Uzasadnienie
Prawomocnymi postanowieniami z dnia 26 września 2011 r. i z dnia 26 lipca 2012 r. tutejszy Sąd oddalił wnioski skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma właściwemu organowi.
Nieprawomocnym postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r. tutejszy Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2012 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.
W ponownie wniesionym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym skarżący podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jest wdowcem, nie ma własnego domu – mieszka u siostry, jest inwalidą II grupy, po wypadku ma trudności w chodzeniu, odczuwa bóle brzucha i kręgosłupa. Podał również, że pobiera rentę w kwocie 700 zł, posiada nieruchomość rolną o powierzchni 1,06 ha oraz zadłużenie w kwocie ok 13 000 zł.
W prawidłowo wniesionym sprzeciwie od postanowienia Referendarza sądowego oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że obecnie jego zadłużenie wynosi 18 000 zł oraz, że podlega leczeniu i rehabilitacji i pomaga mu siostra.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (tj. zwolnienia od kosztów sądowych i pełnomocnika z urzędu) następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów, o czym stanowi art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "ppsa".
Ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy, natomiast ocena przytoczonych przez niego okoliczności należy do Sądu (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2005 r., FZ 760/04).
Jest to już trzeci wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Wcześniej tutejszy Sąd dwukrotnie oddalał wnioski skarżącego w tym przedmiocie.
Przepisy Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi przewidują możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpoznawaniu kolejnego wniosku możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę.
Zdaniem Sądu skarżący nie podniósł jakichkolwiek argumentów wskazujących na zmianę okoliczności przyjętych za podstawę wcześniejszych rozstrzygnięć. Rozpatrywany wniosek jest w istocie powtórzeniem treści wniosków wcześniejszych. Skarżący po raz kolejny na wezwanie nie przedłożył dokumentów (spisu miesięcznych wydatków, popartego odpowiednimi rachunkami, wyciągu z kont bankowych, dowodu pobierania renty, zeznania podatkowego za 2012 r., dowodów zadłużenia, odpisu z Księgi Wieczystej) na potwierdzenie swojej sytuacji, a tym samym zasadności złożonego wniosku.
W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Należy zauważyć, że Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia wówczas, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane gdyż wnioskodawca uchyla się od złożenia odpowiednich dokumentów, czy oświadczeń w tym przedmiocie. To na skarżącym zatem spoczywa obowiązek wykazania zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 245 § 2 w zw. z art. 260 ppsa orzeczono jak w sentencji.