Uzasadnienie
Burmistrz Miasta J. decyzją z 5 sierpnia 2019 r. Nr [...] określił R. P. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2015 r. w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 10.04.2017 r. znak: [...] Urząd Miasta K. na podstawie art. 299 § 1 w związku z art. 298 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poinformował, że nie jest właściwym organem podatkowym w sprawie podatku od środków transportowych za 2014 i 2015 r. od pojazdów będących własnością R. P.. W piśmie podniesiono, że Prezydent Miasta K. określił ww. podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 r., które zostały początkowo utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. R. P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. określających zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 r. powołując się na miejsce zamieszkania na [...]. Decyzjami z dnia 21.03.2017 r. sygn. akt [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji określających zobowiązanie podatkowe za 2014 i 2015 rok uznając, że miejscem zamieszkania R. P. był we wskazanym okresie [...], ul. [...].
Urząd Miasta K. poinformował, że R. P. jest właścicielem samochodów ciężarowych o nr rejestracyjnych: [...] oraz naczepy [...] Pismem z dnia 1.10.2018 r. znak: [...] Starostwo Powiatowe w S. B. poinformowało, że pojazdy nr rej. [...] są nadal własnością R. P..
Organ I instancji podkreślił, iż pomimo wezwania z dnia 14.11.2018 r. znak: [...] – podatnik nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych za rok 2015. W odpowiedzi na powyższe wezwanie poinformował, że centrum życiowe podatnika znajduje się na [...]. Następnie przy piśmie z dnia 14.03.2019 r. przedłożył kserokopie dokumentów mających potwierdzać miejsce zamieszkania na [...]. Po przeanalizowaniu ww. dokumentów, Burmistrz M. J. postanowieniem z dnia 5.04.2019 r. znak: [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2015 r. Pismami z 5.04.2019 r. Burmistrz M. J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. B. o udostępnienie uwierzytelnionych kopii wszelkich dokumentów, jakie w 2015 r. R. P. złożył do Urzędu Skarbowego w S. B. (np. zgłoszenia identyfikacyjne, zgłoszenia płatnika składek, deklaracje na podatek VAT, deklaracje na podatek dochodowy) w których wskazał swoje miejsce zamieszkania. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. B. przy piśmie z dnia 7.05.2019 r. znak: [...] nadesłał uwierzytelnione kopie:
- - zeznania [...] za 2014 r. złożonego w dniu 16.04.2015 r., w którym R. P. wskazał miejsce zamieszkania [...], [...]
- - 8 deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych złożonych w dniu 15.07.2015 r. (1 deklaracja) i w dniu 7.08.2015 r. (7 deklaracji), w których wskazał swoje miejsce zamieszkania M. P., ul. [...].
Organ I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.06.2018 r., sygn. akt I SA/Kr [...] wskazał Burmistrza M. J., jako organ właściwy w sprawie podatku od środków transportowych R. P.. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że decyzje określające R. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2014 - 2015 nie powinny być wydane przez Prezydenta Miasta K., bowiem to nie w K., lecz w [...] mieszkał skarżący. Sąd dalej wskazał, że kwestia właściwości miejscowej Burmistrza M. J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za wcześniejsze lata była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt: II FSK 2272/16 (podatek za 2014 r.) oraz z 20.06.2017 r. sygn. akt: 11F S K 466/17 (podatek za 2013 r.), NSA uznał, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był [...], w konsekwencji właściwym organem podatkowym w sprawie wymiaru zobowiązania za 2013 i 2014 r. był Burmistrz Miasta [...]. Ocena ustaleń organów podatkowych dokonana w ww. sprawach jest w pełni aktualna również w sprawie podatku od środków transportowych za lata 2014 -2015.
Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że Burmistrz M. J. wystąpił również z wnioskiem z dnia 17.05.2019 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie ze zbioru danych - na podstawie złożonych deklaracji zgłoszeniowych, deklaracji rozliczeniowych, zaświadczeń lekarskich, protokołów z kontroli dot. zwolnień lekarskich i innych znajdujących się w zasobach ZUS - adresu zamieszkania R. P. w 2015 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek ZUS wskazał, że R. P. w 2015 r. wskazywał następujące adresy: [...], [...] - adres zameldowania, N. T., [...] - adres pobytu na podstawie ZLA [...] - adres zamieszkania.
Do akt niniejszego postępowania Burmistrz M. J. dopuścił również, jako dowód protokół z przesłuchania R. P. z 5.12.2012 r. zgromadzony w postępowaniu toczącym się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym znak: [...], dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2006 i 2007. Do akt niniejszego postępowania dołączono również decyzję Burmistrza M. J. z dnia 2 lutego 2015 r. znak: [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015, która została osobiście odebrana przez R. P. pod adresem [...], ul. [...]
Wedle organu w świetle art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne pozostają dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie - przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Istotne jest, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. Dana miejscowość nie traci przymiotu miejsca zamieszkania wskutek dłuższego lub krótszego oddalenia się z niej, pod warunkiem, że osoba nie traci rzeczywistego związku z tą miejscowością.
Żaden dokument nie potwierdza, że miejscem zamieszkania R. P. w 2015 r. jest miejscowość [...] położona na [...]. Wszystkie ww. dokumenty nie dotyczą roku 2015, a nadto w żaden sposób nie potwierdzają, że centrum życiowym, czyli miejscem, gdzie koncentrują się jego sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe jest miejscowość [...]. Podatnik nie wykazał, aby w [...] mieszkała jego rodzina, że posiada tam majątek. Wprost przeciwnie, budynek mieszkalny R. P. znajduje się w [...] pod adresem ul. [...] w [...] w 2015 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą [...]. Powyższe okoliczności nie uległy zmianie od momentu składania zeznań przez R. P. w dniu 5 grudnia 2012 r. Z wyżej wymienionego zeznania wynika, że [...] od 2005 r. jest miejscem zamieszkania i głównym centrum życiowym R. P., który cały czas mieszka w [...] przy [...] i jest to cały czas jego centrum życiowe, za wyjątkiem gdy pracuje za granicą na terenie [...].
Gdy jest w [...] przebywa pod adresem w [...] ul. [...]. Podatnik nie przedstawił żadnych okoliczności, aby w 2015 r. ten stan uległ zmianie. Wezwanie na ww. przesłuchanie zostało wysłane przez SKO w K. do R. P. na adres [...], ul. [...], [...], ale wróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany". Z załączonych do niniejszego postępowania przez podatnika dokumentów wynika jedynie, że korespondencja z lat 2017 - 2018 różnych instytucji (urzędy, sądy, banki, firmy ubezpieczeniowe) kierowana była do R. P. na adres ul. [...], [...]. Fakt przesyłania korespondencji na słowacki adres, czy też wskazywania takiego adresu przez R. P. różnym instytucjom nie przesądza, że jego centrum życiowe nie znajdowało się w [...]. Organ I instancji podniósł, że z załączonych przez podatnika dokumentów można jednak wywnioskować, że kwestia unikania uiszczania zobowiązań podatkowych przez R. P. nie dotyczy tylko podatku od środków transportowych.
Sam podatnik wskazuje dokumenty, z których wynika, że posiada zaległości w podatku od nieruchomości zabezpieczone wpisem hipotecznym do księgi wieczystej nr [...] Zatem twierdzenie podatnika, że jego miejscem zamieszkania jest [...] na [...] - nie poparte żadnymi dowodami - ma na celu stworzenie wersji na potrzeby niniejszego postępowania i uniemożliwienie jego ostatecznego zakończenia, a w efekcie wyegzekwowania należnego podatku od środków transportowych.
Organ I instancji podniósł, że w odniesieniu do wniosków dowodowych złożonych przez podatnika w dniu 26.07.2019 r. o jego przesłuchanie i przesłuchanie świadków na okoliczność miejsca zamieszkania w roku 2015 oraz pisma z 29.07.2019 r. wskazującego, że adresy świadków prześle niezwłocznie po ich ustaleniu, Burmistrz M. J. stwierdził, że okoliczność miejsca zamieszkania R. P. została ustalona na podstawie dowodów w postaci zgromadzonych przez organ I instancji i złożonych przez podatnika dokumentów. Powyższe działanie podatnika - podjęte już po zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie - ma jedynie na celu przedłużenie postępowania, a w konsekwencji doprowadzenie do przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Mając na uwadze powyższe organ I instancji stwierdził, że podatnik poprzez swoje działania ma na celu utrudnienie czynności organu podatkowego poprzez deklarowanie miejsca zamieszkania takiego, które uniemożliwi konkretnemu organowi podatkowemu (który wszczął i prowadzi wobec niego postępowanie podatkowe) wyegzekwowanie należnego podatku od środków transportowych. Już sam podatnik w swoich działaniach nie jest konsekwentny, gdyż w sprawie podatku od środków transportowych za 2015 r. podnosi, że mieszka na [...], a w deklaracjach składanych do Urzędu Skarbowego w S. B. pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością - wskazuje swoje miejsce zamieszkania:
- - [...], [...] (PIT-36 za 2014 r.) złożona w dniu 16.04.2015 r.
- - M. P., ul. [...] (PCC-3) złożone w dniu 15.07.2015 r. oraz 7.08.2015 r.
Organ I instancji wskazał, że również z dokumentacji uzyskanej z ZUS nie wynika, aby w 2015 r. R. P. w 2015 r. mieszkał na [...]. Wprost przeciwnie, w dokumentacji ZUS dot. roku 2015 wskazane są trzy adresy:
[...], ul. [...] - adres zameldowania, [...] - adres zamieszkania,
N. T., ul. [...] - adres pobytu na podstawie ZLA (zwolnienie lekarskie).
Powyższe dowodzi zdaniem organu I instancji, że sam podatnik nie wie, która miejscowość jest jego miejscem zamieszkania, gdyż w przeciągu roku 2015 r. pojawiają się cztery miejscowości, które wskazuje w różnych organach: [...], M. P., [...], N. T..
Organ I instancji wskazał na wyrok WSA w Krakowie, w którym stwierdzono, że w przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu. W związku z powyższym, Burmistrz M. J. przyjął, że nic się nie zmieniło od 5.12.2012 r. (zeznania podatnika przed SKO) i to [...] był centrum życiowym R. P. w 2015 r., gdyż tutaj znajduje się jego majątek (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). Podatnik nie wykazał, żeby na [...] miał firmę, mieszkanie czy rodzinę. Wprost przeciwnie - to w [...] jest główny ośrodek jego działalności.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. P. zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego do skarżącego niemającego miejsca zamieszkania w okręgu właściwości organu podatkowego,
- - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości,
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 180 ww. ustawy poprzez nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez podatnika.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., póz. 849), Uchwały Nr XXXVIII/297/2014 Rady Miasta Jordanowa z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie M. J. oraz art. 233 § l pkt l Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ II instancji uznał za prawidłowe ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podatnik zarzucił:
naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op, w zw. z art. 191 op, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a co za tym idzie, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącego oraz skarżącego na okoliczność jego miejsca zamieszkania w [...] i oparcie decyzji w sprawie jedynie na wybranych dokumentach, tj. ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody pośrednie, tj. protokół zeznań skarżącego z roku 2012 dotyczący lat 2006-2007, dla ustalenia stanu faktycznego z roku 2015, oraz inne dowody, w szczególności deklaracje podatkowe z których nie wynika właściwość B. J., jako organu podatkowego, przy bezzasadnym nieuwzględnieniu wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów przedłożonych przez skarżącego, podczas gdy w sprawach o analogicznym stanie faktycznym, dotyczących decyzji w sprawie podatku od środków transportu za lata 2016-2018 zostały przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków, a w jednej z wydanych decyzji SKO wynika, iż skarżący w roku 2015 ma miejsce zamieszkania na [...];
- - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 13 § 1 pkt 1 i 3 op, w zw. z art. 9 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 25 kc, polegające na niewłaściwym zastosowaniu wskazanych wyżej przepisów do skarżącego niemającego miejsca zamieszkania w okręgu właściwości organu podatkowego.
Uzasadniając skargę podano, że pomimo przedstawienia przez skarżącego licznych dowodów na okoliczności istotne dla sprawy, tj. miejsce zamieszkania, organ przyjął, że miejscem zamieszkania skarżącego jest [...]. Według skarżącego, powyższe błędne ustalenie faktyczne jest oderwane od zgromadzonego bezpośrednio w postępowaniu materiału dowodowego i dokonane zostało z rażącym naruszeniem zasady bezpośredniości, na podstawie ustaleń poczynionych w innych prowadzonych wcześniej przez SKO sprawach, lecz dotyczących innych okresów czasu. Za błędne uznano przyjęcie, iż skoro skarżący zamieszkiwał w jednej miejscowości w 2008r., i tak zeznał w roku 2012, to z tego wynika jego miejsce zamieszkania w roku 2015. W skardze zarzucono organowi przywiązywanie nadmiernej roli do ustaleń dokonanych na podstawie dokumentów w innych postępowaniach, pośrednio tylko dotyczących istoty sprawy. W szczególności dotyczy to deklaracji podatkowych, których przyczyny takiego, a nie innego wypełniania wynikają z przepisów prawa, a po drugie zostały przez skarżącego spójnie i logicznie wyjaśnione.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem.
Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii, czy decyzje ustalające podatek od środków transportowych za 2015r. wydał niewłaściwy organ, a to w związku z twierdzeniem skarżącego, iż zamieszkuje w miejscowości [...] [...] na [...] i tam koncentruje się jego centrum spraw życiowych.
W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Podkreślić jednocześnie należy, że status podatnika prawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego.
Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zdefiniowane w art. 25 k.c. Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione kumulatywnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostatnie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w ustawie z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości (postanowienie NSA z 11 maja 2011r., sygn. akt: II FW 1/11, LEX nr 795364).
Należy przy tym zauważyć, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach podatku od środków transportowych dla podatników, którzy w trakcie roku podatkowego zmienili miejsce zamieszkania lub adres siedziby, wskutek czego właściwy stał się organ podatkowy inny niż dotychczasowy - jest organ podatkowy właściwy według miejsca zamieszkania lub adresu siedziby od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania lub adresu siedziby (zob. §14 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005r. w sprawie właściwości organów podatkowych - Dz.U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.). Poza wyjątkiem określonym w przytoczonym przepisie § 4 rozporządzenia Ministra Finansów, istotne jest zatem miejsce zamieszkania podatnika w ciągu całego roku podatkowego, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe.
W ocenie zatem sądu, wbrew argumentacji skargi, kwestia właściwości miejscowej Burmistrza M. J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za wcześniejsze lata, która była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 15 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 2272/16 (podatek za 2014r.) oraz z 20 czerwca 2017r. sygn. akt: II FSK 466/17 (podatek za 2013r.), nie jest w niniejszej sprawie nieistotna, czy nieaktualna. W szczególności NSA uznał, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był [...],w konsekwencji właściwym organem podatkowym w sprawie wymiaru zobowiązania za 2013 i 2014r. był Burmistrz Miasta [...] W realiach niniejszej sprawy, stan faktyczny odnoszący się do sposobu działania podatnika w kwestii prowadzenia jego spraw życiowych czy zawodowych (gospodarczych) nie uległ istotnej zmianie w stosunku do tego, będącego podstawą w/w wyroków sądów administracyjnych.
W szczególności, jak trafnie wskazywały skarżone organy, to [...] był centrum życiowym R. P. w 2015 r., gdyż tutaj znajdował się jego majątek (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości). Podatnik nie wykazał, żeby na [...] miał firmę, mieszkanie, czy rodzinę. Wprost przeciwnie - to w [...] jest główny ośrodek jego działalności. O ile bowiem sam podatnik podaje, iż to miejscowość na [...] powinna być jedynie brana w tym względzie pod uwagę, to okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji i uznane za trafne przez organ odwoławczy, wyraźnie wskazują na poprawność dokonanych w toku postępowania ustaleń, pomimo twierdzeń podatnika, odmiennych, co znamienne, względem różnych organów, w tym w szczególności podatkowych. Prawidłowa jest ocena i przywołana na jej poparcie argumentacja organów odnosząca się do okoliczności, iż w [...] od wielu lat znajduje się majątek podatnika (firma, budynek mieszkalny, nieruchomości).
W stosunku zaś do [...] na [...] podatnik nie wykazał, żeby miał tam zarejestrowaną firmę, własne mieszkanie czy rodzinę. Okoliczność przywołana w skardze w zakresie decyzji SKO dotyczącej podatku od nieruchomości za 2015r. odnosi się jedynie do kwestii skutecznego doręczania pism w tamtym postępowaniu. Skoro bowiem w postępowaniu, którego dotyczyła załączona do skargi decyzja – R. P. podał, iż adresem do doręczeń winien być adres słowacki i tam znajduje się "centrum jego zainteresowań życiowych", to tam winna być kierowana korespondencja w tejże sprawie, a doręczanie jej pod inny adres byłoby uchybieniem. Nie przesądza to natomiast, iż organy winny w swoich postępowaniach uznawać adres słowacki za centrum spraw życiowych podatnika i ustalać wobec tego w oparciu o to swoją właściwość. Organy wyraźnie także wskazywały, iż spór dotyczy 2015r., a dokumenty przedstawione przez podatnika dotyczyły lat 2017-2018.
Z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Podatnikowi zapewniono także pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono mu składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami, a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych.
Odmawiając przeprowadzenia zaoferowanych przez podatnika dowodów organ uzasadnił szczegółowo swoje w tym zakresie stanowisko, a sąd przedstawione motywy podziela.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.