Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2013 r. pełnomocnik B.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podał, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronie i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego określonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem – w ocenie pełnomocnika – jest rzeczą oczywistą, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącego. Uzasadnia to zatem przyznanie ochrony tymczasowej, zwłaszcza w okolicznościach wskazujących na fakt przedawnienia określonego przez organ zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Podnoszone zatem przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dotyczące przedawnienia określonego przez organ zobowiązania podatkowego, na etapie rozpoznawania wniosku o udzielnie ochrony tymczasowej nie podlegają ocenie Sądu. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W sprawie decyzje organów podatkowych nałożyły na stronę obowiązek zapłaty kwoty podatku w wysokości niemal 2 840 000 zł. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego. Mimo że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.
Sąd podkreśla, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Mimo że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera w tym zakresie braki, Sąd - mając na uwadze prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że ocenę spełnienia przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu należy dokonywać nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) -uwzględnił trudną sytuację materialną skarżącego, która została ustalona w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy zakończonym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. o zwolnieniu go od kosztów sądowych.
Z treści oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że jest on osobą bezrobotną, mieszka w domu będącym własnością rodziców, którym pomaga w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Wnioskodawca oprócz niewielkich oszczędności w kwocie około 3000 zł, które pozwalają mu na bieżące funkcjonowanie, nie posiada żadnego majątku.
Mając zatem na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Sąd uznał, że istnieją okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż konieczność zapłaty ww. kwoty zobowiązania zagroziłaby realizacji podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.