Wyrok WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2016 r., I SA/Kr 348/16

Sąd

|Sygn. akt I SA/Kr 348/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r.

Sprawa

sprawy ze skarg S.B. (w imieniu własnym i jako następca prawny E. B.) oraz B.B. (jako następca prawny E. B.), na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 13 grudnia 2012 r. Nr [...],[...],[...],[...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania,,, - s k a r g i o d d a l a -

Skład

Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.)
st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka protokolant

Uzasadnienie

Postanowieniami z dnia 13 grudnia 2012r. nr [...] oraz [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził wobec S. B. oraz E. B. uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2011r. nr [...] (dot. S. B.) oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2012r. nr [...] (dot. E. B.) w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009r. W uzasadnieniu tych postanowień organ podał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2011r. została doręczona w dniu 26 grudnia 2011r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej (doręczenie zastępcze). Zatem odwołanie złożone w dniu 12 października 2012r. wniesione zostało po upływie ustawowego czternastodniowego terminu. Natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 czerwca 2012r. została doręczona w dniu 26 czerwca 2012r. również w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej (doręczenie zastępcze). Zatem odwołanie złożone w dniu 12 października 2012r. również wpłynęło po upływie terminu

Z kolei postanowieniami z dnia 13 grudnia 2012r. nr [...] oraz [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił S. B. oraz E. B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na w/w decyzje. W uzasadnieniu tych postanowień organ podał, iż S. B. oraz E. B. złożyli wnioski o przywrócenie terminu pismami z dnia 12 października 2012r., podnosząc w nich, iż zaskarżone decyzje nie zostały doręczone podatnikowi, a jedynie przyjęto fikcję prawną doręczenia (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). Fikcja ta została przyjęta, pomimo, że organ podatkowy dysponował informacjami tj. zgodnymi zeznaniami świadków, że S. B. oraz E. B. mieszkają na stałe w S., a zatem nie przebywają pod adresem, na który zostały wysłane decyzje. W ocenie wnioskodawców zastosowanie takiej formy doręczenia stało w opozycji do zasad postępowania podatkowego sformułowanych w art.121 § 1, art.122 (w toku postępowania nie wyjaśniono faktów - nie ustalono poprawnie miejsca zamieszkania podatnika) i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe skutkowało niezapewnieniem prawa czynnego udziału strony w postępowaniu (naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej) i w związku z tym strona bez swej winy nie wzięła udziału w toczącym się postępowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując w/w wnioski stwierdził, że argumenty w nich zawarte nie stanowią przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosków, gdyż przedmiotowe decyzje zostały doręczone prawidłowo, na adres zamieszkania S. B. i E. B., tj. L. [...]. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. ustalono, iż podatnicy są zameldowani na pobyt stały w miejscowości L. numer domu [...] i nigdy nie dokonywali wymeldowania, natomiast z ZUS pobierają emerytury, która przekazywana jest na konto w banku w Polsce (oddział w G.), a korespondencja wysyłana jest na adres L [...]. Mimo twierdzeń najbliższej rodziny (syna i wnuków) oraz krewnych, iż od około 20 lat (S. B.) i 30 lat (E. B.) przebywają w S. żadna z przesłuchiwanych osób nie ujawniła adresu pobytu podatników, a ci nigdy nie dokonywali zgłoszenia faktu wyjazdu za granicę na okres dłuższy niż 2 miesiące, mimo ciążącego na nich obowiązku wynikającego z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10.04.1974r. Nie dokonywali również aktualizacji swoich danych rejestracyjnych w Urzędzie Skarbowym ani w organie rentowym.

Postanowienia te zostały przez S. B. oraz E. B. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili naruszenie:

• art. 187 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzyskania od właściwych organów USA stanowiska potwierdzającego lub zaprzeczającego twierdzeniom skarżących, a także brak wystąpienia do banków krajowych w celu uzyskania dokumentów na których widnieje informacja o nadawcy przelewu w tym jego adresie na terytorium USA,
• art. 122 oraz art. 306d § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak zebrania oraz odniesienia się do części dowodów, w szczególności dokumentów przelewów międzynarodowych dołączonych do zgłoszeń SD-Z2 dokumentujących dokonywane przez skarżących darowizny, na których widnieje adres skarżących w USA,
• art. 187 § 1 w zw. z art. 188 oraz art.122 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu dowodów z urzędu przez organ, w sytuacji kiedy mogły mieć one znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu,
• art. 25 k.c. poprzez utożsamianie miejsca zamieszkania skarżących z adresem zameldowania, art. 3 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż miejsce zamieszkania skarżącego znajdowało się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji kiedy nie posiadali na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodka interesów życiowych), nie przebywali w ogóle na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nawet przez 1 dzień w ciągu roku,
• błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowień, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż miejscem zamieszkania w momencie doręczenia decyzji Naczelnika US była L. [...],
• błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowień, polegający na niepoprawnym przyjęciu, iż decyzje Naczelnika US doręczono na adres zamieszkania skarżących, oraz
• naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zastosowanie go do skarżących, kiedy nie ustalono, iż skarżący zmienili swój adres, w trakcie postępowania podatkowego.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, przywołując argumenty powołane w zaskarżonych postanowieniach.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy dotyczące zaskarżonych postanowień - sygn. akt od I SA/Kr 167/13 do I SA/Kr 170/13, w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 167/13.

Natomiast wyrokiem dnia 10 kwietnia 2013 r. uwzględnił skargi, zauważając, że w prowadzonym od 2010 r. względem obojga skarżących postępowaniu podatkowym, Naczelnik Urzędu Skarbowego miał podstawy do przyjęcia, iż nie mieszkają oni na terytorium RP. Podjęte przez organ pierwszej instancji czynności mające na celu ustalenie adresu zamieszkania skarżących ograniczyły się przy tym jedynie do uzyskania danych w przedmiocie ich zameldowania (ustalono taki adres), adresu pod jaki kierowana jest korespondencja w zakresie podatku od nieruchomości (nie ustalono), adresu wskazanego w ZUS-ie do odbioru świadczeń emerytalnych (ustalono jedynie fakt przekazywania świadczeń na konto bankowe i podany tam adres do korespondencji), oraz statusu pobytu podatników w USA (nie ustalono). W ocenie Sądu, wszystkie powyższe dane nie uprawniały Naczelnika Urzędu Skarbowego do uznania, że Libusza 510 to adres zamieszkania skarżących w znaczeniu przyjętym przez art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Istniały wszak uzasadnione wątpliwości, czy skarżący pod tym adresem przebywają. Sam fakt zameldowania o niczym bowiem nie przesądza i stanowi jedynie prawdopodobieństwo, które należy zweryfikować pod kątem faktycznego zamieszkania. Powyższe dotyczy również adresu podanego do korespondencji w innych instytucjach (ZUS, organy gminy).

Zdaniem Sądu, niezasadne okazały się twierdzenia organu ukierunkowane na brak aktualizacji danych rejestracyjnych w urzędzie skarbowym. O skuteczności doręczenia nie może decydować fakt skierowania przez organ decyzji na adres wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym. Obowiązek aktualizacji danych, nałożony inną ustawą nie może skutecznie zmieniać unormowań dotyczących doręczeń przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Istnieje także instytucja pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu strony za granicę (art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej). Co więcej, również we wnioskach o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań, organ dysponował informacjami potwierdzającymi okoliczności stałego pobytu i pracy skarżących w USA, których w ogóle nie uwzględnił.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2291/13 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zdaniem Sądu możliwość dokonania doręczenia zastępczego w trybie cytowanego przepisu jest dopuszczalna w sytuacji, gdy organy podatkowe – mając wątpliwości co do adresu zamieszkania podatnika – podjęły wszechstronne działania zmierzające do ustalenia właściwego adresu, zaś podatnik nie podjął jakichkolwiek działań pozwalających na określenie aktualnego miejsca pobytu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku jakoby postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego było wybiórcze i nie pozwoliło na kierowanie przesyłek na adres w Polsce, L. [...]. Następnie Sąd zwrócił uwagę na szereg okoliczności, które wskazywały na pewną aktywność stron w Polsce w zakresie zawieranych umów cywilnoprawnych jak i składanych deklaracji podatkowych w spornym okresie, gdzie podawano adres do korespondencji L. [...].

Podkreślono przy tym, że Sąd I instancji nie wskazał jakiejkolwiek podstawy prawnej forsowanego przez siebie poglądu, z którego wynika w istocie bezwzględny i niczym nieograniczony obowiązek skutecznego poszukiwania innego adresu podatnika, w przypadku pojawienia się informacji o możliwym innym, bliżej niesprecyzowanym miejscu pobytu strony postępowania. Tak dalece idącego obowiązku nie sposób wywieść z przepisów Ordynacji podatkowej, tym bardziej w sytuacji, gdy sam podatnik w relacjach z organami podatkowymi (a także innymi instytucjami) konsekwentnie, od wielu lat, wskazuje konkretny adres i nie aktualizuje dotyczących go danych. Jednocześnie podzielono stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 123/11, zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik nie zaktualizował danych osobowych uwzględnianych w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP, to wysłanie pism na adres wynikający z tego zgłoszenia, nawet jeśli podatnik faktycznie zamieszkiwał w innym miejscu, nie narusza ustawowej procedury wysyłania pism (co do znaczenia zgłoszenia identyfikacyjnego zob. również wyrok NSA z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt II FSK 1362/15 - treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przedstawionych uwag zdaniem Sądu kasacyjnego za nieuzasadnione należało również uznać wnioski Sądu pierwszej instancji co do braku podstaw do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołań (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) i niedopuszczalności orzekania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołań (art. 162 § 1 powołanej ustawy), co przesądzało o zasadności zarzutów kasacyjnych odwołujących się do wskazanych przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczony przepis wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Wskazany w art. 190 p.p.s.a. zwrot "związany wykładnią prawa" pozwala wysnuć wniosek, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa obejmującą zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu możliwości dokonania doręczenia zastępczego w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy organy podatkowe – mając wątpliwości co do adresu zamieszkania podatnika – podjęły wszechstronne działania zmierzające do ustalenia właściwego adresu, zaś podatnik nie podjął jakichkolwiek działań pozwalających na określenie aktualnego miejsca pobytu

Uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym zachodzi wówczas, gdy czynność procesowa nie została dokonana przez stronę w okresie oznaczonym dla tej czynności. W rozpoznawanej sprawie jest to termin czternastodniowy do wniesienia odwołania, liczony od dnia doręczenia decyzji – art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie decyzji warunkuje wejście jej do obrotu prawnego z wszelkimi konsekwencjami z tym związanymi. Z chwilą doręczenia decyzji rozpoczynają bieg terminy, zarówno materialne (np. termin zapłaty podatku), jak i procesowe (np. termin do wniesienia przez stronę środków zaskarżenia). Zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejsca pracy a dodatkowo: w siedzibie organu podatkowego, miejscu pracy adresata chwilowo w nim nieobecnego, każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata. W razie niemożności doręczenia pism w sposób wyżej wskazany ustawodawca w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy w określonym terminie – zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej zastępczy sposób doręczenia może być wykorzystany wyłącznie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi w mieszkaniu lub w miejscu pracy ani pośredniego doręczenia przez domownika, sąsiada lub dozorcę. Taka też sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Organ podatkowy przesłał decyzję w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za na adres zameldowania ustalony przez organ podatkowy na podstawie danych rejestru podatników dla podatnika urzędu skarbowego, tj. Urzędu Skarbowego.

W świetle powyższych ustaleń istotnym w tym zakresie jest odpowiedź na pytanie, czy decyzje wymiarowe zostały skierowane na prawidłowy adres zamieszkania Skarżących, gdyż art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że jednym z dwóch miejsc doręczania pism osobom fizycznym jest ich mieszkanie.

Przez "mieszkanie" zgodnie i powszechnie, rozumie się jako miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16,poz. 93, ze zm., dalej K.c.), a precyzyjnej – jako to miejsce w miejscowości stanowiącej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 K.c., w którym adresat przebywa faktycznie, na stałe, z zamiarem trwałego, a nie krótkotrwałego pobytu, i w którym koncentrują się jego sprawy życiowe (por. np. wyrok SN z 19 lutego 2004 r., IV CK 64/03, postanowienie SN z 30 sierpnia 2000 r., V CKN 1384/00, Grzegorz Łaszczyca, Komentarz do art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX).

Oczywistym jest, więc że aby dokonać doręczenia w mieszkaniu osoby fizycznej, organ podatkowy musi dysponować adresem pod którym znajduje się mieszkanie (miejsce zamieszkania).

Dla umożliwienia organom podatkowym dokonywania doręczeń i zapewnienia sprawności (i możliwości) ich działania ustawodawca przewidział, że na podatniku spoczywają określone obowiązki. Podstawowym aktem prawnym w przedmiotowym zakresie jest ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. t.j. z 2012 r. poz. 1314, ze zm.). Ustawa ta przewiduje, że podatnik winien wskazać m.in. swoje miejsce zamieszkania i jeżeli zaistnieją ku temu podstawy dokonywać aktualizacji. Niewątpliwie dla organu podatkowego podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w tym zgłoszeniu. Wówczas organ podatkowy doręcza pisma na wiadomy mu adres zamieszkania. Taki sposób działania jest w pełni uprawniony i nie można oczekiwać, że organ podatkowy każdorazowo będzie prowadził postępowanie w celu ustalenia adresu strony. W przypadku gdy dane te okażą się nieprawidłowe lub nieaktualne, koniecznym jest podjęcie działań w celu ustalenia danych umożliwiających prawidłowe doręczenia pisma. Innymi słowy obowiązek ustalenia adresu podatnika spoczywa na organie podatkowym jeżeli poweźmie on wątpliwości co do prawidłowości podanego przez stronę adresu. (np. w sytuacji gdy strona w korespondencji procesowej podaje inny adres niż wynikający ewidencji podatników). Wówczas organ podatkowy zobligowany jest podjąć działania mające na celu ustalenie miejsca zamieszkania. Jednocześnie nie można od organu podatkowego wymagać niczym nieograniczone obowiązek skutecznego poszukiwania innego adresu podatnika, w przypadku pojawienia się informacji o możliwym innym, bliżej niesprecyzowanym miejscu pobytu strony postępowania.

Na temat skutków niewywiązania się przez podatnika z obowiązków aktualizacyjnych sądy administracyjne wypowiadały się już kilkakrotnie. W szczególności można w tym kontekście wymienić prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2007 r. (III SA/Wa 494/07) – w którym stwierdzono, że skoro z akt sprawy nie wynika, aby na dzień wysyłki pisma organ podatkowy dysponował innym adresem, prawidłowe było skierowanie przesyłki na adres wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji podatników; prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 lutego 2014 r. (I SA/Sz 1485/13) – w którym stwierdzono, że w sytuacji niedopełnienia obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu podatnika, niedopuszczalne jest przerzucanie na organy podatkowe skutków braku powiadomienia ich o tej zmianie; a przede wszystkim powoływany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2012 r. (II FSK 123/11) – w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro podatnik nie zaktualizował danych osobowych, uwzględnianych w zgłoszeniu aktualizacyjnym, wysłanie pism na adres wynikający z tego zgłoszenia – nawet, jeżeli podatnik faktycznie zamieszkiwał w innym miejscu – nie narusza ustawowej procedury wysyłania pism.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zapatrywanie prawne wyrażone w wyżej przytoczonych wyrokach sądów administracyjnych podziela. Nie można bowiem zgodzić się z poglądem, jakoby zaniechanie dokonania zgłoszenia aktualizującego nie pociągało dla opieszałego podatnika żadnych skutków, a organy podatkowe winny poszukiwać informacji o ewentualnym innym miejscu zamieszkania na podstawie informacji, których nie można uznać za wiarygodne.

Podnieść bowiem należy, że przesłuchiwani w sprawie świadkowie (wnuk, wnuczka, syn, brat i bratowa) z jednej strony twierdzili, że skarżący od wielu lat przebywają poza granicami Polski (w USA), z drugiej zaś pytani o adres zamieszkania zeznawali, że nie posiadają w tym zakresie jakiejkolwiek wiedzy, gdyż nie korespondują ze skarżącymi i nie utrzymują z nimi kontaktów. Oświadczenia te mogły budzić uzasadnione wątpliwości co do ich wiarygodności, w sytuacji, gdy organ podatkowy dysponował jednocześnie informacjami świadczącymi o dokonywaniu między tymi osobami a skarżącymi czynności cywilnoprawnych. Otóż wnuki, dokonując zgłoszenia - otrzymanych od dziadków - darowizn w latach 2009, 2010 i następnych, podawały adresy zamieszkania S. B. i E. B. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Doszło również do zawarcia dwóch umów darowizny z dnia 2 lutego 2005 r., na mocy których syn i synowa przekazali obdarowanemu E. B. i S. B. samochód. Na umowach darowizny widnieją podpisy skarżących. Co więcej, w zeznaniu podatkowym o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny, złożonym w Urzędzie Skarbowym, jako dane podatników zobowiązanych do złożenia zeznania widnieje zapis: S. B., L. [...] E. B., L. [...].

Ponadto z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego wynika, iż w dniu 23 lutego 2010 r. zostało złożone, podpisane przez skarżącego, zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych z dnia 16 grudnia 2009 r. dotyczące nabycia przez E. B. spadku, w którym jako adres zamieszkania spadkobiercy wskazano L. [...]. Nie ulega również wątpliwości, że skarżący, mimo ciążącego na nich obowiązku, nie dokonali zmiany danych dotyczących ich zameldowania (mimo stosownego obowiązku wynikającego z przepisów o ewidencji ludności), nie aktualizowali danych rejestracyjnych w urzędzie skarbowym, zaś adres L. [...] został wskazany jako właściwy do korespondencji również w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, wypłacającym skarżącym świadczenie emerytalne.

Wobec tego, że adres, na który organ podatkowy wysłał skarżącym decyzję był adresem prawidłowym, co organ ustalił w sposób odpowiadający normie art. 120 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie doszło do naruszenia art. 148 § 1 i art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że skarżący wnieśli odwołania z uchybieniem terminu z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej.

Podnoszone przez podatników okoliczności dotyczące jego pobytu za granicą nie mają znaczenia dla ustaleń w zakresie winy bądź jej braku w uchybieniu terminu. Stosownie do treści art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy termin przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Skoro, zatem skarżący uchybili terminowi to do nich należało uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu. Jak wyżej wskazano, skarżący okoliczności tej nie uprawdopodobnili, co oznacza, że organ zasadnie odmówił przywrócenia terminu wskazując na brak przesłanki z art. 162 § 1Ordynacji podatkowej.

Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego też Sąd na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. oddalił wniosek dowodowy mający na celu wykazanie, iż podczas postępowania podatkowego skarżący zamieszkiwali w Stanach Zjednoczonych. Istotą sporu nie są bowiem okoliczności przedstawione we wniosku dowodowym ale fakt, że informacje te nie zostały wcześniej ujawnione polskim organom podatkowym.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.