Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 23.08.2013r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych, dnia 04.09.2013r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J.D.
Pełnomocnik sporządził i złożył dwa "pisma skarżącego", z dnia 26.09.2013r. oraz z dnia 07.10.2013r.
W dniu 21.11.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25.01.2013r., nr [...] a radca prawny na rozprawie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części.
Następnie pełnomocnik dnia 25.11.2013r. złożył "Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy", w którym zażądał przyznania wynagrodzenia w wysokości 2400 zł., na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, jak również podwyższenia go o stawkę podatku od towarów i usług na zasadzie § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p.zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne. Podstawą jego zasądzenia jest jednak § 14 ust. 2 pkt.
- 1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a nie § 14 ust. 2 pkt.
- 1) lit. a jak to postuluje pełnomocnik. Niniejsza sprawa prowadzona pod sygn. akt I SA/Kr 803/13 dotyczy bowiem odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Przedmiotem zaskarżenia nie jest więc akt kreujący określoną należność pieniężną albo stwierdzający jej istnienie. Przedmiotem sprawy zainicjowanej skargą na decyzję odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne jest spór o istnienie przesłanek tego umorzenia oraz o to czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Kontrola sądowa nie obejmuje w takim przypadku poprawności określenia ani ustalenia wysokości wspomnianych należności składkowych. W szczególności należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja nie nakłada żadnych nowych obowiązków (por. uchwała NSA z dnia 26.10.2009r., sygn. akt II FPS 2/09). Skoro tak, to nie sposób przyjąć, aby między wspomnianą decyzją a "należnością pieniężną" ujętą w ramach art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ramach § 14 ust. 2 pkt.
- 1) lit. a w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, o której umorzenie ubiega się strona, zachodził bezpośredni związek umożliwiający przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi w żądanej przez niego kwocie. W konsekwencji należy stwierdzić, iż sprawa wszczęta skargą na decyzję odmawiająca umorzenia przedmiotowych należności składkowych jest "inną sprawą " w rozumieniu art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt.
- 1) lit. c w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 240 zł.) na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U z 2013r., poz. 490) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p. zm.).