Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2023r. znak: 1201-IEW-3.4263.5.2023.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. dalej-O.p.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta z 28 grudnia 2022r. nr 1209-SEW.4263.96.2022.8 o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej Spółka, skarżąca) z dnia 28 listopada 2022 r. o rozłożenie na raty, w ramach pomocy de minimis, zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień 2022 roku w kwocie 1.488.744,00 zł, wrzesień 2022 roku w kwocie 1.163.509,00 zł oraz październik 2022 roku w kwocie 319.257,00 zł.
Postanowienie wydano w następującym stan faktyczny i prawnym sprawy:
Pismem z 25 listopada 2022r. Spółka złożyła do Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta wniosek o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za: 08 - 10/2022r. Przedmiotowy wniosek został złożony w ramach pomocy de minimis. Po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta wydał postanowienie:
- - z dnia 29 listopada 2022r. nr 1209-SEW.4263.96.2022.4 o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie żądania Spółki dotyczącego rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za 08/2022r. w kwocie 33.387,00 zł,
- - z dnia 28 grudnia 2022r. nr 1209-SEW.4263.96.2022.8 o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki z 28 listopada 2022r. o rozłożenie na raty, w ramach pomocy de minimis, zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień 2022 roku w kwocie 1.488.744,00 zł, wrzesień 2022r. w kwocie 1.163.509,00 zł oraz październik 2022 roku w kwocie 319.257,00 zł.
Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta z 28 grudnia 2022r. nr 1209-SEW.4263.96.2022.8. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 169 § 4 O.p. w zw. z art. 150 § 4 O.p. poprzez ich zastosowanie i pozostawienie wniosku Spółki bez rozpatrzenia, w sytuacji, gdy Spółce nie doręczono skutecznie wezwania organu z 30 listopada 2022r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Spółka zwróciła się o uchylenie postanowienia w całości i dalsze prowadzenie postępowania oraz zobowiązanie organu do prawidłowego doręczenia wezwania z 30 listopada 2022r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępnie postanowieniem orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego postanowienia organ zacytował treść art. 67a § 1 pkt 2 oraz 67b § 2 - 6 O.p. i wyjaśnił, że Spółka wnioskując o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych VAT złożyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Wniesione przez Spółkę podanie nie spełniało jednak wymogów określonych przepisami prawa. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta wezwał Spółkę w trybie art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez:
- - przedstawienie wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie Spółka oraz wszystkie jednostki gospodarcze wchodzące w skład "jednego przedsiębiorstwa" otrzymali w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 lat poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie - jak wymaga tego art. 37 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2021r. poz. 743 ze zm.),
- - złożenie oświadczenia o nienaruszeniu ograniczeń, nakazów i zakazów, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, zgodnie z art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 października 2020r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpienie COVID-19.
Jednocześnie ww. wezwaniem zwrócono się do Spółki na podstawie art. 155§1 O.p. o podanie aktualnych informacji oraz dostarczenie dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy związanych z sytuacją finansową. Zgodnie z treścią art. 169 § 1 O.p. przesłane do Spółki wezwanie z 30 listopada 2022 r. zawierało pouczenie, że niewypełnienie warunków wezwania w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Powyższe wezwanie pomimo dwukrotnego awizowania przez operatora pocztowego nie zostało przez Spółkę odebrane (l awizo – 6 grudnia 2022 r. II awizo -12 grudnia 2022 r.). W związku z tym przyjęto, że doręczenie tej przesyłki nastąpiło w formie zastępczej 20 grudnia 2022 r. na podstawie art. 150 O.p.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że z orzecznictwa sądowego wynika, że z brakiem formalnym mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisem prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5.02.2021r. sygn. akt l SA/Kr 1195/20).
Postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie należności podatkowej o charakterze pomocy publicznej, wszczęte na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest przeprowadzane w zakresie przesłanek wynikających z przepisu art. 67a § 1 O.p. z równoczesnym uwzględnieniem przepisów regulujących zasady udzielania pomocy publicznej, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021r. poz. 743 ze zm.) oraz przepisów określających szczegółowe warunki udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną.
W zaistniałym przypadku Spółka nie dopełniła obowiązku wynikającego z wezwania z 30 listopada 2022r. i nie przedłożyła w ustawowym terminie (7 dni) zaświadczeń, oświadczeń lub informacji o otrzymanej (nieotrzymanej) pomocy de minimis.
Zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji (opisanych powyżej), pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi.
W przedmiotowej sprawie Spółka nie wykonała także wezwań organu, w tym nie przedłożyła oświadczenia o nienaruszeniu ograniczeń, nakazów i zakazów, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, wynikającego z art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 października 2020r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19.
W tej sytuacji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania na podstawie art. 169§4 O.p., postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu dotyczących braku prawidłowego doręczenia wezwania organ wyjaśnił, że w treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji organ podatkowy wskazał, że wezwanie było dwukrotnie awizowane przez Pocztę Polską (pierwsze awizo - 6.12.2022 r.). W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się przesyłka, zawierająca ww. wezwanie. Z adnotacji znajdujących się na przedmiotowej przesyłce zamieszczonych zarówno na kopercie, jak i zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że urząd pocztowy:
z powodu niemożności jej doręczenia pozostawił ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej (awizowano 6 grudnia 2022r.), z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie 14 grudnia 2022r., pismo zwrócono do nadawcy 21 grudnia 2022r. gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma.
Powyższe wezwanie uznano zatem za doręczone 20 grudnia 2022 r. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej adnotacje zamieszczone na przesyłce, zawierającej ww. wezwanie skierowane do Spółki wypełniają warunki wynikające z art. 150 O.p., pozwalające uznać w myśl obowiązujących przepisów prawa doręczenie ww. wezwania za skuteczne.
W ocenie organu odwoławczego urząd pocztowy podjął właściwe czynności zmierzające do doręczenia Spółce wezwania, wobec czego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta słusznie uznał wezwanie za doręczone. Podniesiony zarzut, że Poczta Polska nie podjęła w ogóle próby doręczenia Spółce ww. wezwania jest w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej bezpodstawny.
Organ podkreślił, że zwrócona przesyłka jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 O.p. i korzysta z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W kontekście powyższego, twierdzenie Spółki, że nie otrzymała z poczty przesyłki organu podatkowego, jak i dokumentów dotyczących awizowania tej przesyłki pozostaje bez wpływu na sposób załatwienia zaskarżonej sprawy.
Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w związku z wnioskiem Spółki zawartym w zażaleniu z 19 stycznia 2023r. o zobowiązanie organu do prawidłowego doręczenia wezwania z 30 listopada 2022 r. wyjaśnił, że wniosek Spółki z 25 listopada 2022r. w sprawie o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych VAT za: 08 - 10/2022r. został załatwiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta postanowieniem z 28 grudnia 2022r., na które złożono zażalenie. W tym stanie, niemożliwe jest ponowne przesłanie ww. wezwania, zgodnie z żądaniem Spółki. Na podstawie obowiązujących przepisów prawa, regulujących kwestię prowadzenia postępowania podatkowego (ustawa Ordynacja podatkowa) nie ma możliwości ponownego przesłania do Spółki wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta z 30 listopada 2022r. Organ zaznaczył, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń (art. 178 § 1 O.p.).
Ponadto strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy (art. 178 § 3 O.p.).
Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nie stwierdził uchybień formalnoprawnych czy merytorycznych w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta i nie znajdując żadnych podstaw do jego zmiany bądź uchylenia, orzekł o utrzymaniu postanowienia w mocy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zarzuciła naruszenie art. 169 § 4 O.p. w zw. z art. 150 § 4 O.p. poprzez ich zastosowanie i pozostawienie wniosku bez rozpoznania, w sytuacji, gdy płatnikowi nie doręczono skutecznie wezwania organu z dnia 30 listopada 2022r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku.
Spółka podniosła, że Poczta Polska nie podjęła w ogóle próby doręczenia pisma. Z przeprowadzonego wewnętrznego postępowania wyjaśniającego w Spółce wynika, że do siedziby Spółki nie doręczono samej przesyłki, jak i dokumentu awiza dotyczącego pisma nadanego przez organ (zarówno pierwszego, jak i drugiego awiza). Organ przyjmuje domniemanie prawdziwości danych wpisanych na przesyłce, natomiast Skarżący podnosi, iż niewiarygodnym jest, aby Spółka, która normalnie funkcjonuje na co dzień, a w jej siedzibie znajdują się osoby odpowiedzialne za prace administracyjne, w tym odbiór korespondencji, aż dwukrotnie nie podjęła przesyłki. Spółka na co dzień prowadzi działalność gospodarczą, prawidłowo funkcjonuje w obrocie gospodarczym, podejmuje korespondencje i nadaje korespondencję, wobec czego niemożliwym jest, aby Spółka nie podjęła korespondencji nadanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie Spółki, Poczta Polska w ogóle nie podjęła próby doręczenia przesyłki.
Tym samym, skoro Spółka nie miała świadomości wezwania jej do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych wniosku, to nie zachodzi skutek tzw. fikcji doręczenia korespondencji.
W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepianych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 §2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz.2492), Sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2023r. poz. 1624, ze zm. dalej-p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 w zw. z art. 133 §1 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 §2 p.p.s.a.
Istota kontrowersji w sprawie sprowadza się do tego, czy zasadnie DIAS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej Spółki o rozłożenie na raty, w ramach pomocy de minimis, zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 67a pkt 1 O.p. - organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może - odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty.
Według art. 168 §2 O.p. - podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Przepis ten formułuje minimalne wymogi, jakie musi spełniać podanie. Na etapie badania wstępnego organ jest obowiązany ustalić, czy podanie, które do niego wpłynęło spełnia te wymogi. Bowiem co do zasady podanie nie spełniające wymogów określonych przepisami prawa nie może zostać rozpatrzone. Jeżeli organ stwierdzi, że podanie jest dotknięte brakami formalnymi, jest obowiązany wezwać wnoszącego podanie do usunięcia tych braków w terminie 7 dni. W wezwaniu należy umieścić pouczenie, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
W myśl art. 169 O.p. - jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§4).
Jak wynika z akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.) i co wymaga ponownego przypomnienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta wezwał Spółkę w trybie art. 169§1 O.p. do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez:
- - przedstawienie wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie Spółka oraz wszystkie jednostki gospodarcze wchodzące w skład "jednego przedsiębiorstwa" otrzymali w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 lat poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie - jak wymaga tego art. 37 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej,
- - złożenie oświadczenia o nienaruszeniu ograniczeń, nakazów i zakazów, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, zgodnie z art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 października 2020r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpienie COVID-19.
Organ zwrócił się do Spółki na podstawie art. 155 § 1 O.p. o podanie aktualnych informacji oraz dostarczenie dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy związanych z sytuacją finansową. Zgodnie z treścią art. 169 § 1 O.p. przesłane do Spółki wezwanie z 30 listopada 2022r. zawierało pouczenie, że niewypełnienie warunków wezwania w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Powyższe wezwanie pomimo dwukrotnego awizowania przez operatora pocztowego nie zostało przez Spółkę odebrane (l awizo – 6 grudnia 2022 r. II awizo -14 grudnia 2022r.), w związku z tym przyjęto, że doręczenie tej przesyłki nastąpiło w formie zastępczej 20 grudnia 2022 r. na podstawie art. 150 O.p.
W tym miejscu, godzi się przypomnieć, że Zgodnie z art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio.
Jak stanowi art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Zgodnie z art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, o czym stanowi art. 150 § 3.
Art. 150 § 4 O.p. stanowi z kolei, że w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Nie jest zatem możliwe odrzucenie, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Natomiast nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowiłoby naruszenie prawa procesowego (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021r., sygn. akt III SA/Wa 134/20).
W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie można postawić znaku równości pomiędzy wnioskami wypływającymi z adnotacji urzędowych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru a twierdzeniami odbiorcy przesyłki.
Powyższe domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego może być oczywiście obalone, jednakże nie jest w tym zakresie wystarczające samo twierdzenie o braku otrzymania awiza. Przyjęcie, wyłącznie na podstawie twierdzenia skarżącego, że nie pozostawiono awizo przesyłki, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej, bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie zastępczym poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (tak też NSA w postanowieniu z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1176/18, z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GZ 316/17, z dnia 25 sierpnia 2021r., sygn. akt I FZ 89/21, z dnia 20 października 2021r., sygn. akt I GZ 315/21).
Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposobów obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, oraz postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2022 r. II GZ 173/22 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Spółka nie wykazała by zwróciła się do operatora pocztowego (Poczty Polskiej) o przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego. Spółka podała, że jedynie przeprowadziła postępowanie wewnątrz firmy.
Godzi się nadmienić, że Spółka miała możliwość zapoznania się z treścią akt administracyjnych w których zalegają wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania, koperta zawierająca tę przesyłkę ze stosownymi adnotacjami (odciski pieczęci, datowniki) wskazujące na dokonanie dwukrotnego awiza i zwrot przesyłki do organu. (k. 41 akt adm.)
Słusznie organ uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie doszło zgodnie z art. 150 § 4 O.p. do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku.
Reasumując-w przedmiotowej sprawie Organ I instancji zastosował zatem opisany w Ordynacji podatkowej tryb umożliwiający Spółce uzupełnienie braków formalnych Wniosku o przyznanie ulgi. Ponadto, zawierało ono precyzyjne wskazanie: jakie braki formalne mają być uzupełnione, w jaki sposób i w jakim terminie oraz określenie skutków ich nieuzupełnienia. Pomimo wezwania Spółka, nie uzupełniła wniosku.
Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że brak formalny podania w rozumieniu art. 169 §1 O.p. jest brakiem tamującym możliwość merytorycznego załatwienia żądania strony. Wystąpienie takiego braku nakazuje organowi uruchomienie procedury umożliwiającej stronie jego sanowanie, co też Naczelnik US zrobił, wystosowując do Spółki wezwanie do jego uzupełnienia. Trzeba bowiem pamiętać, że organ nie jest władny ani do zmiany kwalifikacji żądania, ani do samodzielnego jego doprecyzowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z 1 kwietnia 2022r., sygn. akt III SA/Po 1442/21). Pomimo skierowanego wezwania, Spółka braków formalnych nie uzupełniła, co obligowało Organ I instancji do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Jak zauważył bowiem NSA w wyroku z 10 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 898/10: "Wobec nie uzupełnienia braków formalnych wniosku (...) organ podatkowy jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 §4 O.p., na które służy zażalenie."
Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.