Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 roku przyznane zostało skarżącemu W.S. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w dniu 22 kwietnia 2014 roku wyznaczył do niniejszej sprawy dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J.M..
Wyznaczony pełnomocnik w dniu 26 maja 2014 roku zapoznał się z aktami sprawy, a następnie pismem procesowym z dnia 6 czerwca 2014 roku przedstawił swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 13 czerwca 2014 roku wydał wyrok, którym skargę W.S.oddalił. Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 roku radca prawny J.M. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obejmujących: wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł, podatek VAT 55,20 zł, koszt dojazdu do siedziby sądu w celu badania akt w dniu 26 maja 2014 roku na trasie G – K. – G dł. 290 km x 0,8358 zł/km w wysokości 244,89 zł, koszt dojazdu na rozprawę w dniu 13 czerwca 2014 roku na trasie G. – K. – G. dł. 290 km x 0,8358 zł/km w wysokości 244,89 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Pełnomocnik oświadczył, że w/w opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (240 zł x 23 % = 55,20 zł).
Zgodnie z §15 pkt 2 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Za niezbędne wydatki orzekający uznał koszty przejazdu pełnomocnika samochodem osobowym z G. do K. i z powrotem w dniu 26 maja 2014 roku celem badania akt oraz w dniu 13 czerwca 29014 roku na rozprawę przed WSA w Krakowie. Dokonując obliczenia tych wydatków referendarz sądowy uwzględnił pokonaną odległość (290 km w dwie strony) i "stawkę za 1 kilometr przebiegu przejazdu" określoną w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). Stawka ta w odniesieniu do pojazdów o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³, wynosi 0,8358 zł. Wyliczono w ten sposób koszty jednokrotnego przejazdu samochodem na kwotę 242,38 zł (290 km x 0,8358 zł), co w przypadku dwukrotnego przejazdu daje sumę 484,76 zł.
Przy obliczaniu "niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego" nie uwzględniono opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż żaden dokument na okoliczność jej uiszczenia nie został przez wnioskodawcę przedłożony.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 p.p.s.a.