Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS, organ II instancji) postanowieniem z dnia 14 września 2023 r. nr 1201-IER[1].7010.22.2023 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia 4 lipca 2023 r., nr 1227-SER.7010.16287811/2023, wydane w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w kwocie 1.199,00 zł, wynikającej z zeznania rocznego PIT-37 za 2022 r. A. W. (dalej: Strona, Skarżący), na poczet zaległości w podatku od towarów i usług VAT za III kwartał 2016 r., na należność główną w wysokości 746,45 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 452,55 zł.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.
Strona w dniu 19 października 2016 r. złożyła deklarację VAT-7K za III kwartał 2016 r. z wykazaną kwotą do zapłaty w wysokości 25.521,00 zł.
NUS w dniu 8 listopada 2016 r. upomnieniem znak: [...] wezwał Stronę do uregulowania zaległości VAT za III kwartał 2016 r. w wysokości 25.521,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Upomnienie zostało doręczone dnia 25 listopada 2016 r.
W dniu 8 grudnia 2016 r. na zaległość VAT za III kwartał 2016 r. Naczelnik wystawił tytuł wykonawczy nr 1407.2016.
W toku egzekucji prowadzonej na podstawie powyższego tytułu wykonawczego, wykonano czynności egzekucyjne.
W dniu 2 maja 2023 r. system informatyczny Krajowej Administracji Skarbowej wygenerował dla Strony zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2022 r. z wykazaną nadpłatą podatku w kwocie 1 199,00 zł.
Opisanym na wstępie postanowieniem NUS zaliczył nadpłatę wynikającą z zeznania rocznego PIT-37 za 2022 r.
Na postanowienie Strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie:
- - art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651, ze zm.; dalej O.p.), poprzez niezasadną odmowę jego zastosowania w następstwie nieuwzględnienia, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. uległy przedawnieniu, w związku z czym brak jest możliwości prawnych tak dochodzenia, jak i przyjmowania po upływie terminu przedawnienia wpłat na ich poczet,
- - art. 62 § 1 O.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych do takiego postąpienia jak również brak przeprowadzenia badania w zakresie upływu terminu przedawnienia.
Na podstawie tych zarzutów Strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Pismem z dnia 4 września 2023 r. Strona wniosła uzupełnienie zażalenia, w którym zakwestionowała wskazane przez NUS w piśmie z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 1207-SER.7010.8.1048.2023.1 czynności egzekucyjne mające wpływ na bieg terminu przedawnienia zaległości VAT za III kwartał 2016 r. Strona wskazała na ich bezskuteczność lub niepoinformowanie o nich.
DIAS wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 14 września 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia 4 lipca 2023 r.
DIAS w uzasadnieniu postanowienia w pierwszej kolejności przytoczył kolejno przepisy art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4, art. 55 § 2, art. 62 § 1 i § 4, art. 70 § 1 i § 4, art. 73 § 2 pkt 1, art. 76 § 1, art. 76a § 1 O.p. i wskazał, że w związku z zastosowaniem skutecznych środków egzekucyjnych, a to skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, odpowiednio w dniu 18 stycznia 2019 r. oraz w dniu 13 lipca 2022 r. i doręczenie zawiadomień o dokonaniu tych czynności egzekucyjnych Stronie, odpowiednio w dniu 8 lutego 2019 r. i 19 lipca 2022 r., bieg podstawowego terminu przedawnienia został dwukrotnie przerwany i ostatecznie rozpoczął się na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano ostatni, skuteczny środek egzekucyjny, tj. 14 lipca 2022 r.
Dalej organ II instancji wskazał, że ustalenia poczynione w oparciu o materiał dowodowy nie pozwalają uznać za zasadny podniesiony przez Stronę zarzut, że nie otrzymała żadnej informacji (zawiadomienia) w zakresie zastosowanych środków egzekucyjnych. Zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostały Stronie doręczone odpowiednio 8 lutego 2019 r. i 19 lipca 2022 r., co Strona potwierdziła własnoręcznym podpisem.
Natomiast, odnośnie zarzutów dotyczących czynności polegającej na zajęciu rachunku w Banku [...], DIAS stwierdził, że fakt posiadania przez Stronę rachunku został potwierdzony przez Bank. Zajęcie może obejmować tylko istniejący w dacie doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunek bankowy zobowiązanego. Brak możliwości przekazania środków pieniężnych z istniejącego konta bankowego (np. z powodu braku tych środków) nie stanowi przeszkody do stwierdzenia, że doszło do zastosowania środka egzekucyjnego, który przerywa bieg terminu przedawnienia. Ponadto, czynność ta pozostała bez wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia rozlicznej zaległości z uwagi na późniejszy, skuteczny środek egzekucyjny, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z dnia 18 stycznia 2019 r., tym samym zarzut wygaśnięcia zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. w skutek przedawnienia DIAS uznał za bezzasadny.
Następnie organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem Strony o braku przeprowadzenia badania w zakresie upływu terminu przedawnienia. NUS w spornym postanowieniu wskazał szczegółowo, które czynności podjęte w toku postępowania egzekucyjnego skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia, a które pozostały bez wpływu na jego bieg. Powyższe potwierdza przeprowadzenie analizy w zakresie braku przedawnienia zaległości.
Dalej DIAS ponownie przytoczył przepisy art. 76 § 1 i 76a § 1 O.p. i wskazał, że postanowienie w trybie art. 76a § 1 ww. ustawy, wydaje się wyłącznie dla wiedzy podatnika i organu podatkowego oraz w celu stworzenia możliwości zweryfikowania poprawności zaliczenia, a także wykorzystania tej informacji w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Postanowienie to tylko potwierdza, iż w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty lub zwrotu na dane zaległości podatkowe. Nie konstytuuje natomiast powyższego stanu prawnego i nie rozstrzyga kwestii merytorycznych. Wystąpienie nadpłaty nie daje podatnikowi pełnej swobody w jej dysponowaniu. Dopiero podatnikowi, który nie jest dłużnikiem w żadnym stosunku prawnopodatkowym, przysługuje zwrot bezpośredni.
Zatem, skoro z zeznania rocznego PIT-37 Strony za 2022 r., wynikała nadpłata podatku w wysokości 1.199,00 zł, a na koncie Strony istniały nieprzedawnione, wymagalne zaległości w podatku od towarów i usług, w tym z najwcześniejszym terminem płatności za III kwartał 2016 r. w wysokości 7.430,90 zł, to zaliczenie nadpłaty na tą zaległość nastąpiło z urzędu, z mocy prawa. Rozliczenie to nastąpiło w oparciu o przepisy O.p. i było prawidłowe.
Podsumowując DIAS wskazał, że uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i stwierdził, że NUS dokonał zgodnego z obowiązującymi przepisami zaliczenia nadpłaty, co znalazło odzwierciedlenie w spornym postanowieniu.
Na postanowienie DIAS Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której postanowieniu zarzucił naruszenie:
- - art. 59 O.p., poprzez niezasadną odmowę jego zastosowania w następstwie nieuwzględnienia, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. uległy przedawnieniu, w związku z czym brak jest możliwości prawnych tak dochodzenia, jak i przyjmowania po upływie terminu przedawnienia wpłat na ich poczet,
- - art. 62 § 1 O.p., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych do takiego postąpienia,
- - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia podstaw prawnych i faktycznych dla przeciwnego postąpienia.
Na podstawie tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy DIAS do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą jest, że przedawnienie następuje z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że z dniem 31 grudnia 2021 r. ulega przedawnieniu:
"1. prawo do odliczenia VAT naliczonego, które powstało w roku 2017, oraz roku 2016 w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (IGA) i mechanizmu odwrotnego obciążenia (RCh),
- 2. zobowiązanie z tytułu nadwyżki VAT należnego nad naliczonym, którego obowiązek zapłaty powstał w roku 2016,
- 3. wszelkie zobowiązania powstałe z tytułu podatku należnego, których termin płatności upłynął w 2016 r."
Dalej Skarżący stwierdził, że "Podatnik w całości kwestionuje stwierdzenie Organu, jakoby cyt. "wykonano czynności egzekucyjne mające wpływ na bieg na bieg terminu przedawnienia zaległości VAT za III kw 2016 r.". Oświadczam, że stosowne czynności, wymienione na str. 2 i 3 powołanego wyżej pisma albo nie były skuteczne albo informacja o nich nie została mi skutecznie doręczona.
W szczególności podaję, że zdaniem Organu miał on wykonać dnia 19 maja 2017 r. czynność polegającą na zajęciu rachunku [...] (według zawiadomienia N drugiego US K-ce) - tyle tylko, że ja nigdy nie byłem klientem tego banku, a to samo dotyczy [...] Bank SA. Nadto Organ sam wskazał, że czynności te były nieskuteczne. Organ zatem w sposób nieuprawniony twierdzi, że na mocy art. 70 par. 4 ustawy Ordynacji podatkowej od 26 stycznia 2020 r. rozpoczął się nowy 5 letni bieg terminu. I został ponownie przerwany 13 lipca 2022 r., a termin przedawnienia biegnie na nowo od 14 lipca 2022 r."
DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Przepis ten wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą podatku nadpłaconego. Zwrot nadpłaty (tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania kwotą nadpłaty i przeznaczenie jej na dowolny cel) dopuszczalny jest jedynie wówczas, gdy na podatniku nie ciąży m.in. zaległość podatkowa lub bieżące zobowiązania podatkowe. Wynika to z użytego w przepisie art. 76 § 1 O.p. sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu". Oznacza to, że zaliczenie nadpłaty nie zależy od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika. Podatnik może zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych.
W omawianym przepisie zostały więc określone zasady postępowania z nadpłatą na etapie jej "zwracania" przez organ podatkowy. Otóż organ podatkowy zobowiązany jest w każdym przypadku przed zwrotem nadpłaty podatnikowi (tj. przed wypłatą podatnikowi kwoty pieniężnej) sprawdzić stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika oraz, czy nie zadysponował on nadpłatą wskazując zobowiązania przyszłe, na poczet których wnosi o jej zaliczenie.
W myśl art. 76a § 1 zd. 1 O.p. w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W wypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio (art. 76a § 1 zd. 2 O.p.). Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 oraz § 2 (art. 76a § 2 pkt 1 O.p.).
Tak więc przed dokonaniem zwrotu nadpłaty, organ podatkowy ma obowiązek zweryfikować, czy podatnik posiada zaległości podatkowe.
Innymi słowy, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 940/11 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zwrot nadpłaty w pieniądzu dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w przepisie (art. 76 § 1 O.p.), bądź nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu, ani od dyspozycji podatnika. Temu ostatniemu pozwala zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych. Przed zwrotem nadpłaty (rozumianym jako wypłata na rzecz podatnika kwoty pieniędzy), zgodnie z nakazem wynikającym z art. 76 § 1 O.p., organ musi zatem zawsze sprawdzać stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika. Tak też organ podatkowy postąpił w rozpoznawanej sprawie, co należy uznać za działanie prawidłowe.
W tym miejscu Sąd podkreśla, że nadpłaty zaliczane są z urzędu na zaległości z najwcześniejszym terminem płatności. (art. 62 § 1 O.p.). W rozpoznawanej sprawie nadpłata powstała z dniem złożenia przez Skarżącego zeznania rocznego (art. 73 § 2 pkt 1 O.p.), tj. z 2 maja 2033 r., to jest w dniu określonym w art. 45cd ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, ze zm.).
Organ podatkowy, przed dokonaniem zaliczenia nadpłaty ma także obowiązek dokonania analizy terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego / zaległości podatkowej, na poczet której ma zaliczyć nadpłatę.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p.
Natomiast w myśl art. 99 ust. 2 ustawy z 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U z 2023 r. poz. 1570, ze zm.; dalej: u.p.t.u.) podatnicy składają deklaracje kwartalne do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale. W tym samym terminie zobowiązani są do obliczenia i wpłaty podatku (art. 103 ust. 1 i 2 u.p.t.u.). Zatem termin płatności zobowiązania podatkowego za III kwartał 2016 r. przypadał na dzień 25 października 2016 r. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Tak więc w przedmiotowej sprawie termin ten upływał z dniem 31 grudnia 2021 r.
Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może jednak ulec przerwaniu lub zawieszeniu z uwagi na wystąpienie enumeratywnie wymienionych w przepisach art. 70 § 2-4 i § 6 O.p. okoliczności.
Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Regulacja zawarta w art. 70 § 4 O.p., która jednoznacznie uzależnia skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego, jako przesłanki przerwania biegu terminu przedawnienia, od zawiadomienia o nim podatnika, wprowadza swoistego rodzaju warunek. Zastosowanie środka egzekucyjnego tak długo nie wywołuje skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, dopóki podatnik nie zostanie o nim zawiadomiony. Przerwanie biegu terminu przedawnienia oznacza, że po zaistnieniu przesłanki przerywającej bieg tego terminu biegnie on na nowo od dnia ściśle określonego w komentowanym przepisie. Po przerwaniu na nowo zatem rozpoczyna bieg 5-letni termin przedawnienia, bez względu na to, jaki okres upłynął do momentu przerwania jego biegu.
Przerwa biegu terminu przedawnienia następuje wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Środkiem egzekucyjnym, zgodnie z art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: u.p.e.a.), jest m.in. egzekucja z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, renty, emerytury, rachunków bankowych, z papierów wartościowych, z weksla, z ruchomości i nieruchomości, z innych wierzytelności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a.).
Zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym podatnika są to dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby mogło nastąpić przerwanie biegu terminu przedawnienia.
Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.
Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 (§ 2).
Sąd analizując zalegające w aktach sprawy dowody stwierdził, że Naczelnik II Urzędu Skarbowego w Katowicach działając jako organ egzekucyjny w dniu 18 stycznia 2019 r. sporządził zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nr 2417-SEE-2.711.1726013.2019.1.RAAN, skierowane do S. w Z. (karta nr 25 akt administracyjnych).
W zawiadomieniu wezwano S. (dłużnika zajętej wierzytelności), aby "należnej od niego kwoty z tytułu z tyt dostaw, usług i robót oraz umów cywilnoprawnych bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu W. A.", lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi (między innymi o numerze [...]. z dnia 8 grudnia 2016 r. dotyczącego zaległości VAT za III kwartał 2016 r.) wystawionymi przez NUS w Zakopanym. Zawiadomienie to S. doręczono w dniu 25 stycznia 2019 r. (dowód doręczenia - karta nr 26 akt adm.) oraz Skarżącemu w dniu 8 lutego 2019 r. (dowód doręczenia - karta nr 27 akt adm.). Czyli środek egzekucyjny w postaci egzekucji z innej wierzytelności został zastosowany w dniu 25 stycznia 2019 r., a skutek przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania za III kwartał 2016 r. nastąpił w dniu 8 lutego 2019 r., tj. w dniu zawiadomienia Skarżącego o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Natomiast na nowo bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania zaczął biec od dnia 26 stycznia 2019 r. (art. 70 § 4 zd. 2 O.p.).
Powyższe oznacza, że o ile nie nastąpiło by kolejne przerwanie biegu przedawnienia, to zobowiązanie Skarżącego przedawniłoby się dopiero z upływem dnia 26 stycznia 2024 r. (przepis art. 12 § 4 O.p.).
Kolejne przerwanie biegu terminu przedawnia nastąpiło jednak w dniu 19 lipca 2022 r., wskutek zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego (zajęcie wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie – zawiadomienie z dnia 13 lipca 2022 r. nr 1227-SEE.711.55943407.2022.1.BOCO i dowód doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 13 lipca 2022 r. (karty nr 28 i 31 akt adm.) oraz doręczenie zawiadomienia Skarżącemu o zastosowaniu środka egzekucyjnego (dowód doręczenia zawiadomienia Skarżącemu w dniu 19 lipca 2022 r. - karta nr 29 akt adm.)).
Zasadnie organ II instancji przyjął, że bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia 14 lipca 2022 r., tym samym przedmiotowe zobowiązanie przedawni się w dniu 14 lipca 2027 r., oczywiście, o ile nie zaistnieją kolejne przesłanki przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania.
Wobec powyższego organ II instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że zobowiązanie Skarżącego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. nie uległo w dacie dokonywania zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym przedawnieniu, a NUS był w pełni uprawniony do podjęcia takiego działania. Tym samym Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi za całkowicie bezpodstawne i nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.