Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15.03.2023 r. nr TM.ES/334-5/23 Prezydent Miasta Tarnowa oddalił zarzut zobowiązanego Ł. P. w sprawie egzekucji administracyjnej uznając go za nieuzasadniony.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu nieopłaconej opłaty dodatkowej wystawionej w strefie płatnego parkowania przy ulicy [...] w T. w dniu 09.09.2022 r., na pojazd o nr rej. [...] za brak wymaganej prawem opłaty parkingowej, objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 17.01.2023 r. zobowiązany w dniu 22.02.2023r. wniósł zarzut przesłany za pośrednictwem Platformy e-Puap do Prezydenta Miasta Tarnowa (data wpływu do Targowisk Miejskich 28.02.2023 r.), w którym podniósł " że podstawą zarzutu jest nieistnienie należności objętej tytułem wykonawczym " podnosząc również że (...) kwota za parkowanie pojazdu przy ul. [...] w T. w dniu 09.09.2022 r. została uiszczona w urządzeniu Parkometr nr [...]".
Ponadto organ I instancji przypomniał, iż podstawę prawną obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz pobieranie opłat za ich nie uiszczenie stanowią przepisy art. 13 ust.
1. pkt 1 i art. 13f ustawy o drogach publicznych (Dz.U.2022.0.1693 t.j.) Przepisy te stanowią, że "korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania" oraz, że "za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania określa Rada Gminy"
Prezydent Miasta Tarnowa wyjaśnił, że w dniu 09.09.2022 r. o godz. 16:10 kontroler strefy płatnego parkowania stwierdził brak aktualnej opłaty parkingowej w pojeździe o nr rej. [...] zaparkowanym przy ulicy [...] w T., czego konsekwencją było wystawione o godz. 16:23 zawiadomienie-wezwanie nr [...], które zostało prawidłowo doręczone (umieszczone za wycieraczką na przedniej szybie pojazdu zgodnie z § 12 ust. 4 Uchwały Nr XIII/ 162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 11 lipca 2019 r. Dz.Urz.Woj.Małop. 2019.5627 ze zm.) Zgodnie z § 12.7 Uchwały NR XIII/162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Tarnowie oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w tej strefie i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Malop. 2019.5627) w przypadku wniesienia opłaty w formie środków pieniężnych uiszczonych w parkometrze, warunkiem zwolnienia się z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest przedłożenie, w trakcie postępowania reklamacyjnego, oryginału właściwego biletu parkingowego, którego Zobowiązany nigdy nie dostarczył do Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa.
Organ zauważył, iż zobowiązany dołączył jedynie do wniosku reklamacyjnego kopię biletu parkingowego z parkometru nr [...] nr [...], który został zakupiony w dniu 09.09.2022 r. o godz. 17:56 czyli już po przeprowadzonej kontroli. Dnia 09.09.2022 r. serwis urządzeń nie stwierdził awarii parkometru nr [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w T. W tym dniu parkomat sprzedawał bilety parkingowe metodą tradycyjną (przy użyciu bilonu), za pomocą karty bankowej (zbliżeniowo) oraz Tarnowskiej Karty Miejskiej.
Po przeanalizowaniu całości dokumentacji, organ I instancji postanowił oddalić zarzut Zobowiązanego, gdyż pojazd o nr rej. [...] był zaparkowany w wyżej wymienionym dniu w strefie płatnego parkowania bez wymaganej prawem opłaty parkingowej przy ul. [...] w T. Na postanowienie powyższe zażalenie wniósł Ł. P., który podniósł m.in., że wierzyciel uporczywie ignoruje fakt, że w dniu 09.09.2022 r. okoliczności uniemożliwiły mu uiszczenie opłaty. Wyjaśnił, że w spornym terminie wszystkie próby uiszczenia opłaty za pomocą płatności mobilnej podjęte między godzinami 15:56 a 16:00 zakończyły się niepowodzeniem. Zdaniem skarżącego w dniu tym parkometr nr [...] nie obsługiwał płatności kartą niezawodnie, czego dowodem jest m.in. próba dokonania opłaty o godzinie 17:41.
Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 r. znak SKO.EA/418/17/2023 utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Tarnowa.
Organ zażaleniowy po przypomnieniu m.in. treści przepisów art. 33 § 1, §2, §4, §5 i art.34 §1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwanej dalej "u.p.e.a.", zauważył, iż bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że w dniu 09.09.2022 r. w T. przy ul. [...] stwierdzone zostało parkowanie pojazdu o nr rej. [...] marki Ford. Bezsporne jest to, że w dniu tym o godzinie 16:23 kontroler strefy płatnego parkowania wystawił wezwanie nr [...] do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 60 zł w terminie 14 dni kalendarzowych lub 200 zł po przekroczeniu tego terminu. Fakt parkowania samochodu o ww. numerach rejestracyjnych, marki Ford bez opłaty został utrwalony na dokumentacji zdjęciowej. Po otrzymaniu ww. wezwania do zapłaty Ł. P. złożył reklamację, w której wyjaśnił, że uiszczenie opłaty dodatkowej jest bezprzedmiotowe, bowiem nie mógł uiścić opłaty w parkometrze w godzinach 16:01 -17:00 z przyczyn niezależnych od siebie, a opłata została wniesiona niezwłocznie po ustaniu czynników uniemożliwiających dokonania opłaty o godzinie 17:56.
Reklamacja nie została uwzględniona przez Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa. Wyjaśniono, że serwis urządzeń nie stwierdził awarii parkometru, w związku z czym reklamacja nie została uwzględniona.
W dniu 21 listopada 2022 roku Ł. P. zostało doręczone upomnienie z wezwaniem do zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 200 zł wraz z kosztami upomnienia w wysokości 16 zł. W dniu 15 lutego 2023 roku doręczono zobowiązanemu tytuł wykonawczy nr [...], w którym określono wysokość należności pieniężnej na 200 zł oraz wysokość kosztów upomnienia 16 zł.
Organ II instancji wyjaśnił, że generalnie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Podstawą prawną tego obowiązku jest przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645), dalej zwanej u.d.p., zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W dalszej kolejności Kolegium wskazało m.in., iż na podstawie art. 13f ust.
1. u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Stosownie do § 12 ust. 4 Uchwały Nr XIII/162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z 11.07.2019 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Tarnowie oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w strefie i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2019 r. poz. 5627) obowiązek uiszczenia opłaty za postój powstaje z mocy prawa. Po stwierdzeniu nieuiszczenia należnej opłaty za postój wystawiane jest zawiadomienie o opłacie dodatkowej. Zawiadomienie to zamieszcza się na przedniej szybie pojazdu, za wycieraczką. Doręczenie w powyższy sposób nie budzi wątpliwości i ma moc prawną. Ponadto organ zażaleniowy zauważył, iż w wyroku z dnia 14.12.2017 r. (sygn. II GSK 3261/16, pub. CBOSA) NSA wskazał, że trafne jest stanowisko, że sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego kopia jest w aktach sprawy, a oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty. Ponadto jest dodatkową informacją dla korzystającego z drogi o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. W dalszej kolejności Kolegium zauważyło m.in., iż jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie Ł. P. doręczone zostało upomnienie oraz następnie tytuł wykonawczy. Fakty te nie budzą wątpliwości. Obowiązek zapłaty określony w wystawionym tytule wykonawczym zatem istnieje, wnioskodawca bowiem nie wykazał żadnych okoliczności, które przeczyły by ustaleniom poczynionym przez organ, a wynikającym z materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie. Organ zażaleniowy zwrócił uwagę, że zawiadomienie — wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej wystawione zostało w dniu 09.09.2022r. o godzinie 16:23, natomiast zobowiązany opłacił parkowanie dopiero o godzinie 17:56, w związku z czym okres parkowania objął okres do godziny 10:00 dnia 12.09.2022 r. Powyższe nie stanowi uzasadnienia, aby uznać, że ww. uiścił opłatę za parkowanie o godzinie 16:23, albowiem nie sposób nie dostrzec, że od wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej (godzina 16:23) do godziny, w której ww. uiścił opłatę za parkowanie (godzina 17:56) upłynęło ponad 1,5 godziny. Zdaniem organu II instancji żalący się nie przedstawił także żadnych dowodów wskazujących, że w istocie podejmował bezskuteczne próby uiszczenia opłaty w sposób przez siebie wskazywany. Wydruki ekranu telefonu z informacją o wystąpieniu błędu podczas komunikacji z serwerem nie wskazują daty 09.09.2022 r., a jedynie godzinę 15:57 i 15:58. Natomiast te zawierające datę 09.09.2022 r. nie zawierają informacji o nieudanej operacji. Powyższe nakazuje stwierdzić, że zobowiązany nie udowodnił, że w istocie nie miał możliwości uiszczenia opłaty za parkowanie w sposób wybrany przez siebie. Wskazać także należy, że w udzielonej odpowiedzi na reklamację poinformowano zobowiązanego, że parkometr nr [...] przy ul. [...] w T. był sprawny, o czym także świadczy fakt, że strona uiściła opłatę o godzinie 17:56. Kolegium wskazuje ponadto, że w sytuacji kiedy ustalono, iż parkometr był sprawny zobowiązany powinien wziąć pod uwagę fakt, iż błąd w komunikacji z serwerem mógł wynikać z błędu urządzenia, którym posługiwał się zobowiązany, a nie awarią parkometru. W końcu, w sytuacji niemożności uiszczenia opłaty, będąc zobowiązanym na mocy obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego, jak i prawa miejscowego (tj. Uchwały Nr XIII/162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z 11.07.2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Tarnowie oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w strefie i sposobu ich pobierania) Ł. P. powinien uiścić opłatę bądź to w inny sposób, aniżeli za pomocą aplikacji w telefonie, bądź uiścić opłatę w innym najbliższym parkometrze.
Z przedmiotowym postanowieniem Kolegium nie zgodził się zobowiązany Ł. P., który zaskarżył je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W wywiedzionej skardze skarżący wskazał m.in., iż w dniu 09.09.2022 r. o godzinie 15:56 zaparkował samochód w T. na parkingu przy ulicy [...], a następnie podjął próbę wniesienia opłaty za parkowanie przy użyciu systemu płatności mobilnych. Trzy kolejne próby zapłaty, wszystkie podjęte pomiędzy godziną 15:56 a 16:00, zakończyły się niepowodzeniem (prób wniesienia opłaty za parkowanie dokonał przy użyciu aplikacji mobilnej SKYCASH MOBIPARKING firmy S. SA, która, zgodnie z brzmieniem informacji opublikowanych przez Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa, powinna stanowić narzędzie umożliwiające skuteczne wniesienie opłaty za parkowanie poprzez system płatności mobilnych). O braku możliwości skutecznego dokonania płatności poprzez system płatności mobilnych informowały komunikaty "błąd podczas komunikacji z serwerem" oraz "operacja się nie powiodła" wyświetlane na ekranie jego urządzenia mobilnego, pomimo próby dokonania płatności w obydwu dostępnych w aplikacji mobilnej formach płatności (źródłach płatności), tj. poprzez opcję "[...]" oraz poprzez opcję "Zapłać z [...]".
Wadliwe działanie systemu płatności mobilnych udokumentowałem poprzez wykonanie sekwencji siedmiu fotografii [ZAŁĄCZNIKI #l-#7]. Zdaniem skarżącego z obiektywnych względów, które przedstawił w dalszej części skargi, dysponował ściśle ograniczonymi możliwościami poświęcenia czasu na podejmowanie kolejnych prób dokonania płatności. Wobec nieskuteczności prób wniesienia opłaty pozostawił w samochodzie informację o braku możliwości dokonania płatności mobilnej (w formie papierowej kartki z odręczną adnotacją o treści "mobiparking godz. 16:00 nie działa płatność mobilna!") [ZAŁĄCZNIK #8].
Skarżący zaznaczył, iż jak się później okazało, informacja ta została zignorowana przez kontrolera strefy płatnego parkowania. Po zakończeniu pilnej wizyty medycznej na ulicy [...] (termin wizyty: 16:00-16:50) kontynuował próby zrealizowania płatności, tym razem poprzez płatność kartą w parkomacie. Próba dokonania płatności kartą płatniczą dokonana o godzinie 17:41 okazała się nieskuteczna z powodu kolejnego błędu systemu płatności, skutkowała wygenerowaniem wydruku zawierającego treść "No cardholder authorization" oraz "TRANSAKCJA PRZERWANA" [ZAEĄCZNIK #9], Ostatecznie dopiero kolejna powtórzona próba dokonania płatności przy użyciu karty płatniczej zakończyła się pomyślnie (płatność o godzinie 17:56) [ZAŁĄCZNIKI #10-12], Dokumentacją realizacji płatności jest także potwierdzenie wykonania transakcji w banku [...] obciążającej jego imienny rachunek [ZAŁĄCZNIK #13], Skarżący wskazał, iż po powrocie do samochodu odnalazł zawiadomienie, w którym Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa domagają się wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości 60,00 zł, wobec tego w dniu 16.09.2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wniósł reklamację zawiadomienia [ZAŁĄCZNIK #14].
W wywiedzionej skardze skarżący podniósł ponadto, iż:
Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa dokonują uporczywych prób obciążenia go konsekwencjami braku możliwości wniesienia opłaty wynikłego z powodu błędu systemu płatności mobilnych, do którego doszło w dniu 09.09.2022r.
W odpowiedzi reklamacyjnej z dnia 21.09.2022 r. Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa podnoszą bezprzedmiotową w tej sprawie kwestię zwolnienia z opłaty, ponadto Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa sugerują, iż wskazania "serwisu urządzeń" stanowią jedyny wyznacznik poprawności działania systemu płatności za parkowanie (co stoi w sprzeczności z faktem, iż płatność za pomocą aplikacji mobilnej w dniu 09.09.2022 r. w godzinach 15:56- 16:00 nie działała poprawnie, podobnie jak płatność kartą płatniczą nie działała poprawnie w dniu 09.09/2022 r. o godzinie 17:41).
W postanowieniu z dnia 15.03.2023 r. Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa nie uznają biletu o numerze [...] za dowód płatności za parkowanie w dniu 09.09.2022 r., a jednocześnie zarzucają mu brak dostarczenia oryginału tego biletu do Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa. W piśmie z dnia 06.04.2023 r. Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa ponawiają odniesienie do braku dostarczenia oryginału biletu do Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa, podczas gdy moje powołanie się na ten bilet w reklamacji z dnia 16.09.2022 r. zostało zupełnie zignorowane w piśmie Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa z dnia 21.09.2022 r. Wtoku prowadzonej korespondencji Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa otrzymały potrójne potwierdzenie wniesienia opłaty za parkowanie, tj- skan biletu parkingowego (jako załącznik do pisma reklamacyjnego z dnia 16.09.2022 r.) fotografię biletu parkingowego umieszczonego za szybą samochodu (również jako załącznik do pisma reklamacyjnego z dnia 16.09.2022 r.) wydruk potwierdzenia dokonania transakcji płatności wykonanej w dniu 09.09.2022 r. przy użyciu rachunku bankowego przypisanego do skarżącego imiennie (jako załącznik do zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne z dnia 22.02.2023 r.)
W działaniach Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tamowa wyraźnie przejawia się brak intencji wyjaśnienia sprawy, działania Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa są wyraźnie ukierunkowane na jak najszybsze zawyrokowanie o odrzuceniu reklamacji za pomocą szablonowego pisma. Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tamowa prowadzą dalsze działania w formie 5-krotnego wytworzenia pism zawierających jedynie "podtrzymanie swojego stanowiska" (w pismach z następujących dni: 12.10.2022 r., 06.12.2022 r., 10.01.2023 r., 26.01.2023 r. oraz 17.02.2023 r.). Nie posiadam biegłości w prowadzeniu korespondencji reklamacyjnej, wskutek stosowania przez przyjmujących reklamację różnych standardów procedur reklamacyjnych w danej sytuacji mogę opierać się tylko na wytycznych dostarczonych przez stronę przyjmującą reklamację. W moich dotychczasowych doświadczeniach w sprawach reklamacyjnych najczęściej spotykałem się z otwartością na wyjaśnienie sytuacji w choćby minimalnym stopniu.
W przypadku Targowisk Miejskich Gminy Miasta Tarnowa tej otwartości nie można dostrzec żadnej, jest za to natychmiastowe zamknięcie sprawy wraz z żądaniem wniesienia opłaty dodatkowej i sformułowaniem groźby poniesienia przeze mnie dodatkowych kosztów w razie próby dochodzenia swoich praw ("Brak wpłaty spowoduje przekazanie sprawy bez dalszej korespondencji do egzekucji, co może narazić Pana na dodatkowe koszty"), Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa nie dostarczają zainteresowanej stronie żadnych konkretnych wskazówek w kwestii formy i struktury przesyłanej reklamacji. Dlatego w swojej korespondencji skarżący wspominałem zarówno o przyczynie, która uniemożliwiła dokonanie płatności, jak i zawarł dokumentację dotyczącą dokonanej płatności za parkowanie.
W piśmie z dnia 06.04.2023 r. Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa piszą, iż "Skarżący w dotychczasowej korespondencji nie powoływał się na problemy z uiszczeniem płatności mobilnych za pośrednictwem aplikacji [...], jak również nie zgłaszał tego faktu kontrolerowi". To stwierdzenie jest zdaniem skarżącego nieprawdziwe z dwóch względów:
w reklamacji złożonej w dniu 16.09.2022 r. wspomniał, że wniesienie opłaty okazało się niemożliwe z przyczyn od niego niezależnych, a w piśmie z dnia 31.03.2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie załączył sekwencję siedmiu fotografii dokumentujących niemożność wniesienia opłaty.
w pojeździe pozostawiłem kartkę z ręczną adnotacją, iż nie działa aplikacja mobilna, tym samym Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa podejmują próbę obciążenia go konsekwencjami zignorowania przez kontrolera pozostawionej przeze niego informacji.
W piśmie z dnia 25.04.2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie pomija zaistniałe okoliczności upraszczając cały ciąg zdarzeń do "ponad 1,5 godziny", które upłynęło "od wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej". W godzinach 15:56-16:00 skarżący podjął trzy bezskuteczne próby płatności za pośrednictwem aplikacji mobilnej, w godzinach 16-17 odbył pilną wizytę medyczną, na parking powrócił ok. godz. 17:20 i niezwłocznie po powrocie kontynuował próby dokonania płatności, wliczając w to bezskuteczną próbę płatności kartą płatniczą o godzinie 17:41 oraz skuteczną kolejną próbę o 17:56.
W piśmie z dnia 25.04.2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w kuriozalny sposób mija się z prawdą utrzymując, iż "żalący się nie przedstawił także żadnych dowodów wskazujących, że w istocie podejmował bezskutecznie próby uiszczenia opłaty w sposób przez siebie wskazywany". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie ignoruje dostarczoną przez skarżącego sekwencję siedmiu fotografii stanowiącą dowód na podejmowane przeze mnie kolejne próby dokonania płatności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w piśmie z dnia 25.04.2023 r. powołuje się na brak daty na fotografiach, co jest argumentacją całkowicie oderwaną od współczesnych realiów technicznych. Współczesne systemy operacyjne urządzeń mobilnych standardowo nie wyświetlają jednocześnie daty oraz godziny na ekranie, w każdym momencie pokazywana na nim jest tylko godzina. Wobec braku wyświetlania daty przez samo urządzenie mobilne, w celu udokumentowania bieżącej daty, skarżący wykonał dwie fotografie zawierające zarówno datę jak i godzinę [ZAŁĄCZNIKI #4 i #7]). Skarżący wskazał, iż nie może ponosić konsekwencji faktu, że twórcy aplikacji mobilnej SKYCASH MOBIPARKING firmy S. SA, aplikacji umożliwiającej płatność za parkowanie, nie uwzględnili w swojej aplikacji funkcji wyświetlania daty oraz godziny na ekranie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w piśmie z dnia 25.04.2023 r. uważa, że "zobowiązany powinien wziąć pod uwagę fakt, iż błąd w komunikacji z serwerem mógł wynikać z błędu urządzenia, którym posługiwał się zobowiązany" nie uwzględnia stanu faktycznego. W razie problemów w komunikacji urządzenia mobilnego z aplikacją mobilną nie jest możliwa nawigacja poprzez kolejne kroki (etapy) procedury płatności, tymczasem skarżący mógł wybrać samochód (powiązany z numerem rejestracyjnym), miasto wraz ze strefą parkowania i czas parkowania, źródło płatności, lecz aplikacja pokazywała błąd dopiero w finalnym kroku próby finalizacji płatności (tj. po wciśnięciu niebieskiego przycisku "ROZPOCZNIJ PARKOWANIE").
Zastrzeżenia budzi również sposób prowadzenia korespondencji przez Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa. Na pisma skarżącego wysyłane za pośrednictwem platformy ePuap odpowiedzi były dostarczane przez Pocztę Polską na adres fizyczny:
pismo z dnia 06.12.2022 r. dostarczone przez Pocztę Polskę na fizyczny adres skarżącego stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia 25.11.2022 r. przesłane za pośrednictwem platformy ePuap postanowienie z dnia 15.03.2023 r. dostarczone przez Pocztę Polską na mój adres fizyczny jako odpowiedź na mój zarzut z dnia 22.02.2023 r. przesłany za pośrednictwem platformy ePuap
Urząd Miasta Tarnowa pozostawia otrzymane wnioski bez odpowiedzi (wniosek z dnia 29.04.2023 r. oraz wniosek z dnia 16.05.2023 r.), ponadto mój wniosek skierowany do przewodniczącego Rady Miejskiej w Tarnowie dostarczony w dniu 19.10.2022 r. pozostaje bez odpowiedzi od ponad 7 miesięcy.
Skarżący podniósł, iż wskutek powyższych w toku postępowania egzekucyjnego Urząd Miasta Tarnowa naraził go na następujące koszty:
utraty kwoty w wysokości 337,60 zł pobranej z jego konta w banku [...], utraty kwoty w wysokości 20,00 zł jako opłaty za wykonanie przelewu w banku [...], utraty kwoty w wysokości 3,40 GBP wskutek wykonania dwóch transakcji na jego koncie w banku [...] (stanowiącej równowartość kwoty 18,36 zł po przeliczeniu kursu walutowego 5,40 PLN/GBP według wskaźnika NBP z dnia 13.02.2023 r.).
Tym samym Urząd Miasta Tarnowa łącznie naraził skarżącego na utratę kwoty w wysokości 375,96 zł (stanowiącej 114-krotność opłaty za parkowanie, którą poniósł w dniu 22.09.2022 r.).
Oprócz powyższych poniesionych przez skarżącego kosztem są ewentualne koszty sądowe związane z wniesieniem skargi.
W związku z powyższym skarżący wniósł o: anulowanie opłaty dodatkowej nałożonej przez Targowiska Miejskie Gminy Miasta Tarnowa w dniu 09.09.2022 r., zwrot 337,60 zł pobrania z mojego konta firmowego w banku [...], zwrot 20,00 zł opłaty za przelew w banku [...], zwrot 3,40 GBP (lub równowartości 18,36 zł po przeliczeniu kursu walutowego 5,40 PLN/GBP według wskaźnika NBP z dnia 13.02.2023 r.), zwrot poniesionych kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 33 § 1, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl § 2 tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.
W niniejszej sprawie skarżący w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu tego przepisu oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
W realiach niniejszej sprawy skarżący upatruje braku powstania obowiązku zapłaty przez niego opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu marki Ford o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania przy ulicy [...] w T. w dniu 09.09.2022r., w fakcie uiszczenia przez niego w tym samym dniu w Parkometrze [...] wymaganej przepisami prawa kwoty z tytułu zaparkowania pojazdu w przedmiotowej strefie. Powyższe stanowisko skarżącego nie jest trafne.
W tym miejscu należy przypomnieć, iż stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie z art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę tę ustala rady gminy (rada miasta), co też w realiach niniejszej sprawy zostało dokonane uchwałą NR XIII/162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Tarnowie oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w tej strefie i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Malop. 2019.5627) zwanej dalej Uchwałą. W § 1 Uchwały, ulica Tadeusza Kościuszki od ulicy Kazimierza Puławskiego do ulicy Władysława Reymonta jest wymieniona jako objęta strefą płatnego parkowania, a poza sporem pozostaje fakt, że postój samochodu marki Ford o nr rej. [...] w dniu 09.09.2022 r., miał miejsce właśnie na wskazanym odcinku ulicy [...] w T. Z kolei w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p., pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
Zgodnie natomiast z treścią art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/GI 331/23 konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia zarówno opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, jak i opłaty dodatkowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki powinien być zatem wykonany niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia, z wystąpieniem którego ustawa wiąże jego powstanie. W tym zakresie nie jest przewidziane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r., II GSK 1859/11; z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1816/12; z 22 czerwca 2017 r., II GSK 2783/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tak więc nie przeprowadza się odrębnego postępowania administracyjnego ani nie podejmuje czynności wyjaśniających, które poprzedzałyby rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji korzystający z drogi publicznej ma więc dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie odpowiedniego zarzutu w sprawie prowadzenia tej egzekucji (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. tj. z ww. przepisów u.d.p. i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, które je ustanowił. Wymieniony wyżej przepis art. 13f ust. 1 u.d.p. obliguje organ do poboru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, poprzez użycie zwrotu "pobiera się opłatę dodatkową". Zgodnie zaś z art. 13f ust. 2 u.p.d. rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania.
Zgodnie z § 11 ust.1 Uchwały opłatę wnosi się z góry, za cały deklarowany czas postoju. Z kolei zgodnie z jego ust.2 opłatę za parkowanie wnosi się bez uprzedniego wezwania, bezzwłocznie po zajęciu miejsca postojowego. Z kolei § 11 ust.3 Uchwały stanowi, iż dowód dokonania opłaty parkingowej - wydruk z parkometru, informację o uiszczeniu opłaty poprzez system płatności mobilnej, abonament lub zegar - należy umieścić niezwłocznie po zaparkowaniu za przednią szybą pojazdu, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości co do ich ważności tak, aby były w pełni czytelne dla kontrolujących. W ślad za przywołanym powyżej wyrokiem WSA w Gliwicach, należy więc podkreślić, iż obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.
Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Podsumowując, użycie przez ustawodawcę w treści art. art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz art. art. 13f ust. 1 u.d.p. sformułowania "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege) i jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2019 r., I GSK 41/19; z 18 listopada 2020 r., I GSK 495/18; z 29 czerwca 2020 r, I GSK 2116/19; z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16; z 9 marca 2017 r" II GSK 1683/15, z 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2152/11; z 27 marca 2019 r" I GSK 1042/18 a także z 19 stycznia 2021 r., I GSK 558/20).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotu rozstrzyganej sprawy oraz zarzutów skargi, stwierdzić należy, że w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa, przy czym istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt III SA/Po 419/17, Lex nr 2383383, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 138/15, Lex nr 1935857).
Po stwierdzeniu nieuiszczenia należnej opłaty za postój wystawiane jest zawiadomienie o opłacie dodatkowej. Zawiadomienie to zamieszcza się na przedniej szybie pojazdu, za wycieraczką. Doręczenie w powyższy sposób w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości i ma moc prawną.
Z tego względu argumentację skarżącego skupiającą się na niezależnych od niego trudnościach technicznych w dokonaniu zapłaty przy pomocy parkometru oraz systemu płatności mobilnych - z wyżej podanych powodów - należy uznać za nieistotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstał ex lege, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie istnienia tego obowiązku.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 09.09.2022 r. o godz. 16:10 kontroler strefy płatnego parkowania stwierdził brak aktualnej opłaty parkingowej w pojeździe marki Ford o nr rej. [...] zaparkowanym przy ulicy [...] w T., czego konsekwencją było wystawione przez niego o godz. 16:23 zawiadomienie-wezwanie nr [...], które zostało prawidłowo doręczone (umieszczone za wycieraczką na przedniej szybie pojazdu zgodnie z § 12 ust. 4 Uchwały Nr XIII/162/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Tarnowie oraz wysokości opłat za parkowanie pojazdów w tej strefie i sposobu ich pobierania Dz. Urz. Woj. Małop. 2019.5627 ze zm.).
Skarżący wymaganą opłatę uiścił natomiast dopiero o godzinie 17.56, co tłumaczy brakiem możliwości uiszczenia opłaty bezpośrednio po zaparkowaniu pojazdu w parkomacie oraz za pośrednictwem dokonania płatności mobilnej.
Uiszczenie opłaty nie nastąpiło więc niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu na miejscu postojowym (jak podaje sam skarżący godz. 15.56) do czego zobowiązywał skarżącego § 11 ust.2 Uchwały. Skarżący uiścił opłatę dokładnie po 2 godzinach od zaparkowania pojazdu, po wcześniejszym stwierdzeniu przez kontrolera strefy parkowania braku uiszczenia aktualnej opłaty parkingowej. Tym samym uiszczenie przedmiotowej opłaty parkingowej pozostawało irrelewantne dla powstania po jego stronie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w § 12 Uchwały.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż Sąd nie podzielił wyjaśnień skarżącego, w zakresie w jakim usprawiedliwiał nieuiszczenie opłaty za parkowanie niezależnymi od niego względami technicznymi.
Analizując akta sprawy nie można bowiem uznać, aby wyjaśnienia skarżącego były tym zakresie przekonywujące. Po pierwsze jak wynika z adnotacji serwisu na dokumencie reklamacji skarżącego w dniu 9 września 2022r. parkometr nr [...] dział poprawnie, brak awarii. Przedstawione w załączniku nr 9 do skargi przez skarżącego zdjęcie wydruku z parkometru z 9 września 2022r. godz. 17.41 z informacją o przerwaniu transakcji, w żaden sposób nie dowodzi awarii parkometru w tym czasie, a tym bardziej jego awarii tuż po zaparkowaniu pojazdu, a więc w czasie pomiędzy godz. 15.56 a 16.00.
Po drugie wtoku postępowania reklamacyjnego, jak i w ramach zgłoszonego zarzutu skarżący nie artykułował, aby uiszczenie przez niego opłaty za parkowanie było nie możliwe z uwagi na awarię systemu płatności mobilnych. Nie znajduje potwierdzenia w materiale zdjęciowym wykonanym przez kontrolera strefy płatnego parkowania twierdzenie skarżącego, iż pozostawił on w samochodzie, kartkę z informacją o niedziałaniu sytemu płatności mobilnej (k.13v akt sądowych). Na zdjęciu nr 3 wykonanym przez kontrolera doskonale widoczna jest cała górna część deski rozdzielczej zaparkowanego samochodu, na której brak jakiegokolwiek przedmiotu, a zwłaszcza wskazanej przez skarżącego kartki z ww. informacją.
Ponadto jak trafnie zauważył organ II instancji wydruki ekranu telefonu z informacją o wystąpieniu błędu podczas komunikacji z serwerem nie wskazują daty 09.09.2022r., a jedynie godzinę 15:57 i 15:58. Natomiast te zawierające datę 09.09.2022 r. nie zawierają informacji o nieudanej operacji.
W sprawie nie można więc przyjąć, iż zarządca systemu obsługi strefy płatnego parkowania nie zapewnił sprawnej infrastruktury technicznej umożliwiającej kierowcom uiszczanie opłaty parkingowej.
Tym samym brak jest w sprawie podstaw faktycznych jak i prawnych do kwestionowania zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 13 l