Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. Ś. i B. Ś. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tut. Sądu z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 967/09 oddalającego skargę A. Ś. i B. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych. Sąd przyjął bowiem, że doradca podatkowy nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie podatkowej, nie jest to bowiem sprawa z zakresu obowiązku podatkowego.
W pouczeniu dołączonym do doręczonego pełnomocnikowi skarżących odpisu postanowienia zawarto pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, informując o objęciu zażalenia przymusem adwokacko-radcowskim.
W sporządzonym i podpisanym przez doradcę podatkowego zażaleniu na opisane postanowienie zażądano jego uchylenia, wytykając Sądowi naruszenie art. 175 § 3 pkt 1 w zw. z art. 285l i art. 285f § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Z uwagi na treść przepisu art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") w przypadkach nieuregulowanych przepisami Działu VIIa tej ustawy do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Zgodnie zaś z treścią art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej (tu: skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia), powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym z uwagi na odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. zażalenie takie może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami.
Dla odmiany do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie powyżej wskazany warunek nie został spełniony, bowiem doradca podatkowy nie był uprawiony do samodzielnego sporządzenia zażalenia z przyczyn naświetlonych w skarżonym postanowieniu. Jedynie dla porządku przypomnieć trzeba, że w ocenie Sądu przepis art. 175 p.p.s.a. ma w sprawach ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zastosowanie tylko odpowiednie (art. 285l p.p.s.a.). Stosowanie odpowiednie oznacza, że przepis ten może być stosowany wprost, bądź z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z właściwości instytucji, do której ma być stosowany, bądź też, że stosowanie tego przepisu jest wyłączone. W tym przypadku, w ocenie składu orzekającego, przepis ten – w zakresie, w jakim odnosi się do uprawnienia doradcy podatkowego, nie może mieć zastosowania. Sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest sprawą odrębną od sprawy zakończonej kwestionowanym orzeczeniem, nie stanowi kontynuacji tego postępowania, a jej przedmiotem jest jedynie stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i to niezgodności, która spowodowała wyrządzenie stronie szkody.
W istocie zatem w tym postępowaniu ocenione jest działanie władzy sądowniczej pod kątem niezgodności z prawem. Niezgodność tę pojmować przy tym należy jako naruszenie prawa kwalifikowane, elementarne, powodujące sprzeczność z zasadniczymi i niepodlegającymi wykładni przepisami, z oczywistymi standardami (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2010 r., I CNP 100/09, opubl. w Lex pod nr 603887). Postępowanie w tej sprawie nie ma zatem swojego źródła w obowiązku podatkowym rozumianym jako wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 Ordynacji podatkowej).
Tym samym doradca podatkowy nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie podatkowej, nie jest to bowiem sprawa z zakresu obowiązku podatkowego (tak też NSA w postanowieniach z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FNP 7/12 oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. II FNP 1/11).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.