Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.K. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 stycznia 2012r. nr [...], mocą której ustalono jej zobowiązanie podatkowe od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 183.800,00zł.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 275/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie, w związku z wnioskiem stron, które odwoływały się do faktu skierowania do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.) z szczegółowo wymienionymi w skardze konstytucyjnej przepisami Konstytucji RP (sprawa o sygn. akt SK 18/09), przy czym zaskarżone tu rozstrzygnięcie jest oparte na tych samych regulacjach prawnych.
Uzasadniając złożony następnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że w związku z zawieszeniem postępowania rozstrzygniecie w sprawie skargi podatniczki zostało przesunięte na bliżej nieokreślony moment czasowy. W ocenie pełnomocnika w świetle zasad doświadczenia życiowego potencjalna możliwość przeprowadzenia egzekucji kwoty pieniężnej w tak znacznej wysokości rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, względnie może spowodować po jej stronie trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05, Ow. SS 2005, Nr 3, poz. 72), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem - jest rzeczą oczywistą, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącej. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo, że co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdyż nie prowadzi do skutków nieodwracalnych i pozbawiających stronę środków do życia.
Fakt zawieszenia postępowania w sprawie – jakkolwiek orzeczonego na zgodny wniosek stron postępowania - oddziaływać też musi dodatkowo na pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem istnieje niepewność co do daty rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie przedstawionego mu w opisanej skardze konstytucyjnej problemu prawnego – nie można przerzucać na skarżącą ryzyka nieprzewidzianego przedłużenia postępowania w tamtej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.