Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W powołanej ustawie brak jest wyraźnego zakazu prostowania postanowień sądowych, a więc popełnione w postanowieniach niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki – mogą również zostać sprostowane w tym trybie.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r., II OSK 990/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
W sentencji, jak i w uzasadnieniu prostowanego postanowienia Sąd omyłkowo wskazał nieprawidłowy numer zaskarżonej decyzji, gdyż zamiast "[...]" napisał "[...]".
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.