Uzasadnienie
L.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazała znak zaskarżonego rozstrzygnięcia ([...]) oraz zaznaczyła, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w nim mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 października 2009r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Nie wskazała przy tym daty wydania zaskarżonej decyzji, jedynie w uzasadnieniu skargi wskazała na decyzje z dnia 15 października 2009r. oraz z dnia 1 lutego 2010r., bez sprecyzowania, jaki organ miał je wydać.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skarga dotyczy jego decyzji z dnia 22 czerwca 2012r., znak [...]. Odpis odpowiedzi na skargę zostało doręczony L.G.
Jak wynika z akt sprawy, decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 października 2009r., znak [...] została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2010r., nr [...]. Decyzja nr [...] została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt I SA/Kr 576/10. Rozpatrzywszy sprawę ponownie, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją znak [...], wydaną dnia 29 października 2010r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Następnie, po wznowieniu postępowania w sprawie, decyzją znak [...], wydaną dnia 22 czerwca 2011r., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 29 października 2010r.
Wobec powyższego nie można było uznać, że treść skargi jednoznacznie wskazuje, jaki akt administracyjny zamierzała zaskarżyć L.G.. Zapadły bowiem dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 października 2009r., określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Skarżąca podała co prawda znak zaskarżonej decyzji, odpowiadający znakowi rozstrzygnięcia, wyeliminowanego już z obrotu prawnego (nb. na skutek skargi przez nią wniesionej), jednakże nie wskazała jej daty, a w uzasadnieniu skargi podała dzień 1 lutego 2010r., nie odpowiadający dacie wydania którejkolwiek z decyzji w sprawie. Nadto skarżąca nie kwestionowała zakwalifikowania jej skargi przez Dyrektora Izby Skarbowej jako skargi na decyzję z dnia 22 czerwca 2012r., znak [...].
W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 maja 2012r. skarżąca została wezwana do jednoznacznego oznaczenia zaskarżonej decyzji, poprzez wskazanie jej znaku oraz daty wydania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone dnia 14 czerwca 2012r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie wskazała znaku i daty zaskarżonej decyzji.
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Niewskazanie, jaki akt administracyjny jest przez stronę zaskarżony, stanowi brak formalny skargi, co obliguje przewodniczącego- stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania o jego uzupełnienie w terminie 7 dni.
Skarżąca nie uzupełniła braków skargi, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.