Uzasadnienie
W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. J. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej natychmiastowe wykonanie w sytuacji w jakiej się znajduje prowadzić będzie musiało do nieodwracalnych skutków. Skarżący wyjaśnił, że jest osobą 54-letnią i nie dysponuje w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej ani w ramach majątku prywatnego kwotą ok. 233.000 zł. Zdaniem J. K., rozpoczęcie egzekucji przedmiotowej należności doprowadzi de facto do zlikwidowania prowadzonej przez niego działalności i nawet uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, z uwagi na terminy rozpatrywania spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie umożliwi mu powrotu na rynek usług budowlanych – zarówno ze względu na jego wiek jak i olbrzymią konkurencję na tym rynku.
Skarżący podniósł, że w problemy finansowe popadł wskutek przedmiotowej sprawy, ale też na skutek działań nierzetelnych kontrahentów, od których ma do odzyskania kwotę ok. 4.500.000 zł. Ponadto skarżący posiada m.in. zabezpieczenie hipoteczne (hipoteka kaucyjna) na kwotę 3.500.000 zł na nieruchomości znajdującej się w S., które może przenieść na Skarb Państwa do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Innymi zabezpieczeniami (w tym gotówką) ani możliwością uzyskania kredytu bankowego skarżący nie dysponuje. Podsumowując skarżący stwierdził, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje nie tylko likwidację prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale de facto pozbawi go środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).
Wniosek o wstrzymanie wykonania powinien przy tym zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności powołane we wniosku powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie podał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się jedynie na brak środków finansowych oraz negatywny wpływ jaki wykonanie zaskarżonej decyzji wywrze na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Skarżący nie poparł jednak swoich twierdzeń żadnymi dokumentami finansowymi oraz majątkowymi. Ogólnikowość wniosku we wskazanym zakresie nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej, czego jednak w niniejszej sprawie skarżący nie uczynił.
Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania należności przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana w decyzji należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.
Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).
Na rozstrzygnięcie Sądu nie ma wpływu powoływana przez skarżącego okoliczność, że od swoich kontrahentów ma do odzyskania kwotę ok. 4.500.000 zł oraz że posiada hipotekę kaucyjną na kwotę 3.500.000 zł. Kwoty te mogą bowiem zostać przeznaczone na pokrycie ciążących na skarżącym zobowiązań podatkowych.
W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.