Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z 4 kwietnia 2013r. od nr [...] do nr [...] utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 grudnia 2012r. od nr [...] do nr [...] określające wysokość zobowiązania podatkowego Przedsiębiorstwu Remontowo Budowlanemu "A" Spółce jawnej AK, M.G., z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku od wypłaconych w miesiącach od maja do listopada 2010r. wynagrodzeń, a także orzekające o odpowiedzialności podatkowej K.K. jako osoby trzeciej, solidarnie ze spółką i ze wspólnikiem A.K. za powyższe zaległości podatkowe wraz z odsetkami.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje złożył podatnik K.K.domagając się jednocześnie wstrzymania wykonana tych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61§3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej- p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu podjętego w toku danej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Użyte w art. 61§3 p.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012r., sygn. akt: II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61§3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wskazał NSA w postanowieniu z 22 marca 2012r., sygn. akt: I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61§3 p.p.s.a.".
Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (postanowienie NSA z 11 kwietnia 2012r., sygn. akt: II OSK 768/12).
Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012r., sygn. akt: II FSK 498/12, LEX nr 1145458).
Podzielając powyższe stanowisko i odnosząc treść art. 61§3 p.p.s.a. do sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera bardzo ogólne uzasadnienie. Skarżący nie przedstawił konkretnych okoliczności przemawiających za przyznaniem tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61§3 p.p.s.a. Za niewystarczające uznać trzeba ograniczenie się przez skarżącego do ogólnego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest ostateczna i może podlegać egzekucji, a ponieważ dotyczy znacznej kwoty, to przy braku udzielenia wnioskowanej ochrony (w przypadku uwzględnieniu skargi), może to narazić skarżącego na straty finansowe.
W konsekwencji Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61§3 w związku z art. 61§5 p.p.s.a.