Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. oddalił wniosek strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 235 - 240).
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. I FZ 420/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie sądu I instancji oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 269 - 272).
W związku z uprawomocnieniem się postanowienia w przedmiocie prawa pomocy strona skarżąca pismem z dnia 11 lutego 2010 r. została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 września 2008 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 50.000,00 zł należnego od skargi (k. 278). Po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie (k. 286 - 287). Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący odebrał w dniu 26 kwietnia 2010 r. 20 maja 2010 r. (data nadania przesyłki poleconej) "L" sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010 r. oddalające zażalenie na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych".
Kierując się wskazaną przez skarżącego datą wydania postanowienia (20 stycznia 2010 r.) oraz jego przedmiotem (oddalenie zażalenia) Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zażalenie to wniesiono na wskazane wyżej postanowienie NSA sygn. I FZ 420/09, a nie WSA w Krakowie, który 20 stycznia 2010 r. żadnego orzeczenia w niniejszej sprawie nie wydawał i nie jest kompetentny do merytorycznego rozpoznawania zażaleń.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje tylko na niektóre postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z kolei art. 15 § 1 powołanej ustawy określając kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi, że rozpoznaje on środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zwłaszcza na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takie zażalenie jest więc z mocy ustawy niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 178 p.p.s.a. nakazuje natomiast wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Ponieważ - jak już wyżej wskazano - wniesione przez stronę skarżącą zażalenie jest niedopuszczalne, zażalenie to podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niedopuszczalność zażalenia przesądza jednocześnie o niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Skoro bowiem na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie przysługuje, to również termin do wniesienia zażalenia nie rozpoczyna biegu i - co za tym idzie - nie może zostać przywrócony.
Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie powołanego przepisu orzeczono więc jak w pkt 2 postanowienia.