Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 14 września 2017 r. przyznane zostało skarżącemu P. S. prawo pomocy obejmujące m. in. ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. w dniu 2 października 2017 r. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. S..
Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że - po konsultacji ze stroną - cofa skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe. Radca prawny M. S. zgłosiła do protokołu rozprawy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" tego rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" wynosi 240 zł. W myśl § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (240 zł x 23% = 55,20 zł). Stawkę podatku od towarów i usług przyjęto na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.