Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem referendarz umorzył postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy – ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie skargi W.S. i A.S. o wznowienie postępowania sądowego, w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2016r., sygn. akt I SA /Kr 1945/14. Orzekający wskazał, że prawo pomocy zostało już w żądanym zakresie przyznane w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1945/14, a zatem skarżący nadal posiadają pełnomocnika z urzędu.
W.S. i A.S. wnieśli w terminie sprzeciw na powyższe postanowienie, w którym powołali się na przyznanie im prawa pomocy w innych sprawach (w tym sygn. akt I SA /Kr 1945/14), zarzucili niewłaściwą ocenę ich sytuacji materialnej i rażące błędy w ustaleniach faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Nadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo w ten sposób powstałe jest pełnomocnictwem do konkretnej, szczególnej sprawy. Zgodnie zaś z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Oznacza to, że jeśli stronie zostanie przyznany pełnomocnik z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zwyczajnym (jak sprawie sygn. akt I SA/Kr 1945/14), to pełnomocnictwo to trwa nadal w postępowaniu, wywołanym skargą tej strony o wznowienie postępowania sądowego. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10 (Monitor Prawniczy 2011/1/2) w której stwierdzono, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 p.p.s.a. obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie.
W niniejszej sprawie referendarz nie badał zatem w ogóle przesłanek przyznania pomocy. Stwierdził jedynie – całkowicie słusznie – że rozpoznanie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest zbędne, ponieważ skarżący już mają adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1945/14 referendarz przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata a orzeczenie to uprawomocniło się. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej dnia 9 sierpnia 2016r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M.C..
Należy zatem jeszcze raz wyraźnie podkreślić, że skarżący posiadają adwokata z urzędu, który został co prawda wyznaczony w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1945/14, ale z uwagi na treść powołanych wyżej przepisów oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego jest umocowany do reprezentacji skarżących również w niniejszej sprawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący mają prawo do korzystania z pomocy wyznaczonego pełnomocnika, on zaś – o ile nie zostanie wyznaczony inny pełnomocnik w jego miejsce – ma obowiązek ich reprezentować. Ewentualna zmiana osoby pełnomocnika należy zaś nie do kompetencji Sądu, ale Okręgowej Rady Adwokackiej.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza w mocy, za podstawę przyjmując art. art. 260 § 1 p.p.s.a.