Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2017r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
W dniu 13 lipca 2017r. (data prezentaty sądowej) do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powołanego wyżej orzeczenia.
Postanowieniem z dnia 14 września 2017r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie, oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu od ww. postanowienia z dnia 14 września 2017r., WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 16 listopada 2017r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 14 września 2017r. Ww. postanowienie z dnia 16 listopada 2017r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 grudnia 2017r.
W dniu 22 grudnia 2017r. skarżący nadał w placówce pocztowej:
- 1. Skargę kasacyjną na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017r., odrzucające skargę w niniejszej sprawie. Przedmiotową skargę kasacyjną skarżący sporządził osobiście.
- 2. Zażalenie na postanowienie z dnia 16 listopada 2017r., utrzymujące w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego tut. Sądu z dnia 14 września 2017r., oddalające wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018r., WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił ww. zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2017r.
Do rozpoznania pozostał środek zaskarżenia, wymieniony w ww. pkt 1, tj. skarga kasacyjna na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017r., odrzucające skargę w niniejszej sprawie, która to skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Z tych ostatnich przepisów wynika, że obowiązek ten nie dotyczy sytuacji, w których skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Skarga może być sporządzona także przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami a także rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została sporządzona osobiście przez skarżącego, nienależącego do kręgu osób, o których mowa we wskazanych powyżej przepisach - pomimo pouczenia, zawartego w piśmie doręczającym odpis przedmiotowego wyroku.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z powodu niedochowania tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a., a zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Podsumowując należy również podkreślić, iż brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu (por. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2012r. sygn. akt I OZ 1088/11). Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarżący został pouczony o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako niedopuszczalna z mocy ustawy, musiała zostać odrzucona na podstawie art. 175 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.