
II. W skardze do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., skarżący zarzucił naruszenie naczelnej zasady postępowania podatkowego, którego obowiązkiem jest podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy zachowaniu zasady obligatoryjnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sytuacji, gdy organ I instancji w żaden sposób nawet nie odniósł się do wniosków skarżącego poprzestając na lakonicznym określeniu przepisów prawnych stanowiących podstawę orzeczenia.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].
Uzasadniając skargę jej autor przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i zakwestionował swoją odpowiedzialność solidarnie ze spółką jako byłego członka zarządu P. C. sp. z o.o. w K.. Na skarżącego został nałożony solidarnie obowiązek pokrycia zobowiązań podatkowych z podmiotem na którego działalność skarżący nie miał realnego wpływu. Skarżący nie zajmował się sprawami spółki a fakt podpisania samego tylko sprawozdania finansowego nie jest wystarczający do przyjęcia, że skarżący zajmował się sprawami spółki. Odpowiedzialności członka zarządu nie można orzec wyłącznie w oparciu o przesłanki formalne np. wpis do właściwego rejestru.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
- III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).
Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu administracji podatkowej w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu solidarnie ze spółką.
Zgodnie z art. 239f O.p.: §1. Organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego:
- 1) na wniosek - po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d§2 - do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania lub
- 2) z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.
Przepis art. 33d O.p. natomiast stanowi: §1. Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w §2.
§2. Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:
- 1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;
- 2) poręczenia banku;
- 3) weksla z poręczeniem wekslowym banku;
- 4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;
- 5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;
- 6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;
- 7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.
Powyższe oznacza, że ustawodawca przewidział dwie zasady wstrzymania przez organ podatkowy pierwszej instancji wykonania decyzji ostatecznej - na wniosek lub z urzędu.
Wobec tego organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji ostatecznej w przypadku wniosku strony tylko w sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wyłącznie po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d§2 O.p. - do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania.
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej z dnia 4 marca 2019r., informując o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, nie wskazując jednak żadnej formy zabezpieczenia.
Skoro nie wskazał On, ani nie wniósł zabezpieczenia w formie przewidzianej w treści art. 33d§2 O.p. organy obu instancji zasadnie uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi, wskazać należy i to, że przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja skarżącego odnosząca się do Jego odpowiedzialności solidarnej ze spółką CAMARGO w oparciu o art. 116 O.p. nie mogła być uwzględniona w ramach tego postępowania. Kwestia odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za X, XI 2014r. była przedmiotem odrębnego postępowania. Sąd, wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 664/19, oddalił skargę P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2019r. nr [...]
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonaną na tym tle ocenę organów, że egzekwowany obowiązek istnieje i podlega egzekucji administracyjnej Sąd ocenia jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.