Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2014r. do Wójta Gminy K. wpłynął wniosek Spółki W. Sp. z o. o. z/s w K. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy K. z 12 lipca 2013r. o nr:
- - [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r.,
- - [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r.
Jako podstawę wznowienia postępowania Spółka wskazała art. 240 §1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zd. Spółki, stroną w postępowaniu, będącym przedmiotem ww. wniosków, była spółka W., a nie jak oznaczył organ podatkowy I instancji w ww. decyzjach W. K. sp. z o.o. z siedzibą w K.. Spółka W., powstała 30 kwietnia 2012r. na skutek podziału przez wydzielenie (na podstawie art. 529 §1 pkt 4 k.s.h.) Spółki W. sp. z o. o., w związku z czym stała się sukcesorem praw i obowiązków, pozostających w związku z przydzielonymi jej składnikami majątku, zgodnie z art. 93c o.p. W następstwie podziału na Spółkę W. Sp. z o. o. przeszły składniki majątku wymienione w planie podziału, w tym m.in. część nieruchomości, których dotyczyły ww. decyzje Wójta Gminy K. z dnia 12 lipca 2013r.
W sprawie opisano szeroko dotychczasowy przebieg postępowania, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z dnia 18 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 1662/15 oraz I SA/Kr 1663/15 uchylił zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2015r., nr [...] i [...] oraz poprzedzające je decyzje Wójta Gminy K. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2011r. i 2012r., wskazując, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik spraw. M.in., zd. Sądu, organ przedwcześnie, bo w oparciu o nie w pełni zgromadzony materiał dowodowy, uznał, że Spółka uchybiła terminowi do żądania wznowienia postępowania. Organ został zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego, zachowując chronologię zdarzeń w celu ustalenia konkretnej daty, w której Spółka powzięła wiadomość o wydaniu decyzji.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzjami z dnia 10 czerwca 2016r., nr [...], nr [...] Wójt Gminy K., działając w oparciu o art. 243 §3 w zw. z art. 241 §2 pkt 1 oraz art. 210 §1 i art. 244 §1 o.p., odmówił W. Sp. z o. o. w K. wznowienia postępowania na wniosek strony w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy K. z dnia 12 lipca 2013r., nr [...] i nr [...], określającymi ww. Spółce, wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011r. i 20102r. oraz stwierdzającymi wysokość nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za ww. lata.
W uzasadnieniach decyzji wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania, szczegółowo go opisując, przytoczono także treść art. 240 §1 pkt 4 o.p., art. 240 § 2 o.p. Następnie podano, że organ I instancji, stosując się do wskazań zawartych w wyrokach WSA w Krakowie, ponownie przeanalizował materiał dowodowy zebrany w toku postępowania, w tym zawarty w aktach postępowania zakończonego wydaniem postanowienia o nr [...] z 23 października 2014r., w którym Wójt Gminy K. zawarł informacje dotyczące wydania decyzji o nr [...] i [...] z 12 lipca 2013r. Organ ustalił, że ogólnikowe stwierdzenia zawarte we wniosku Spółki z 13 maja 2014r. o wypłatę nadpłaconego podatku od nieruchomości, nie stanowiły wystarczającej podstawy do przyjęcia, że Spółce był wówczas znany fakt, iż istniały konkretne decyzje, stwierdzające nadpłatę w podatku od nieruchomości, wydane na rzecz innego indywidualnie oznaczonego podmiotu.
Wobec powyższego organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia konkretnej daty, w której Spółka powzięła wiadomość o wydaniu ww. decyzji z 12 lipca 2013r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. i 2012r.
Organ podał za WSA w Krakowie, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy K. z dnia 17 czerwca 2014r., adresowane do SKO K., dotyczące przekazania akt sprawy i zażalenia wniesionego przez W. sp. z o. o. na postanowienie Wójta Gminy K. [...] z dnia 2 czerwca 2014r., w którym Wójt Gminy K. wskazał indywidualnie oznaczone decyzje "[...], [...], [...] i [...] z lipca 2013r." i stwierdził, że nadpłaty wynikające z tak oznaczonych decyzji, zostały odpowiednio zaliczone na poczet zaległości bieżących zobowiązań oraz zwrócone na wskazany rachunek bankowy Spółki W. C. sp. z o. o.
Organ wskazał również za WSA w Krakowie, że w rozdzielniku pisma figurowała, jako otrzymująca to pismo do wiadomości - W. sp. z o. o., a w aktach sprawy brak było dowodu doręczenia tego pisma Spółce. W tym kontekście organ podatkowy ustalił, że w aktach sprawy nr [...] nie było dowodów doręczeń pisma z dnia 17 czerwca 2014r., adresowanego do SKO w K. i zawierającego informacje o wydaniu na rzecz Spółki W. C. sp. z o. o., indywidualnie oznaczonych decyzji o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości, gdyż były to oryginalne, ponumerowane akta sprawy, które zostały zwrócone z SKO w K. do organu podatkowego.
Natomiast kopie dowodów doręczeń pisma z dnia 17 czerwca 2014r., znajdowały się w aktach zastępczych organu, które pozostały w siedzibie organu po przekazaniu akt do SKO w dniu 17 czerwca 2015r., wskutek zażalenia wniesionego przez W. sp. z o. o. na postanowienie Wójta Gminy K. [...] z 21 maja 2015r.
Ustalono, że pismo przewodnie adresowane do SKO w K. z dnia 17 czerwca 2014r. nr [...] zostało nadane do W. sp. z o. o. - zgodnie z rozdzielnikiem tego pisma - listem poleconym nr nadania [...] przez wyznaczonego operatora. Przesyłka została wydana do doręczenia w dniu 24 czerwca 2014r. i w tym samym dniu, ze względu na nieobecność adresata lub osoby uprawnionej do zastępczego odbioru, została zaawizowana do odbioru w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie zostało doręczone za pośrednictwem skrzynki oddawczej w dniu 2 lipca 2014r. Ze względu na nie odebranie przesyłki w obowiązującym terminie, przedmiotowy list został zwrócony do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 10 lipca 2014r.
W tej sytuacji przyjęto, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata prawidłowo o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać oraz że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego w dniu 9 lipca 2014r., zgodnie z art. 150 o.p.
Wobec powyższego organ uznał, że dnia 9 lipca 2014r. nastąpiło skuteczne doręczenie zastępcze pisma z dnia 17 czerwca 2014r. nr [...], co z punktu widzenia art.150 o.p., pozwoliło na przyjęcie daty 9 lipca 2014r., jako daty powzięcia przez Spółkę wiadomości o wydaniu decyzji o nr [...] oraz [...] z 12 lipca 2013r.
W związku z powyższymi ustaleniami, okoliczności doręczenia postanowienia z dnia 23 października 2014r., w którym Wójt Gminy K. zawarł informacje dotyczące decyzji [...] oraz [...] z 12 lipca 2013r. nie miały już zasadniczego znaczenia, choć wynikał z nich ten sam skutek prawny dla rozstrzygnięcia niniejszych spraw. Jednakże zgodnie ze wskazaniami Sądu, organ I instancji, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, mające na celu ustalenie okoliczności doręczenia postanowienia z 23 października 2014r.
Organ I instancji pismem z dnia 22 kwietnia 2016r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Pocztowego w O. o wyjaśnienie okoliczności doręczenia przesyłki poleconej z potwierdzeniem odbioru, nr [...], nadanej przez Urząd Gminy K. w Urzędzie Pocztowym w K. dnia 23 października 2014r. do W. sp. z o. o. w K..
Operator wyznaczony - P. S.A. [...] w K. poinformował, że na podstawie zapisów w systemach informatycznych ustalono, iż przesyłka polecona o wskazanym wyżej nr została wydana do doręczenia w dniu 24 października 2014r. i w tym samym dniu ze względu na nieobecność adresata lub osoby uprawnionej do zastępczego odbioru, została zaawizowana do odbioru w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie zostało doręczone za pośrednictwem skrzynki oddawczej w dniu 3 listopada 2014r. Ze względu na nieodebranie przesyłki w terminie, przedmiotowy list został zwrócony z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 10 listopada 2014r.
Zatem przyjęto, że placówka pocztowa prawidłowo zawiadomiła adresata o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można było je odebrać oraz że w związku z tym doszło do skutecznego doręczenia zastępczego w dacie 8 listopada 2014r. Ponadto wskazano, że w dniu 18 listopada 2014r. Prezes W. sp. z o. o., jako osoba upoważniona do reprezentacji Spółki i odbioru korespondencji, odebrał osobiście w urzędzie postanowienie [...] z dnia 23 października 2014r., co potwierdził własnoręcznym podpisem.
Wobec powyższych ustaleń, Wójt Gminy K. odmówił wznowienia postępowania na wniosek strony w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy K. z dnia 12 lipca 2013r., określającymi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 i 2012r. oraz stwierdzającymi wysokości nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za ww. lata.
W odwołaniach od ww. decyzji Spółka podniosła, że zaskarżone decyzje naruszały art. 241 § 2 pkt 1 o.p., gdyż ustalenia dokonane przez organ podatkowy nie potwierdziły, aby wniesienie żądania wznowienia postępowania w przedmiotowych sprawach, nastąpiło po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Istotne było bowiem ustalenie, kiedy nastąpiło "powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji". Natomiast w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy K. ustalił, że informacje o wydaniu decyzji z dnia 12 lipca 2013r. zostały zawarte w pismach doręczonych zastępczo. Doręczenie zastępcze nie było równoznaczne z powzięciem przez adresata, wiadomości zawartych w piśmie doręczonym zastępczo. Przeciwnie - doręczenia zastępcze stwarzają fikcję doręczenia, a więc jednocześnie wskazywały na to, że adresat pisma doręczonego w ten sposób nie zapoznał się z jego treścią (nie posiadał bowiem pisma). Zd. odwołującego się nie było uprawnione powiązanie faktu powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji z okolicznościami skutkującymi doręczeniem zastępczym.
Wobec powyższego Spółki, żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu wynikającego z art. 241 § 2 pkt 1 o.p., zaś odmienne rozstrzygnięcie organu, oznaczało naruszenie tego przepisu. W tym stanie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i wznowienie postępowania w sprawach.
Ponadto Spółka złożyła do akt pismo wraz z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016r. o sygn. akt I SA Kr 502/16, który jej zdaniem potwierdzał, że prawo do nadpłaty w podatku od nieruchomości przysługiwało Spółce W. Sp. z o. o. Zatem brak było podstaw do odmowy wznowienia postępowania o zwrocie nadpłaty w podatku od nieruchomości.
Decyzjami z dnia 18 listopada 2016r. o nr [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone decyzje, podzielając stanowisko organu I instancji, że Spółka nie dochowała wskazanego w art. 241 §2 pkt 1 o.p. miesięcznego terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania. Oceniono, że organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawy, zgodnie z zaleceniami WSA w Krakowie, przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające, odnosząc się do wszystkich wskazań zawartych w ww. wyroku. Organ odwoławczy także stanął na stanowisku, że dnia 9 lipca 2014r. nastąpiło skuteczne doręczenie zastępcze pisma z dnia 17 czerwca 2014r., nr [...] Zgodnie z art. 150 o.p., przyjęto datę 9 lipca 2014r., jako datę powzięcia przez Spółkę wiadomości o wydaniu decyzji z dnia 12 lipca 2013r. i wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniach, jako datę zapoznania się z treścią decyzji. Nie ulegało wątpliwości, że przesyłka zawierająca pismo, została zaadresowana na właściwy adres - miejsce siedziby Spółki.
Z akt sprawy wynikało, że przesyłka była podwójnie awizowana przez operatora pocztowego. Doręczenie należało więc uznać za skuteczne i wywołujące skutki określone w art.150 §4 o.p., w myśl którego w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 §1 (z upływem czternastego dnia od pierwszego awizo), a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wyjaśniono, że w polskim porządku prawnym powszechnie przyjęta jest teoria doręczeń, która nakazuje oceniać prawidłowość doręczeń pod kątem jedynie formalnym (prawidłowy adres przesyłki). Obowiązkiem organu podatkowego jest dokonanie wszystkich czynności niezbędnych do tego, by adresat w normalnym toku działania mógł się zapoznać z wysłanym pismem. Dla skuteczności doręczeń nieistotne było jednak to, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z pismem. Najważniejsze było to, aby mu taką możliwość zapewnić, co w rozpatrywanych sprawach, zdaniem organu odwoławczego, uczyniono.
Dodano, że doręczenie jest wręcz kwalifikowaną formą powzięcia wiadomości. Jak wskazuje orzecznictwo, tylko doręczenie zgodne z przepisami proceduralnymi wywołuje skutki prawne, dotyczące rozpoczęcia biegu terminu, np. do wniesienia odwołania, natomiast brak skutecznego doręczenia oznacza, że termin do wniesienia środka zaskarżenia nie zaczął biec (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., III SA/GI 724/10). Pojęcie "powzięcie wiadomości" o wydaniu decyzji użyte w art. 241 §2 pkt 1 o.p., oznacza, że do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji. W sytuacji, gdy Spółce skutecznie doręczono pismo organu, zawierające informację o wydaniu przedmiotowych decyzji (doręczenie zastępcze), to niewątpliwie powzięła ona wiadomość o wydaniu decyzji.
Ponadto organ podatkowy powtórzył, że w związku z powyższymi ustaleniami - okoliczności doręczenia postanowienia [...] z 23 października 2014r., w którym organ I instancji zawarł informacje dotyczące decyzji z dnia 12 lipca 2013r. nie miały już zasadniczego znaczenia, choć wynikał z nich ten sam skutek prawny dla rozstrzygnięcia sprawy. Pomimo tego, zgodnie ze wskazaniami Sądu, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, mające na celu ustalenie okoliczności doręczenia postanowienia z 23 października 2014r. Stwierdzono, że Spółka nie dochowała terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 o. p., składając wniosek o wznowienie postępowania dopiero w dniu 17 grudnia 2014r., a zatem decyzje o odmowie wznowienia tego postępowania były prawidłowe.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca powieliła zarzuty oraz argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu i wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji a także o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedziach na skargi organ w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawach i wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając sprawy na rozprawie sądowej dniu 19 kwietnia 2017r., połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 108/17. Ze względu bowiem na występującą w nich tą samą stronę skarżącą, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").
Wyrokiem z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 108/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 listopada 2016 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2011 r. oraz 2012 r.
W uzasadnieniu WSA podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w wyniku uchylenia pierwotnie wydanych w sprawie decyzji, na którą skarżąca złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który z kolei wyrokami z dnia 18 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 1662/15 i I SA/Kr 1663/15 uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji. W ramach obecnie prowadzonej kontroli legalności podjętych rozstrzygnięć, sąd stwierdził, że w toku postępowania organy podatkowe podjęły działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co uczyniły z niezwykłą skrupulatnością i starannością – w całości zgodnie z wytycznymi sądu administracyjnego. Przeanalizowały dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz zbadały w szczególności, dlaczego brak w nich dowodu doręczenia zastępczego stronie skarżącej, kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy, pisma z dnia 17 czerwca 2014r., odnalazły je w aktach zastępczych organu i wskazując na datę pozostawienia I awiza pod adresem siedziby strony skarżącej (24 czerwca 2014r.) II awiza (2 lipca 2014r.) oraz zwrotu niepodjętej przesyłki do nadawcy wywiodły, że do skutecznego doręczenia zastępczego pisma z którego strona "powzięła wiadomość o wydaniu decyzji" w rozumieniu art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, doszło w dniu 9 lipca 2014 r. Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżącej spółce doręczono — poprzez "doręczenie zastępcze" — pismo z dnia 17 czerwca 2014r., a następnie także postanowienie z dnia 23 października 2014r, zawierające informację o wydaniu decyzji, co do których skierowano wniosek o wznowienie postępowania.
Okoliczności tej, jak również prawidłowości doręczenia zastępczego strona skarżąca w zasadzie nie kwestionowała w skardze, wywodziła jednak, iż doręczenie zastępcze nie było równoznaczne z powzięciem przez adresata, wiadomości zawartych w piśmie doręczonym zastępczo. Sąd wskazał, że w polskim porządku prawnym powszechnie przyjęta jest teoria doręczeń, która nakazuje oceniać prawidłowość doręczeń pod kątem formalnym (prawidłowy adres przesyłki oraz wykonanie i prawidłowe opisanie wszystkich czynności połączone z dokonaniem jednoznacznych adnotacji obrazujących sposób doręczenia). Dla skuteczności doręczeń nieistotne jest to, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z pismem. Najważniejsze jest, aby mu taką możliwość zapewnić.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. II FSK 3189/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie.
W uzasadnieniu NSA wskazał, że zwrot normatywny "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiany zgodnie z jego językowym znaczeniem. Wykładnia językowa przepisów prawa jest wykładnią stosowaną w pierwszej kolejności. Zatem, przedmiotowe sformułowanie powinno być interpretowane dosłownie, tj. odnosić się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych, które, nie mogą mieć znaczenia przesądzającego. Zd. NSA,, kryteriów powzięcia wiadomości w rozumieniu art. 241 § 2 pkt 1) o.p. nie spełnia doręczenie decyzji przez awizo, a fikcji doręczenia zastępczego nie można odnieść do liczenia terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Przy tym sposobie doręczenia bowiem w żaden sposób nie można wywieść, że strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji i to jeszcze w stopniu pozwalającym na jej zidentyfikowanie. W sprawie niniejszej sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana, albowiem doręczenie zastępcze nie dotyczy wprost decyzji będących przedmiotem wznowienia, lecz pisma organu z 17 czerwca 2014 r. o przekazaniu akt (taka adnotacja figuruje na dowodzie doręczenia), w którym to piśmie wymieniane są przedmiotowe decyzje.
Zasadne jest więc stanowisko, że skuteczność doręczenia zastępczego tego pisma nie jest równoznaczna z powzięciem wiadomości o wydaniu decyzji. Podobnie w przypadku doręczenia zastępczego postanowienia z 23 października 2014 r. W kontekście powyższego, zd. NSA, przesądzona została kwestia wiązania daty rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z doręczeniem zastępczym pisma z 17 czerwca 2014 r. i postanowienia z 24 października 2014 r., a w związku z tym przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji odniesie się wyłącznie do kwestii rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w kontekście terminów korzystnych dla strony, a mianowicie 18 listopada 2014 r. (odbiór postanowienia z 23 października 2014 r. przez Prezesa W. sp. z o.o.) lub 4 grudnia 2014 r. (data doręczenia pisma z 28 listopada 2014 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącego przekazania akt sprawy z zażaleniem wniesionym przez W. Sp. z.o.o. na postanowienie z 23 października 2014 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.
Kontrolując zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzające je decyzje organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi zasługują na uwzględnienie.
Sporne w nin. sprawie było kiedy strona skarżąca powzięła wiadomości o wydaniu decyzji z dnia 12 lipca 2013 r., kończących postępowania w sprawach, wznowienia których strona skarżąca domagała się we wniosku złożonym w dniu 17 grudnia 2014 r.
Zd. organów obu instancji termin miesięczny do złożenia przedmiotowego wniosku nie został dochowany, bowiem strona skarżąca powzięła widomość o decyzjach z dnia 12 lipca 2013 r. w dniu 9 lipca 2014 r. tj. w dniu kiedy doszło do skutecznego doręczenia zastępczego pisma z dnia 17 czerwca 2014 r., adresowanego do SKO, a zawierającego informacje o wydaniu na rzecz W. Sp. z o.o. indywidualnie oznaczonych decyzji o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości. Nadto, zd. organów, doręczenie postanowienia z dnia 23 października 2014 r., w którym Wójt Gminy K. zawarł informacje dotyczące decyzje z dnia 12 lipca 2013 r., dokonane także w trybie doręczenia zastępczego nie miały dla sprawy zasadniczego znaczenia, choć wynikał z nich ten sam skutek prawny dla kwestii dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Natomiast zd. strony skarżącej, doręczenie zastępcze nie jest równoznaczne z powzięciem przez adresata, wiadomości zawartych w piśmie doręczonym zastępczo lecz, przeciwnie, doręczenia zastępcze stwarzają fikcję doręczenia, a więc wskazują na to, że adresat pisma doręczonego w ten sposób nie zapoznał się z jego treścią (nie posiadał bowiem pisma). Zd. strony, nie było uprawnione powiązanie faktu powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji z okolicznościami skutkującymi doręczeniem zastępczym, a wobec tego, żądanie wznowienia postępowań zostało wniesione z zachowaniem terminu wynikającego z art. 241 § 2 pkt 1 o.p., albowiem odbiór postanowienia z dnia 23 października 2014 r., zawierającego informacje o decyzjach z dnia 12 lipca 2013 r., nastąpił w dniu 18 listopada 2014 r., a wniosek o wznowienie postępowań został złożony w dniu 17 grudnia 2014.
Oceniając powyższe Sąd uznał, że uprawnionym jest stanowisko strony skarżącej.
Stosownie do treści art. 241 § 2 pkt 1 o.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4) o.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, a termin, o którym mowa w tym przepisie ma charakter materialnoprawny i ustalenie daty rozpoczęcia jego biegu ma szczególnie istotne znaczenie dla strony postępowania, albowiem po jego upływie strona zostaje pozbawiona prawa do wznowienia postępowania.
Należy wskazać, że zwrot normatywny "powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiany zgodnie z jego językowym znaczeniem. Zatem, przedmiotowe sformułowanie powinno być interpretowane dosłownie, tj. odnosić się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych, które nie mogą mieć znaczenia przesądzającego. Kryteriów powzięcia wiadomości w rozumieniu art. 241 § 2 pkt 1) o.p. nie spełnia doręczenie decyzji przez awizo, a fikcji doręczenia zastępczego nie można odnieść do liczenia terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Przy tym sposobie doręczenia bowiem w żaden sposób nie można wywieść, że strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji i to jeszcze w stopniu pozwalającym na jej zidentyfikowanie. W pełni uprawnionym jest więc stanowisko strony skarżącej, że skuteczność doręczenia zastępczego tego pisma nie jest równoznaczna z powzięciem wiadomości o wydaniu decyzji. Podobnie w przypadku doręczenia zastępczego postanowienia z 23 października 2014 r.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach nin. sprawy strona skarżąca powzięła wiadomość o decyzjach z dnia 12 lipca 2013 r. w dniu 18 listopada 2014 r. kiedy to Prezes W. Sp. z o.o. w K., jako osoba uprawniona do reprezentacji Spółki i odbioru korespondencji odebrał osobiście w urzędzie postanowienie z dnia 23 października 2014 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W tym stanie rzeczy złożenie w dniu 17 grudnia 2014 r. wniosku o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami Wójta Gminy K. z dnia 12 lipca 2013 r. zostało dokonane za zachowaniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1) o.p., a przeciwne stanowisko organów obu instancji narusza ten przepis w sposób, mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał, że bez znaczenia dla sprawy jest kwestia doręczenia w dniu 4 grudnia 2014 r. pisma z dnia 28 listopada 2014 r., skierowanego do SKO w K., a dotyczącego przekazania akt sprawy z zażaleniem wniesionym przez W. Sp. z o.o. na postanowienie z dnia 23 października 2014 r.
Ponownie rozpoznając wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami z dnia 12 lipca 2013 r, w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. i za 2012 r. oraz stwierdzenia nadpłaty za te lata organy uwzględnią wskazane wyżej stanowisko.
Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1)c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradców podatkowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687) Sąd w pkt II sentencji wyroku zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł. (za każdą z połączonych spraw po [...] zł. tyt. wpisu, po [...] zł. tyt. zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz po [...] zł. tyt. zwrotu kosztów zastępstwa przez doradcę podatkowego).