Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 10 lutego 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 5 grudnia 2019r., nr [...], odmawiające D. B. wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne,
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS [...], jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanego, m.in. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2015r. o nr [...] Zawiadomieniem z dnia 14 października 2015r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w Alior Banku S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 5 listopada 2015r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.").
Zobowiązany, pismem z dnia 1 lipca 2019r. wniósł skargę na egzekucję z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, powołując datę wystawienia zawiadomienia 6 czerwca 2019r. Wskazał, że skarga dotyczy tytułu wykonawczego [...] Stwierdził, że: "egzekucja z rachunku bankowego pozbawiła mnie wpływu pensji w wysokości minimalnej, która została przekazana na rachunek bankowy w tym dniu, co jest niedopuszczalne przepisami". W dalszej części pisma dodał, że podnosi zarzut, iż: "należność została rozliczona w ramach podatku VAT zapłaconego (w szczególności w 2009 roku) co zostało wykazane korektą zeznania za ten okres". Podniósł także zarzut przedawnienia należności.
Następnie zobowiązany, pismem z dnia 1 lipca 2019r. wniósł skargę na egzekucję z wynagrodzenia o pracę, powołując datę wystawienia zawiadomienia 31 maja 2019r. Wskazał, że skarga dotyczy tytułu wykonawczego [...] Pismo to złożone zostało za pośrednictwem operatora pocztowego z datą wpływu do organu egzekucyjnego w dniu 4 lipca 2019r. W dalszej części pisma dodał, że podnosi zarzut, iż: "należność została rozliczona w ramach podatku VAT zapłaconego (w szczególności w 2009 roku) co zostało wykazane korektą zeznania za ten okres". Podniósł także zarzut przedawnienia należności.
Organ egzekucyjny, przystępując do rozpoznania ww. pism uznał, że każde z nich zawiera w swej treści dwa środki zaskarżenia, tj. zarzuty oraz skargę na czynność egzekucyjną. W części dotyczącej zarzutów:
- - NUS [...] (odpowiadając na wniosek, który wpłynął w dniu 3 lipca 2019r.), postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2019r., nr [...] [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia;
- - NUS [...] (odpowiadając na wniosek, który wpłynął w dniu 4 lipca 2019r.), postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2019r., nr [...] [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
Skargi na czynność zajęcia rachunku bankowego oraz wynagrodzenia zostały rozpatrzone w odrębnych postępowaniach.
Zobowiązany pismem z dnia 27 sierpnia 2019r. wniósł osobiście w dniu 28 sierpnia 2019r. zażalenie na postanowienie nr [...] [...] Zażalenie wniósł z zachowaniem ustawowego terminu, nie podnosząc żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia.
Po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz argumentami, podniesionymi przez zobowiązanego, organ II instancji w dniu 7 listopada 2019r. wydał postanowienie nr [...] oraz [...], w którym uchylił zaskarżone postanowienia w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał na nieuzasadnione prowadzenie odrębnych postępowań dotyczących tej samej sprawy i zalecił organowi I instancji ich połączenie w jedno postępowanie.
Realizując wspomniane powyżej zalecenia DIAS w K., organ egzekucyjny pismem z dnia 29 listopada 2019r., nr [...] zawiadomił zobowiązanego o połączeniu w jedno postępowanie obu pism z dnia 1 lipca 2019r., zawierających zarzuty na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]
Następnie w dniu 5 grudnia 2019r. NUS [...] wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 27 grudnia 2019r.
W dniu 10 stycznia 2020r. do DIAS wpłynęło zażalenie zobowiązanego z dnia 2 stycznia 2020r. (pismo złożono na dzienniku podawczym w dniu 3 stycznia 2020r.) na wskazane powyżej postanowienie organu egzekucyjnego.
Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 10 lutego 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 33, art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") oraz art. 61a § 1 k.p.a. i poczyniono rozważania teoretyczne w zakresie ww. przepisów. Następnie wskazano, że w niniejszym postępowaniu organ egzekucyjny doręczył stronie tytuł wykonawczy w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 listopada 2015r.
Wobec powyższego, termin do skutecznego wniesienia zarzutów, upłynął w dniu 12 listopada 2015r. Zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne w dniu 1 lipca 2019r., a więc nie dochował ustawowego terminu, przewidzianego do ich wniesienia. W ocenie organu zażaleniowego, organ I instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Strona (prawidłowo pouczona) bezsprzecznie uchybiła bowiem terminowi do złożenia tego środka zaskarżenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zawnioskował o przyznanie prawa pomocy, co jego zdaniem pozwoli prawidłowo sformułować zarzuty.
W dniu 7 sierpnia 2020r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo skarżącego, który podał, że jego zdaniem, w niniejszej sprawie, naruszeniem prawa jest fakt prowadzenia bezprawnej egzekucji z jego majątku (tj. z wynagrodzenia za pracę). W szczególności w związku z brakiem możliwości uczestniczenia w postępowaniu z 2015r., o którym to postępowaniu nigdy nie został powiadomiony (mimo wielokrotnych wizyt w US [...] w kolejnych latach).
W dniu 15 września 2020r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie wydał postanowienie o sygn. akt I SPP/Kr 136/20, w którym zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i stanowił dla niego adwokata.
W dniu 18 grudnia 2020r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, będące uzupełnieniem skargi, w którym podniesiono m.in., że na skutek błędnych ustaleń organów odnośnie doręczenia zastępczego, skarżący został pozbawiony możliwości obrony swych interesów w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazano, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem, służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym, bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie, zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy skarżący wniósł zarzuty w przewidzianym ustawowo terminie, tj. w ciągu 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Kluczowe jest zatem ustalenie faktu i daty doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego.
Skarżący podnosił, że tytuł wykonawczy nie został mu skutecznie doręczony. Organy przyjęły, że doszło do doręczenia zastępczego, jednakże - jak się wydaje - nie zbadały, czy ziściły się wszystkie warunki, od których zależy, czy w sprawie może mieć zastosowanie przepis art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Tymczasem - w ocenie skarżącego - w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania wspomnianej regulacji. Innymi słowy, organy nie poczyniły należytych ustaleń odnośnie skuteczności doręczenia zastępczego tytułu wykonawczego, a w konsekwencji pozbawiły skarżącego możliwości skorzystania z przysługujących mu w toku egzekucji środków ochrony.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało m.in. na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., dodanego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 6, poz.
18) i obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r. (Sąd dodatkowo zauważa, że treść art. 61a § 1 zmieniona została przez art. 1 pkt 4 ustawy z 21 lutego 2019 r. (Dz. U. poz. 730), zmieniającej nin. ustawę z dniem 4 maja 2019 r. poprzez dodanie w tym przepisie zdania 2 cyt. "Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio"). W ocenie Sądu wskazana nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010r. pozwala na wyraźniejsze rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.
Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 K.p.a. do złożenia wniosku. Natomiast drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918).
Na tym etapie rozważań podkreślenia wymaga, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyr. NSA z 18 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 347/11, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że kwestią wymagającą oceny jest prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych z uchybieniem terminu. Przepisy u.p.e.a. nie regulują wprost sytuacji, gdy zarzuty zgłoszone zostaną przez zobowiązanego po upływie ustawowego terminu. W art. 34 § 4 u.p.e.a. jest jedynie mowa, że organ egzekucyjny "wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Zastosowany przez organ egzekucyjny art. 61a § 1 K.p.a. stanowi, że gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Zauważyć należy, że wcześniejsze orzecznictwo sądów administracyjnych nie było jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. We wszystkich orzeczeniach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej (wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2012r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast). W razie uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów niektóre sądy uznały, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z 15 stycznia 2009r., I SA/Bk 361/08), bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2008r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z 8 lutego 1994r.
SA/Wr 1463/93), albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z dnia 1 października 1999r., I SA/Lu 722/98; wyroki WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2008r., III SA/Łd 19/08, 9 lipca 2015r. III SA/Łd 556/15). Sądy administracyjne akceptowały również rozstrzygnięcie przyjęte przez organy w sprawie niniejszej, czyli odmowę wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyroki WSA w Gdańsku z 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13, WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 843/14, WSA w Białymstoku z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 354/17). Do tego ostatniego poglądu przychylił się także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie II FSK 3770/14 wskazał, że niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania.
W takiej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwa będzie podstawa z art. 61a § 1 K.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn. W ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej. Stanowisko to podziela także Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni akceptując rozstrzygnięcie podjęte przez organy.
Tym samym podkreślić należy, że wniesienie zarzutów po terminie jest okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tego stanu organ nie ma możliwości ich merytorycznego rozpoznania. Ustalenie, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z analizy obowiązującej normy prawnej - art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny.
Z okoliczności rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny doręczył stronie tytuł wykonawczy w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 listopada 2015r. Wobec powyższego, termin do skutecznego wniesienia zarzutów, upłynął w dniu 12 listopada 2015r. Zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne w dniu 1 lipca 2019r., a więc nie dochował ustawowego terminu, przewidzianego do ich wniesienia. W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Strona (prawidłowo pouczona) bezsprzecznie uchybiła terminowi do złożenia tego środka zaskarżenia.
W myśl bowiem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 20 lipca 2020r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wymaga zaznaczenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady – następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1188/18, por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1057/06; z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 108/08; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10; z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12; z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13; z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2296/14; z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 252/16; z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 411/16).
Zatem skarżącemu prawo do wniesienia zarzutów przysługiwało do dnia 12 listopada 2015r. a z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy ewidentnie wynika, że zarzuty zostały wniesione przez skarżącego z uchybieniem terminu wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
Odnośnie zarzutu Skarżącego, jakoby tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu nie zostały mu skutecznie doręczone a organy nie zbadały, czy ziściły się wszystkie warunki, od których zależy, czy w sprawie może mieć zastosowanie przepis art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. zaznaczyć należy, że Skarżący – mimo reprezentacji przez fachowego pełnomocnika, którego ustanowił dla Niego tut. Sąd – w żaden sposób nie sprecyzował podnoszonych w tym zakresie zarzutów. Kwestionując ostatecznie skuteczność doręczenia zastępczego, wskazał jedynie, że "nie został powiadomiony o postępowaniu z 2015r., mimo wielokrotnych wizyt w US [...]". Tymczasem – jak wynika z przedstawionych przez organ akt sprawy – przesyłka zawierająca zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w Alior Banku S.A. z dnia 14 października 2015r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego i zamieszczonym tam pouczeniem, została przesłana do Skarżącego na adres zamieszkania (aktualny nie tylko w 2015r. ale także obecnie).
Nie została jednak odebrana, mimo dwukrotnego pozostawienia awiza. Po upływie 14 dni została zwrócona do nadawcy i uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Powyższe okoliczności, potwierdzają adnotacje zamieszczone na kserokopii załączonych dowodów doręczenia stąd przy jedynie ogólnikowych zarzutach Skarżącego o niedoręczeniu przesyłki, nie dało to Sądowi jakichkolwiek podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia. Na uwagę zasługuje też fakt, że decyzja została przesłana do na adres wskazywany przez skarżącego w sporządzonych przez niego pismach.
Podsumowując, wskazane w zaskarżonym postanowieniu i udokumentowane w materiale znajdującym się w aktach sprawy czynności doręczenia decyzji "przez awizo" w trybie fikcji prawnej doręczenia (44 § 1 - 4 k.p.a.), zostały przeprowadzone poprawnie.
Zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej regulują bowiem przepisy rozdziału 8 "Doręczanie" Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego - operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. W takiej sytuacji zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a.
Opisana procedura została prawidłowo zastosowana w rozpoznawanej sprawie.
W konsekwencji nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów (jako złożonych po terminie). W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. był zobligowany do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji jako zawierającego prawidłowe rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.