Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego R. M. o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł sprzeciw, którego nie podpisał.
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2014 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący nadesłał pismo, w którym wniósł o sprecyzowanie, którego sprzeciwu dotyczy wezwanie o uzupełnienie braków formalnych. Skarżący argumentował, że złożył kilka sprzeciwów i nie jest w stanie wywiązać się z nałożonego obowiązku bo nie wie którego sprzeciwu dotyczy wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art.259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia (§ 1). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
W niniejszej sprawie mimo otrzymania wezwania Sądu skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Argumentacja skarżącego, że nie jest w stanie sprostać wymogom wezwania bo nie wie, którego sprzeciwu ono dotyczy, nie może zostać uwzględniona. Skierowane do skarżącego wezwanie zawierało w swej treści sygnaturę sprawy, która jednoznacznie wskazywała, której sprawy dotyczyło wezwanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.