Postanowienie WSA w Krakowie z 23 lipca 2004 r., I SA/Kr 929/01

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

w dniu 23 lipca 2004r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi "W" Sp. z o.o. w K. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 9 listopada 2000 r. Nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości straty za rok 1999 postanawia - skargę odrzucić -

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie NSA Grażyna Jarmasz NSA Józef Gach (spr.)
Krystyna Mech protokolant

Uzasadnienie

W wyżej wymienionej części wyniku kontroli określono wysokość straty za rok 1999. Z kolei skarżąca uznała tę część za decyzję i wniosła od niej odwołanie.

Następnie strona przeciwna poinformowała, że odwołanie jest niedopuszczalne. Nie wydała ona jednak postanowienia w tym względzie.

Wreszcie skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Kontroli Skarbowej z UKS w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymując dotychczas reprezentowane stanowisko, wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym przepisem wydanie decyzji określającej wysokość straty może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy podatnik pokrył całość lub część straty z dochodu. W niniejszej sprawie sytuacja objęta hipotezą powyższej normy prawnej nie wystąpiła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 24 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy (a poprzez art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1994r. o kontroli skarbowej - Dz. U. Nr 100, poz. 442 ze zm. - inspektor kontroli skarbowej) w drodze decyzji określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli wysokość straty różni się od wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

Przepisem prawa podatkowego jest tu art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993r. Nr 106, poz. 482 ze zm. w tym Dz. U. z 1998r. Nr 144, poz. 931), który stanowi "O wysokość straty, o której mowa w ust. 2, poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód uzyskany w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych z tym, że wysokość obniżenia, w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50 % kwoty tej straty."

Z kolei stosownie do art. 3 pkt 6 Ordynacji Podatkowej przez ulgę podatkową rozumie się "Przewidziane w przepisach prawa podatkowego (...) obniżki (...), których zastosowanie powoduje obniżenie podstawy opodatkowania (...)." Zatem samo poniesienie straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych uprawnia go do skorzystania z ulg podatkowych. Oznacza to, że organ podatkowy czy też organ pełniący taką funkcje musi wówczas wydać decyzję.

W związku z tym w niniejszej sprawie należy przyjąć, że zaskarżona część wyniku kontroli jest w istocie decyzją.

Według zaś art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w poprzednim postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie skarżącemu nadal przysługuje taki środek (odwołanie), gdyż nie został on rozpoznany. W tym stanie tej sprawy skarga jako przedwczesna jest niedopuszczalna. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające (...) ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.