Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 30 listopada 2016r., w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że "I." S.A. w K. (dalej: strona skarżąca), złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania 8% stawki podatku VAT dla opisanych usług. Przedstawiając we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenie przyszłe, strona skarżąca podała, że będąc czynnym podatnikiem VAT, planuje założenie spółki kapitałowej z siedzibą w Polsce (dalej: Nowa Spółka). Zgodnie z planami Nowa Spółka, której wspólnikiem będzie strona skarżąca, będzie świadczyć usługi polegające na udostępnieniu rozwiązania umożliwiającego osobom fizycznym (pasażerom) rezerwację/zamówienie taksówki bez konieczności dzwonienia na centralę telefoniczną. Nowa spółka będzie również podatnikiem VAT czynnym. Wskazane usługi będą świadczone przez Nową Spółkę za pomocą aplikacji mobilnej, której właścicielem będzie Nowa Spółka. Będzie ona świadczyć usługi rezerwacji/zamówienia taksówki za pomocą aplikacji mobilnej na rzecz osób prowadzących działalność gospodarczą (Kierowców).
Kierowcy, którzy będą zawierać umowy o współpracy z Nową Spółką, będą osobami fizycznymi prowadzącymi własną działalność gospodarczą. Kierowcy posiadać będą stosowane uprawnienia oraz w zależności od rodzaju wykonywanej działalności – licencje na przewóz osób samochodem osobowym w transporcie drogowym bądź licencje do świadczenia usług transportu drogowego taksówką.
Kierowcy będą dysponować własnymi lub podnajmowanymi samochodami. Przedmiotem umowy będzie współpraca w zakresie świadczenia przez Nową Spółkę na rzecz kierowców usług rezerwacji/zamówienia kursu, umożliwiającej klientom kierowców zamówienie usługi przewozu osób/taksówki bez konieczności dzwonienia na centralę telefoniczną. Istota świadczonych usług przez Nową Spółkę, polegać będzie na udostępnieniu kierowcom, z którymi zawierać będzie umowy, aplikacji, dzięki której klienci kierowców (osoby fizyczne) będą mogli zamówić taksówkę osobową bez konieczności dzwonienia na centralę telefoniczną. Aplikacja ta nie będzie udostępniania klientom biznesowym.
W efekcie aplikacja udostępniania klientom i kierowcom, będzie umożliwiać klientom kierowców skorzystanie z przejazdów bezgotówkowych. Klient rejestrując swoje nazwisko w domenie internetowej udostępnianej przez Nową Spółkę podaje numer karty kredytowej, która jest obciążana płatnością za kurs zamówiony u kierowcy. Kwota należna za kurs wykonany przez danego kierowcę, po zatrzymaniu kwoty prowizji należnych Nowej Spółce z tytułu usług rezerwacji taksówek/przewozu osób. Na tej podstawie Nowa Spółka raz w miesiącu wystawiać będzie dla kierowców z którymi zawarła umowę faktury VAT za usługi umożliwienia zamówienia kursu taksówki (usługi rezerwacji taksówki).
Z kolei kierowcy będą wystawiać będą bezpośrednio swoim klientom paragony, rachunki lub faktury VAT z tytułu usług przewozu na całkowitą kwotę przewozu jaką została obciążona karta klienta, tj. bez pomniejszania jej o prowizję zatrzymaną przez Nową Spółkę, gdyż prowizja ta obciążać będzie kierowców i składać się będzie na wynagrodzenie Nowej Spółki rozliczane w okresach miesięcznych, potrącane na bieżąco z opłaty za każdy kurs, a należne Nowej Spółce na podstawie umowy zawieranej z kierowcami z tytułu udostępnienia aplikacji umożliwiającej zamówienie taksówki. Nowa Spółka nie będzie posiadać licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką ani na przewóz osób w transporcie drogowym.
W związku z powyższym, zadane zostało pytanie, czy usługi świadczone przez Nową Spółkę na rzecz kierowców polegające na umożliwieniu rezerwacji/zamówienia taksówki za pomocą aplikacji mobilnej będą podlegać opodatkowaniu 8% stawką podatku VAT ?
Zdaniem strony skarżącej, świadczone usługi będą podlegać opodatkowaniu stawką VAT 8%.
Organ wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, przez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego tj.,
- 1. jednoznaczne wskazanie symbolu PKWiU – zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – dla sprzedaży opisanych we wniosku usług, polegających na umożliwieniu rezerwacji/zamówienia taksówki za pomocą aplikacji mobilnej,
- 2. wyjaśnienie, czy usługi rezerwacji/zamówienia usługi taksówki/przewozu osób oraz udostępnienia narzędzia służącego do rezerwacji (zamówienia taksówki) mieszczą się pod symbolem PKWiU 49.32 – "Usługi taksówek osobowych",
- 3. wyjaśnienie, czy strona skarżąca wystąpiła do Urzędu Statystycznego celem wydania opinii dla wykonywanych czynności.
Podstawę wezwania stanowił art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i 14b § 3 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona skarżąca wskazała między innymi, że usługi świadczone przez Nową Spółkę na rzecz kierowców, będą się mieścić zarówno w grupowaniu PKWiU 49.32 "Usługi taksówek osobowych", jak i w grupowaniu PKWiU 49.39 "Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany". Powyższe wynika z faktu, że Nowa Spółka będzie współpracować zarówno z podmiotami świadczącymi usługi taksówek osobowych, jak i podmiotami posiadającymi stosowane zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w transporcie drogowym.
Zdaniem organu, pomimo złożenia pisma wyjaśniającego, strona skarżąca nie usunęła braków formalnych wniosku. Bezdyskusyjna jest kwestia, że przepisy o statystyce publicznej oraz zasady klasyfikacji nie przewidują możliwości równoczesnego zaklasyfikowania danej usługi do kilku symboli o nomenklaturze PKWiU. Mając na uwadze znaczenie słowa "zarówno", stwierdzenie strony skarżącej należy odczytać tak, że: usługi świadczone przez Nową Spółkę na rzecz kierowców są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 49.32 jak i również w grupowaniu PKWiU 49.39.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższe postanowienie, strona skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia wydanego w I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 14b Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że wniosek złożony przez stronę skarżącą zawiera braki formalne, w konsekwencji czego organ podatkowy nie wydał interpretacji indywidualnej, czym naruszył ww. przepisy prawa,
- - art. 14g Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że wniosek złożony przez stronę skarżącą zawiera braki formalne, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniu organu, w żadnym miejscu odpowiedzi na wezwanie, nie stwierdziła, iż usługi świadczone przez Nową Spółkę będą jednocześnie sklasyfikowane do obu ugrupowań PKWiU. Organ całkowicie jednak pominął, że w opisanym zdarzeniu przyszłym możliwym będzie sklasyfikowanie danych usług do dwóch różnych grupowań PKWiU – w zależności od podmiotów na rzecz których usługa będzie świadczona. Przedmiotem świadczenia przez Nową Spółkę nie jest jedna i ta sama usługa, która może być zakwalifikowana do obu ww. grupowań PKWiU, lecz usługi dwojakiego rodzaju, które w zależności od tego na czyją rzecz są świadczone, będą zakwalifikowane w dwóch różnych grupowań.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do tego, czy strona skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu, w zakresie uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podstawę prawną tego wezwania, stanowił art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej O.p.).
W myśl art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., zastosowanie znajduje m.in. art. 169 § 1 tej ustawy.
Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego. W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy winien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania.
Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, brak było w ocenie Sądu podstaw, do pozostawienia wniosku strony skarżącej bez rozpatrzenia. Organ pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, gdyż jego zdaniem, strona skarżąca nie wskazała, do jakiego grupowania PKWiU będzie należało zaliczyć usługi przez nią świadczone. Tymczasem z odpowiedzi na wezwanie w sposób jednoznaczny i nie wymagający interpretacji wynika, że w zależności od podmiotu wykonującego usługi przewozu (kierowcy), który korzysta z aplikacji oferowanej przez stronę skarżącą, będzie zależało, do jakiego grupowania PKWiU usługa zostanie przypisana. Jeżeli kierowca będzie miał licencję do świadczenia usług taksówek osobowych, zostanie zakwalifikowany do PKWiU 49.32 "Usługi taksówek osobowych". W przypadku zaś, gdy kierowca będzie podmiotem posiadającym stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresu przewozu osób samochodem osobowym w transporcie drogowym, usługa zostanie zakwalifikowana do grupowania 49.39 "Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany".
Odpowiedź strony skarżącej była jednoznaczna i nie wymagająca interpretacji.
W zasadzie stanowisko strony skarżącej co do przyporządkowania określonych usług do właściwego PKWiU, wynikało już z samego wniosku o wydanie interpretacji, w którym strona skarżąca dokładnie opisała zdarzenie przyszłe.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ wziął pod uwagę jedynie wyjaśnienie zawarte w drugim akapicie odpowiedzi na wezwanie. Następnie przeprowadził wykładnię językową słowa "zarówno" i na tej podstawie stwierdził, że strona skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Tymczasem w akapicie trzecim odpowiedzi na wezwanie, strona skarżąca rozwinęła akapit drugi i dokładnie opisała, dlaczego przy świadczeniu przez nią opisywanych we wniosku o wydanie interpretacji usług, będą się one mieścić w obydwu podanych grupowaniach. Odczytanie tych dwóch akapitów łącznie, jak również dane zawarte we wniosku, doprowadziłoby organ do konkluzji, że strona skarżąca udzieliła wyczerpującej odpowiedzi.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, jaka odpowiedź, byłaby dla organu satysfakcjonująca. Organ stwierdził bowiem, że dopiero w zażaleniu, strona skarżąca wskazała, że "usługi świadczone przez Nową Spółkę będą zakwalifikowane w grupowaniu PKWiU 49.32 "Usługi taksówek osobowych" (w zakresie w jakim będą świadczone na rzecz kierowców, którzy posidają licencje taksówkarzy) oraz w grupowaniu PKWiU 49.39 "Postały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany" (w zakresie w jakim będą one świadczone na rzecz kierowców, którzy nie posiadają ww licencji a usługi na rzecz pasażerów świadczą na podstawie zezwolenia na przewóz osób w transporcie drogowym)". Niemniej jednak wyjaśnienie takie wynika wprost z odpowiedzi na wezwanie, które należało odczytać w całości i dodatkowo w powiązaniu z wnioskiem o wydanie interpretacji, nie zaś ograniczać się do jednego akapitu i w oparciu o nadawanie odpowiedniego znaczenia użytemu w uzupełnieniu wniosku słowu, pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.
Jak wynika z powyższego, organ naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a), uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowienie wydane przez organ w pierwszej instancji, jako dotknięte tożsamym naruszeniem prawa, zostało uchylone na podstawie art. 135 p.p.s.a.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ uzna, że istniejące w jego ocenie braki wniosku o które strona skarżąca była wzywana pismem z dnia 25 października 2016r., zostały usunięte.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się wpis w kwocie 100 zł.
Na zakończenie należy wskazać, że w skardze zaprezentowana została również argumentacja, z powołaniem się na orzecznictwo sądowe, iż organ nie może wzywać wnioskodawcy do określenia grupowania danej usługi do konkretnego symbolu PKWiU. Sąd podziela tę argumentację, aczkolwiek z uwagi na uznanie, że braki których uzupełnienia domagał się organ, zostały usunięte, szczegółowe odniesienie się do przedstawionej argumentacji, nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.