Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 967/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. Ś. i B. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych.
Wyrokiem z dnia 6 maja 2011r., sygn. akt I FSK 541/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił natomiast skargę kasacyjną od opisanego orzeczenia tut. Sądu.
W dniu 19 kwietnia 2013r. działający w imieniu skarżących doradca podatkowy wniósł za pośrednictwem niniejszego Sądu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 967/09 zarzucając mu naruszenie przepisów prawa podatkowego, postępowania podatkowego oraz procedury sądowo administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Z treści przepisu art. 285l p.p.s.a. wynika natomiast, że postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu VIIa ustawy ("Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia") do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z zatem zastosowanie znajduje także art. 175 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z tym ostatnim przepisem skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W § 3 pkt 1 dopuszczono możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r., I FPS 1/09, opubl. w ONSAiWSA z 2009, Nr 5, poz.
82) przyjmowano w związku z tym, że doradca podatkowy może reprezentować stronę i sporządzić w jej imieniu skargę kasacyjną tylko wówczas, gdy sprawa w sposób pośredni bądź pośredni ma swe źródło w obowiązku podatkowym, zdefiniowanym w art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Rozszerzenie zaś jego uprawnień na postępowanie celne i egzekucyjne w wyniku nowelizacji ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 73, poz. 443 ze zm.) ustawą z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o doradztwie podatkowym (Dz. U. nr 122, poz. 826) uzasadniano zapewnieniem osobom korzystającym z usług doradców podatkowych bardziej kompleksowej usługi i umożliwienie doradcom prowadzenia spraw, które wiążą się ze sprawami podatkowymi i zakresem wiedzy, jaką doradca ten winien posiadać (druk Sejmu VI Kadencji nr 2874).
Przepis art. 175 p.p.s.a. ma w sprawach ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zastosowanie tylko odpowiednie (art. 285l p.p.s.a.). Stosowanie odpowiednie oznacza, że przepis ten może być stosowany wprost, bądź z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z właściwości instytucji, do której ma być stosowany, bądź też, że stosowanie tego przepisu jest wyłączone. W tym przypadku, w ocenie składu orzekającego, przepis ten – w zakresie, w jakim odnosi się do uprawnienia doradcy podatkowego, nie może mieć zastosowania. Sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest sprawą odrębną od sprawy zakończonej kwestionowanym orzeczeniem, nie stanowi kontynuacji tego postępowania, a jej przedmiotem jest jedynie stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i to niezgodności, która spowodowała wyrządzenie stronie szkody. W istocie zatem w tym postępowaniu ocenione jest działanie władzy sądowniczej pod kątem niezgodności z prawem.
Niezgodność tę pojmować przy tym należy jako naruszenie prawa kwalifikowane, elementarne, powodujące sprzeczność z zasadniczymi i niepodlegającymi wykładni przepisami, z oczywistymi standardami (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2010 r., I CNP 100/09, opubl. w Lex pod nr 603887). Postępowanie w tej sprawie nie ma zatem swojego źródła w obowiązku podatkowym rozumianym jako wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 Ordynacji podatkowej).
Tym samym doradca podatkowy nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie podatkowej, nie jest to bowiem sprawa z zakresu obowiązku podatkowego (tak też NSA w postanowieniach z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FNP 7/12 oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. II FNP 1/11).
Stosownie do treści art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
W konsekwencji skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona, jak w niniejszej sprawie przez doradcę podatkowego podlega odrzuceniu bez wzywania strony do jej poprawienia lub uzupełnienia (art. 285f § 3 i art. 285h § 1 p.p.s.a.). Braki dotyczące wymogów konstrukcyjnych pisma i zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego są bowiem brakami nieusuwalnymi.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonej opłaty stałej orzeczono stosownie do treści przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.