Uzasadnienie
A.R. pismem z dnia 4 maja 2016 roku zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 maja 2016 roku skarżącemu został przesłany formularz wniosku "PPF" celem jego wypełnienia oraz odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie A.R. zamiast formularza "PPF", przesłał "oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania", stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 2014 roku (poz. 366), stosowanego przed sądami powszechnymi.
Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2016r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania z racji nie złożenia go na wymaganym przepisami formularzu.
We wniesionym sprzeciwie skarżący wskazał, iż błędny wzór otrzymał z sądu, wobec czego wina nie leży po jego stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień i zarządzeń, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się o na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór i sposób udostępniania urzędowego formularza określiła Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 256 § 1 p.p.s.a.). Ustalonym wzorem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych jest wzór określony w załączniku 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz.1257). Taki formularz został przesłany skarżącemu jako załącznik do pisma z dnia 10 maja 2016 roku.
Skarżący został poinformowany, że formularz ten należy wypełnić oraz odesłać w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy o p.p.s.a.).
Przesłany przez A.R. druk oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania – obowiązujący w postępowaniu przed sądami powszechnymi - nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, wniosek skarżącego referendarz sądowy zasadnie pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, pomimo doręczenia wezwania do złożenia wniosku w formie kwalifikowanej w terminie 7 dni, nie zastosował się do jego treści. Nielogicznym i nie zasługującym na uznanie jest zarzut o przesłaniu mu błędnego formularza stosowanego przed sądami powszechnymi, gdyż sądy administracyjne takimi formularzami się nie posługują.
W konsekwencji skoro do akt sprawy nie wpłynął wniosek skarżącego na wymaganym przez przepisy formularzu, który zawierałby wszystkie dane istotne do jego merytorycznej oceny, w tym np. oświadczenie o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy, to należało wniosek o prawo pomocy z tego powodu pozostawić bez rozpoznania. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest z woli ustawodawcy postępowaniem sformalizowanym, gdyż uzależnia ono możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 ustawy o p.p.s.a. zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania.