Uzasadnienie
W dniu 9 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów skarga T.W. na indywidualną interpretację z dnia 28 listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, powołując się na okoliczność, że skarżący nie wyczerpał toku instancji, tj. nie wystąpił ze stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Z uwagi na fakt, że w treści skargi (str.
5) pełnomocnik reprezentujący skarżącego doradca podatkowy D.D. podała, iż skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa podtrzymując swoje stanowisko wyrażone we wniosku w dniu 8 grudnia 2011 r., zaś w aktach sprawy Sąd nie odnalazł przedmiotowego pisma, na które powoływał się pełnomocnik, przeto wezwano pełnomocnika – pismem z dnia 23 marca 2012 r. o przedłożenie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 marca 2012 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy), jednakże pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z kolei z art. 52 § 3 cytowanej ustawy wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie Ordynacja podatkowa nie przewiduje szczególnego trybu zaskarżenia, a zatem konieczne jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez organ w treści interpretacji z dnia 28 listopada 2011 r.
Pomimo jednoznacznie brzmiących przepisów oraz stosowanego pouczenia skarżący reprezentowany w sprawie przed tut. Sądem przez fachowego pełnomocnika nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Takiego pisma brak bowiem w aktach sprawy, nie zostało ono również przedłożone Sądowi na wezwanie, okoliczność tę potwierdził także organ w odpowiedzi na skargę. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.