Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2016 roku przyznane zostało skarżącej T.W. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem z dnia 14 października 2016 roku nr U-2760/16 na pełnomocnika skarżącej wyznaczył adw. K.K. wykonującą zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. K..
W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2016 roku (data wpływu do tut. Sądu) adw. K.K. zawarła wniosek o przyznanie jej ze środków budżetowych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych oświadczając jednocześnie, że koszty te w żadnej części nie zostały uiszczone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 roku skargę T.W. oddalił. Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 roku, działająca z upoważnienia adwokat K.K., aplikant adwokacki N.K. zgłosiła do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, bowiem koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości.
Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej został ponowiony w piśmie pełnomocnika z dnia 19 stycznia 2017 roku.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej: rozporządzenie), bowiem postępowanie sądowoadministracyjne w I instancji zakończyło się wydaniem przez tut. Sąd wyroku w dniu 19 stycznia 2017 roku, a zatem po dniu wejścia w życie "nowego" rozporządzenia.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna albo decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł.
Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).
Mając na uwadze treść przywołanych unormowań, charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie zasadnym jest przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej, tj. 240 zł (480 zł x 1/2 = 240 zł).
Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia (240 zł x 23% = 55,20 zł).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.