Uzasadnienie
W dniu 18 marca 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego T. W. reprezentowanego przez radcę prawnego M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009 r. oddalającego skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2009 r., nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące listopad 2002 r. i październik 2003 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. wraz z odsetkami.
Jednocześnie razem z wnioskiem złożona została skarga kasacyjna od powyższego wyroku.
Z akt sprawy (zwrotnego potwierdzenia odbioru) wynika, że odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - został doręczony wnioskodawcy w dniu 27 stycznia 2010 r.
Jednakże w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący złożył wniosek o udzielenie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego, który sporządziłby w jego imieniu skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ustanowił dla T.W. radcę prawnego adwokata, którego w dniu 22 lutego 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła w osobie radcy prawnego M.G. Stosowne pismo dziekana Rady OIRP w K. informujące o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego wpłynęło do kancelarii radcy prawnego w dniu 1 marca 2010 r., zaś w dniu 3 marca 2010 r. skarżący skontaktował się z wyznaczonym pełnomocnikiem celem omówienia sprawy i udzielenia pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy, gdyż o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpił jeszcze zanim minął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, a więc bez zbędnej zwłoki podjął czynności zmierzające do ustanowienia przez Sąd fachowego pełnomocnika z urzędu. Również pełnomocnik skarżącego nie ponosi winy w przekroczeniu powyższego terminu, skoro pismo Dziekana OIRP w K. o wyznaczeniu adwokatem z urzędu zostało sporządzone dopiero w dniu 22 lutego 2010 r., a wpłynęło do kancelarii pełnomocnika w dniu 1 marca 2010 r. Biorąc pod uwagę czas konieczny na skontaktowanie się z klientem, uzyskanie od skarżącego stosownego pełnomocnictwa, zapoznanie się z aktami sprawy oraz samo sporządzenie skargi kasacyjnej – opóźnienie czynności pełnomocnika należy uznać za usprawiedliwione.
Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.).
W niniejszej sprawie skarżący i jego pełnomocnik dochowali wszelkich starań, a przyczyną uchybienia terminowi była konieczność zachowania procedur mających na celu ustanowienie pełnomocnika z urzędu, na co strona w żadnej mierze nie ma wpływu.
W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.).