Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 czerwca 2013r. W. P. złożyła pismo, które zawierało "zgłoszenie się uczestnika". Natomiast w treści pisma zawarto zgłoszenie się do udziału w sprawie w charakterze strony. Nadto w treści wniosku wskazano, iż W. P. jest żoną skarżącego, a sprawa dotyczy wspólnego rozliczenia małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W związku z treścią pisma złożonego przez. W. P. Sąd uznał, iż zgłasza się do udziału w sprawie zarówno jako strona, jak i uczestnik.
Wniosek o zgłoszenie do udziału w sprawie nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Te podmioty będą występowały w charakterze skarżącego.
W świetle powyższego należy także wskazać na zakres sprawy objętej skargą.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r. stwierdzające brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012r. Postanowienie niniejsze zostało wydane do R. M. Wynik kontroli zawierał ustalenia i wnioski dotyczące skarżącego.
Sąd wskazuje za postanowieniem z dnia 21 września 2012r. sygn. akt I SA/Kr 893/12, wydanym w sprawie skarżącego, iż wynik kontroli, stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej jest jedną z form zakończenia postępowania kontrolnego i nie stanowi decyzji administracyjnej. W związku z tym, że wynik kontroli nie jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej nie służą od niego żadne zwyczajne środki odwoławcze (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Swoboda działalności gospodarczej. Zmiany w podatkach. Komentarz, Zakamycze, 2004 r.).
Wbrew stanowisku wnioskodawczyni sprawa zawisła przed Sądem w tym postepowaniu nie dotyczy wspólnego rozliczenia małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009.
Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z mocy prawa. Na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Z tą zasadą wiąże się tzw. samoobliczanie podatku przez podatnika (w złożonej deklaracji podatkowej). Jeżeli organ podatkowy (także organ kontroli skarbowej) w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa). Taką decyzję wydaje także organ kontroli skarbowej, kończąc postępowanie kontrolne.
Niniejsza sprawa nie dotyczy W. P., bowiem kontrola dotyczyła wyłącznie jej małżonka, a w sprawie wydano wynik kontroli, który nie tylko nie rozstrzygał o obowiązku W. P., ale nawet o obowiązku skarżącego. Wynik kontroli zawiera dopiero ustalenia, które mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania, które może zakończyć się wydaniem decyzji. W tym postępowaniu muszą brać udział oboje małżonkowie, bowiem sprawa ich dotyczy, gdyż wspólnie rozliczyli się w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009.
W. P. nie brała udziału w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r. stwierdzającym brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012r.
W związku z tym nie jest stroną na podstawie art. 32 w związku z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z kolei na podstawie art. 33 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W kontekście powyższych przepisów należy rozstrzygnąć, czy W. P. mogła być dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Skoro W. P. nie brała udziału w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r. stwierdzającym brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012r., zasadność dopuszczenia w charakterze uczestnika należy rozważyć w świetle art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu, zważywszy na zakres niniejszego postępowania i szczegółowe uwagi zawarte powyżej, dotyczące charakteru rozliczeń podatkowych i tego, że o prawach i obowiązkach stron nadających się do wykonania organ orzeka wyłącznie w drodze decyzji, należy stwierdzić, iż wnioskodawczyni nie jest uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie.
W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny.
Jak wskazano wyżej W. P. powinna mieć zapewniony udział w postępowaniu, które dotyczy jej interesu prawnego, czyli ewentualnym postępowaniu w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. W tym postępowaniu wnioskodawczyni może bronić swoich praw i składać wnioski dowodowe. Postępowanie, które zakończyło się wydaniem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r. stwierdzającym brak podstaw do sprostowania lub uzupełnienia wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 16 marca 2012r. nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącej w tym znaczeniu, iż ustalenia zawarte w spornym wyniku kontroli nie są władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, a mogą stanowić jeden z dowodów w prowadzonym postępowaniu wymiarowym.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 32 oraz art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.