Uzasadnienie
W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 30 września 2014r. sąd oddalił skargę E. Sp. z o.o. we W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2013r., Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.
Pismem z dnia 28 stycznia 2015r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wnosząc jednocześnie o jego sporządzenie.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zawiadomienie o rozprawie mającej się odbyć w dniu 30 września 2014r. nie zostało odebrane w urzędzie pocztowym (po awizowaniu) przez pracownika spółki legitymującego się pełnomocnictwem do odbioru pism sądowych, lecz innego pracownika, który przy okazji odbioru innego pisma, na które posiadał dokument awiza, odebrał również zawiadomienie o rozprawie. Wobec tego strona skarżąca wskazała, iż nie wiedziała o wydaniu wyroku w sprawie i nie mogła w terminie złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Strona skarżąca podała, że ze zwrotki, będącej w aktach sprawy, dowiedziała się, że dnia 18 sierpnia 2014 r. przesyłkę z urzędu pocztowego we W. odebrała M.M. zajmująca się w należącej do spółki księgarni kontaktem z wydawnictwami; w dniu 18 sierpnia 2104r. udała się do właściwego dla skarżącego urzędu pocztowego wraz z upoważnieniem do odbioru konkretnej przesyłki poleconej od jednego z wydawnictw zaopatrującego księgarnię, nie będącej przesyłką sądową, lecz zawierającą faktury rozliczeniowe.
Przy odbiorze tej przesyłki osoba ta została poinformowana przez pracownika poczty o możliwości odbioru innej przesyłki, która okazała się korespondencją sądową, co M.M. uczyniła, mimo, że nie była do tego uprawniona, podobnie jak pracownik poczty nie był uprawniony do jej wydania. M.M. pismo z sądu przekazała omyłkowo do firmy księgowej wraz z dokumentami finansowymi, co zostało odkryte w trakcie poszukiwań w/w. pisma w dniu 26 stycznia 2015r. W ocenie strony skarżącej do odbioru przesyłek sądowych i urzędowych są wyłącznie uprawnione osoby reprezentujące spółkę i wymienione w KRS, który jest złożony we właściwym dla spółki urzędzie pocztowym, lub osoby upoważnione przez osoby uprawnione wymienione w KRS.
Wobec tego przedmiotowa przesyłka sądowa została wydana osobie nieuprawnionej. Strona wskazała na treść art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określanej dalej p.p.s.a., a nadto na art. 131 § 2 k.p.c. i § 3 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm.), z którego wynika, iż doręczenie musi być dokonane którejkolwiek z osób uprawnionych do reprezentowania adresata przed sądem, lub pracownikowi adresata upoważnionemu do odbioru przesyłek pod adresem wskazanym na przesyłce. Tymczasem doręczenie przesyłki nastąpiło do rąk M.M. w siedzibie operatora pocztowego, nie zaś w siedzibie skarżącej spółki. W tym drugim przypadku możliwe byłoby jedynie uznanie, że pracownik jest uprawniony do odbioru, a nie jeśli chodzi o urząd pocztowy jako miejsce odbioru.
Odbierająca korespondencję M.M. nie posiadała ani pisemnego upoważnienia do odbioru pism sądowych, ani pełnomocnictwa u operatora pocztowego. W ocenie strony skarżącej nie ma znaczenia zapoznanie się z treścią pisma, jeśli doręczenie było wadliwe. Stosowny zaś wniosek o przywrócenie terminu złożono niezwłocznie po uzyskaniu w dniu 21 stycznia 2015r. informacji w sądzie o wydaniu wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy o p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu strona wnosi do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym strona jest obowiązana uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi oraz dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła stosowny wniosek o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od upływu terminu do uiszczenia wpisu, składając wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co oznacza iż wniosek został złożony w terminie wraz z dokonaniem wymaganej czynności.
Jednocześnie jednak, w ocenie sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w niezachowaniu terminu. Wskazane przez nią okoliczności nie pozwalają na przyjęcie, że niezachowanie terminu wynika z przyczyn niezależnych, których skarżąca nie mogła uniknąć.
Za taką konstatacją przemawia wadliwa argumentacja strony ukierunkowana na wykazanie nieprawidłowego doręczenia przedmiotowej przesyłki z uwagi na naruszenie przywołanych we wniosku o przywrócenie terminu przepisów tj. art. 67 § 2 ustawy o p.p.s.a., a nadto na art. 131 § 2 k.p.c. i § 3 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1277 ze zm.). Tryb i sposób doręczania pism sądowych reguluje bowiem nie § 3 ust. 1 i 4, lecz § 8 ust. 1 pkt c wskazanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r., gdyż dotyczy on odbioru przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora. Przepis ten kreuje zasadę, iż osobą uprawnioną do odbioru takiej przesyłki jest m.in. upoważniony pracownik adresata będącego osobą prawną. Rzeczony przepis nie przewiduje i nie wprowadza żadnej szczególnej formy pełnomocnictwa do odbioru przesyłki.
W realiach przedmiotowej sprawy już choćby tylko z czynności konkludentnych wynika, iż M.M. była upoważniona do odbioru przesyłki sądowej; była wszak pracownikiem strony skarżącej oraz posługiwała się pieczęcią firmową spółki wydaną jej w celu odbioru przesyłek pocztowych, a jednocześnie nie odmówiła odbioru przesyłki, o której wiedziała, iż jest przesyłką sądową, ponieważ łatwo było to stwierdzić i w razie jakichkolwiek wątpliwości, co do upoważnienia do odbioru – odmówić jej przyjęcia. A zatem nie sposób podzielić twierdzenia, iż pracownica ta była upoważniona jedynie do odbioru korespondencji innego rodzaju, niż sądowa.
Niezależnie od powyższego, wniosek o przywrócenie terminu nie może być uwzględniony także i z powodu zawinienia pracownika spółki, które manifestowało się nieprzekazaniem przesyłki do organu strony skarżącej, skoro, jak twierdzi strona, pracownik ten rzekomo miał się zajmować jedynie "kontaktami z innymi wydawnictwami". Odebranie przesyłki pocztowej innego rodzaju nie zwalniało przecież od jej przekazania do odpowiednich osób lub ustalenia dalszego sposobu postępowania z przesyłką. A zatem popełniony w ten sposób błąd zarówno wskazanego pracownika, jak i innych osób, którym ta przesyłka została z kolei przekazana i nie poinformowanie o niej władz spółki w odpowiednim czasie, aby uniknąć negatywnych konsekwencji (wykryto błąd po upływie dopiero około 5-ciu miesięcy) obciąża stronę skarżącą, jako podmiot posługujący się swoimi pracownikami.
Nadto, w ocenie sądu, strona skarżąca ponosi również winę poprzez niepodjęcie działań służących eliminowaniu możliwości niedochowania terminu poprzez niepodjęcie działań zapobiegawczych i prewencyjnych, gdyż winna poinformować i pouczać, zwłaszcza pracowników odbierających korespondencję o procedurze jaka obowiązuje w firmie, co do odbioru przesyłek pocztowych, tym bardziej, że jak wynika z akt niniejszej sprawy, przy doręczaniu innej, wcześniejszej przesyłki sądowej także wystąpił analogiczny problem (stażysta został wysłany po odbiór poczty i odebrał przesyłkę sądową). Wówczas strona nie poniosła negatywnych konsekwencji, lecz nie może to stanowić podstawy do nadużywania przez nią instytucji przywrócenia terminu i ekskulpowania się poprzez przerzucanie na pracowników operatora pocztowego odpowiedzialności za własne błędy w wyborze pracowników odbierających korespondencję.
Zauważyć także należy, iż powoływane we wniosku o przywrócenie terminu orzeczenia NSA (postanowienie z dnia 3 marca 2005r. I FZ 9/05, z 22 czerwca 2012r. II OSK 1451/12, z 9 grudnia 2011r. I OZ 1005/11, z 6 maja 2008r. II FSK 402/07, z 19 maja 2006r. II FSK 750/05), a także szereg orzeczeń Sądu Najwyższego, dotyczą innych niż występujące w niniejszej sprawie okoliczności szczególnych, bądź wykładni innych przepisów niż § 8 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. Mając na uwadze powyższe Sąd, uznając, że nie zachodzi podstawa do przywrócenia terminu, orzekł, jak w sentencji postanowienia.