Uzasadnienie
Pismami z dnia 20 lutego 2013 r. A.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na postanowienia nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 stycznia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniami nr [...],[...],[....], [...],[...] z dnia 6 maja 2013 r. Dyrektor Izby Celnej uwzględnił skargi w całości i uchylił zaskarżone postanowienia.
Na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. Sąd postanowił połączyć sprawy z ww. skarg – prowadzone dotychczas pod sygn. akt I SA/Kr 420/13, I SA/Kr 421/13, I SA/Kr 422/13, I SA/Kr 423/13 oraz I SA/Kr 424/13 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 420/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd stwierdza, że postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 maja 2013 r. zostały wydane przed rozpoczęciem rozprawy, jak również, że uchylają one w całości zaskarżone rozstrzygnięcia. Ponadto w ich uzasadnieniu organ wskazał, że uchylane rozstrzygnięcia nie zostały wydane bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
Z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie zostało uchylone należało uznać postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie za bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, LEX nr 321161). Z tego względu podlegało ono umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyła się równowartość wpisu sądowego od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego oraz wynagrodzenie radcy prawnego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – w każdej z połączonych spraw.
Z tych przyczyn, orzeczono jak w sentencji.