Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 550/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 stycznia 2014 r., nr [...]w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: wrzesień i listopad 2002 r., od marca do maja oraz listopad i grudzień 2003 r. oraz lata: 2007, 2009 i 2012, jak również w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008.
Pismem z dnia 20 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Sądu o uzupełnienie ww. postanowienia w ten sposób, by zamieścić w rozstrzygnięciu stwierdzenie, że przedmiotem rozpoznania jest również podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 156 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może – na posiedzeniu niejawnym – sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że przedmiotem skargi była decyzja wydana w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: wrzesień i listopad 2002 r., od marca do maja oraz listopad i grudzień 2003r. oraz lata: 2007, 2009 i 2012, jak również w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008. W ten bowiem sposób przedmiot zaskarżenia został oznaczony nie tylko w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę, ale również w aktach postępowania podatkowego.
Wpisanie zatem w sentencji i uzasadnieniu postanowienia niepełnego przedmiotu zaskarżonej decyzji, było wynikiem błędu pisarskiego. Błąd pisarski to bowiem widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., s. 1050). Pogląd taki został również wyrażony w orzecznictwie sądowym. Tytułem przykładu można wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012r. (I OZ 764/12 – LEX nr 1269699), w którym znalazło się stwierdzenie, że błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. W niniejszej sprawie doszło właśnie do opuszczenia pewnych wyrazów określających przedmiot rozstrzygnięcia Sądu.
Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania sentencji i uzasadnienia postanowienia. Ponadto wskazać należy, że ta część postanowienia i uzasadnienia zawiera elementy natury formalnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia.
Samo zaś uzupełnienie postanowienia dokonywane na podstawie powołanego przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu. Jak wprost wynika z tego przepisu, postanowienie ulega uzupełnieniu, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, gdyż skarga została odrzucona w całości. Ponadto żaden z przepisów ustawy nie nakazywał zamieszczenie w postanowieniu dodatkowego rozstrzygnięcia, które nie zostało w nim ujęte. Z tego też powodu wniosek o uzupełnienie wyroku został oddalony.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.