Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lipca 2016r. skarżący T.Z. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka listowna z wezwaniem została odebrana przez skarżącego w dniu 2 sierpnia 2016r. – dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez skarżącego (karta 28).
Postanowieniem z dnia 17 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T.Z., gdyż nie nadesłał on stosownej odpowiedzi na wezwanie i nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia.
Pismem z dnia 4 listopada 2016r. skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie Sądu i osobnym pismem z tą samą datą złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, podając jednocześnie wartość przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że nie otrzymał wezwania z Sądu o podanie wartości przedmiotu sporu, którego brak spowodował w konsekwencji odrzucenie skargi w przedmiotowej sprawie. Skarżący podał, że zarządzenie albo w ogóle nie zostało doręczone na adres skarżącego albo zostało wydane osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji sądowej i nie zostało ono przekazane skarżącemu, co oznacza naruszenie art. 67 § 1 albo art. 72 § 1 albo § 2 p.p.s.a. Oświadczył również, że informację o zarządzeniu (wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi) skarżący powziął dnia 28 października 2016r. wraz z otrzymaniem postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a w szczególności w art. 85-89 tej ustawy, ustawodawca uregulował skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił wymogi, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł uwzględnić taki wniosek:
- – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.),
- – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.),
- – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie podkreśla się, że zasadniczym celem instytucji przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania, zobligowanego do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2014r., II OZ 1345/14). Podkreśla się również, że "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być (...) oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014r., sygn. akt II FZ 1046/14).
W ocenie Sądu, w treści złożonego w tej sprawie wniosku skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Brak swojej winy skarżący upatruje w tym, że przesyłka z Sądu, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie została doręczona adresatowi - skarżący jej po prostu fizycznie nie otrzymał.
Zdaniem Sądu, taki argument skarżącego jest gołosłowny. Przesyłka z Sądu, zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, została nadana prawidłowo na adres skarżącego, który został podany w skardze przez skarżącego, i na który została nadana dalsza korespondencja z sądu (w tym postanowienie o odrzuceniu skargi). Nadto w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki listownej zawierającej ww. wezwanie (karta 28), podpisane z imienia i nazwiska przez skarżącego, które dokumentuje otrzymanie wezwania przez skarżącego jako osoby do rąk której listonosz oddaje przesyłkę listowną i która stwierdza fakt otrzymania przesyłki listownej, podpisując się osobiście na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Podpis widniejący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest w ocenie Sądu zbieżny z podpisem skarżącego na znajdującej się w aktach sprawy skardze, wniosku o przywrócenie terminu czy zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi.
Poza tym, Sad zaznacza, że w aktach sprawy znajduje się kopia przesłanego skarżącemu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi podpisana przez pracownika sekretariatu z adnotacją o wysłaniu i przekazaniu do biura podawczego Sądu (k. 26 a.s.).
W ocenie Sądu trudno zakładać, że w toku czynności pracownika sekretariatu wykonującego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, sporządzony i wszyty do akt sprawy został odpis, a nie sporządzony został oryginał wezwania (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2016r., II OZ 554/16).
W/w okoliczności przeczą twierdzeniu skarżącego o nieotrzymaniu wezwania do uzupełnienie braków formalnych skargi, jednocześnie przesądzając w ocenie Sądu, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnieniu braków formalnych skargi.
Podkreślenia przy tym wymaga, że składając przedmioty wniosek, skarżący w istocie zaprzecza swojemu stanowisku. Podstawą wniosku jest bowiem twierdzenie, że skarżący nie otrzymał wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z drugiej zaś strony, skarżący podnosi, że nie uzupełnił braków formalnych bez swojej winy. Konieczność uzupełnienia skargi powstałaby jedynie wówczas, gdyby skarżący otrzymał wezwanie o uzupełnienie braków i w terminie braków tych nie uzupełnił. Skoro skarżący twierdzi, że nie otrzymał wezwania, nie mógł uchybić terminowi do uzupełnienia braków skargi. Za brak winy nie może być uznana okoliczność nieotrzymania wezwania. Gdyby okazało się, że skarżący nie otrzymał wezwania, wówczas w ogóle nie zostałby otwarty termin do uzupełnienia braków skargi, który mógłby zostać przez niego uchybiony. Twierdzenia skarżącego zaprezentowane we wniosku o przywrócenie terminu, mają wobec powyższego znaczenie w kwestii badania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś ustalania braku winy skarżącego.
Skarżący złożył przy tym zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi i zasadność tego rozstrzygnięcia będzie oceniał Naczelny Sąd Administracyjny. Jeżeli okaże się, że stwierdzi on, iż zarządzenie o uzupełnienie braku formalnego nie zostało skarżącemu doręczone, uchyli postanowienie o odrzuceniu skargi. Nie będzie to jednak rzutowało na ewentualny brak zawinienia w uzupełnieniu braku skargi.
Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.