Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie adwokat Z. D., ustanowiona jako pełnomocnik z urzędu skarżącej W. W., wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały ani w całości, ani w części zapłacone, a także o zwrot opłaty skarbowej uiszczonej za udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2010r. referendarz sądowy przyznał adwokat Z. D. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 292,80 zł (w tym VAT) oraz kwotę 17 zł tytułem niezbędnych wydatków.
Na powyższe postanowienie adwokat Z. D. wniosła w terminie sprzeciw, podnosząc w nim, że sprawa dotyczyła zobowiązania pieniężnego w kwocie 67.171,00 zł i w związku z tym podstawą przyznania wynagrodzenia winien być § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. 1348 ze zm.), z którego wynika kwota wynagrodzenia w wysokości 3600 zł, powiększona o stawkę VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadku. W sprawie tej spór nie sprowadzał się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczył jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych. Zaskarżona decyzja nie nakładała tym samym na skarżącą określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustalała, lecz dotyczyła przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowej, określonych w Ordynacji podatkowej. W sprawach tego typu wpis od skargi jest wpisem o charakterze stałym w kwocie 500,00 zł. (por. postanowienie Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 227/08 opubl. LEX nr 395047).
W związku z tym nie ma podstaw do przyjęcia poglądu wyrażonego w sprzeciwie, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna, w związku z którą należy obliczyć stawkę wynagrodzenia w oparciu o § 6 w/w rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie tj. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a.
Przedmiotowa sprawa jest zatem sprawą, do której przy ustalaniu wynagrodzenia adwokata z urzędu należy stosować § 18 ust. 1 pkt.
1) lit. c w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd uznał zatem, że pełnomocnikowi z urzędu przysługuje w niniejszej sprawie wynagrodzenie w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt.
1) lit. c w/w rozporządzenia, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r.(Dz.U. z 2004r., nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 52,80 zł.
Sąd przyznał również pełnomocnikowi z urzędu kwotę 17 zł z tytułu poniesionych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wydatek ten został udokumentowany i w ocenie Sądu ma charakter wydatku niezbędnego w rozumieniu § 19 pkt 2 w/w rozporządzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 250 p.p.s.a.