Uzasadnienie
W dniu 8 maja 2015 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2011 r.
Na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę, jako wniesioną po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.).
Z kolei w dniu 2 listopada 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (nadany pocztą w dniu 28 października 2015 r.).
W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że skarga została wysłana przez pracownika kancelarii pełnomocnika (sekretarkę) w terminie, ale omyłkowo bezpośrednio na adres WSA w Krakowie. Powyższą informację substytut pełnomocnika adw. S.M. uzyskał na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. Z wygłoszonego referatu sędziego referenta wynikało, że skarga została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 5 maja 2015 r., tj. w 30-dniowym terminie do jej złożenia. Z uwagi jednak na fakt wpłynięcia skargi bezpośrednio do WSA, Sąd ten przekazał mylnie złożoną skargę przez pełnomocnika podatnika do organu – Dyrektora Izby Skarbowej.
W tych warunkach skargę należało uznać za wniesioną z przekroczeniem terminu, albowiem data jej wpływu do Sądu, a następnie pomimo niezwłocznego działania Sądu, data przekazania skargi do Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiły po upływie 30-dniowego terminu.
Dalej wskazano, że w związku z powyższą informacją pełnomocnik podatnika dokonał jej weryfikacji w kancelarii i ustalił, że przysyłkę wysyłał pracownik – sekretarka A. G.-Z., która w trakcie przeprowadzonej z nią rozmowy wyjaśniła, że z uwagi na trudną sytuację rodzinną w tym okresie mogła popełnić błąd w zaadresowaniu koperty i wysłaniu jej do WSA w Krakowie, zamiast do organu. Sekretarka przyznała się, że błąd był spowodowany stresem jaki przeżywała w związku z pogorszeniem się samopoczucia syna i wcześniejszym podejrzeniem u sześciolatka poważnej choroby (epilepsji), a także stresem związanym ze zdawaniem przez córkę egzaminu maturalnego z matematyki w dniu 5 maja 2015 r. Na dowód powyższych okoliczności pełnomocnik przedłożył oświadczenie A. G.-Z., z dnia 27 października 2015 r., świadectwo dojrzałości N.K.G. z dnia 30 czerwca 2015 r. oraz zaświadczenie z SPZOZ Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Ł. W opinii pełnomocnika skarżącego okoliczności te uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu, które pełnomocnik poznał dopiero po wydaniu przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi.
Jednocześnie do powyższego wniosku dołączone zostały dwa egzemplarze skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 cyt. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 cyt. ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi art. 87 § 3 tej ustawy.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.
Na gruncie niniejszej sprawy uznać należy, że wniosek został złożony z opóźnieniem, albowiem wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, o fakcie skierowania przesyłki zawierającej skargę bezpośrednio na adres WSA w Krakowie, a co za tym idzie o uchybieniu terminu do jej wniesienia, pełnomocnik uzyskał wiedzę w momencie otrzymania odpisu odpowiedzi na skargę, tj. w dniu 6 lipca 2015 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy, k-41), nie zaś dopiero na rozprawie 21 października 2015 r. W treści przedmiotowej odpowiedzi na skargę, sporządzonej przez Dyrektora Izby Skarbowej, opisano całą sekwencję zdarzeń wskazując na str. 5 i 6 tego pisma, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po przytoczeniu treści wskazanego przepisu, jak również art. 54 § 1 cyt. ustawy, z którego wynika zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, DIS zaznaczył, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2015 r., zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 7 maja 2015 r. Dalej organ podał, że wprawdzie zgodnie z datą stempla pocztowego potwierdzającego nadanie przesyłki zawierającej skargę, została ona nadana 5 maja 2015 r., jednak wniesiona została bezpośrednio na adres Sądu, ten zaś przekazał organowi skargę przy piśmie z dnia 12 maja 2015 r. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając, że w takiej sytuacji skarga została wniesiona po terminie zawnioskował o jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji przyjąć należy, że odpowiedź na skargę zawiera wyczerpującą informację dotyczącą przyczyny uchybienia terminu, zatem – jak wskazano wyżej – z datą jej otrzymania pełnomocnik skarżącego powziął wiadomość o tym, że uchybił terminowi do wniesienia skargi i jaka była tego przyczyna. Z datą tą ustała również przyczyna uchybienia terminu.
Z tych powodów należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 88 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.