Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 roku przyznane zostało skarżącemu W.S. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Rady OIRP w K wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J M. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę W S oddalił. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji i z tego tytułu referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 września 2014 roku przyznał mu stosowne wynagrodzenie.
W dniu 19 sierpnia 2014 roku do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2014 roku sporządzona przez radcę prawnego W S. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 roku sygn. akt II FSK 3507/14 uchylił zaskarżony wyroku oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...].
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), bowiem skarga kasacyjna inicjująca postępowanie przed Sądem II instancji została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 roku.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" w/w rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit "c"), zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata wynosi 120 zł (240 zł x 50% = 120 zł).
Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 27,60 zł (120 zł x 23% = 27,60 zł) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.